Hoofdstad

Burgemeester, dat ben je vooral in je eigen gemeente. Het komt niet zo vaak voor dat je buiten de eigen gemeente een officiële handeling uit mag voeren. Een optreden met gebruik van de ambtsketen is echt zeldzaam. Dat zou zomaar verwarring kunnen scheppen en dat willen we natuurlijk niet. Dat is de reden waarom ik mijn edelmetaal buiten de eigen gemeente alleen mag dragen met toestemming van mijn collega in de gastgemeente.

Bij wijze van hoge uitzondering had ik vorige week maandag, Tweede Pinksterdag, toestemming van de burgemeester van Amsterdam om mijn ambtsketen te dragen in het Concertgebouw in de hoofdstad. Helemaal formeel stond ik daar niet als burgemeester, maar als vertegenwoordiger van de Koning. Voor de fijnproevers onder u, dat is zichtbaar doordat ik onderaan de ambtsketen het rijkswapen draag en niet, zoals gebruikelijk, het gemeentewapen.

Reden voor deze bijzondere toestemming was dan ook de uitreiking van een koninklijke onderscheiding aan Patricia Deiters-Rahusen. Sinds 2003 is ze coördinator en oprichter van het landelijk korennetwerk 'zingen voor je leven' van de stichting Kanker in Beeld. De stichting Kanker in Beeld telt maar liefst 32 koren en 1.000 koorleden. Allen, kanker of ex-kanker patiënten. Het netwerk is opgericht vanuit het vertrouwen dat beeldende en creatieve expressie helpen bij de emotionele verwerking van kanker. Het is aan de deelnemers om te tonen dat leven met kanker niet altijd het einde hoeft te betekenen, maar soms ook het begin is van een nieuw lied, van een symfonie, van een schilderij, van nieuwe energie. Kortom duizenden mensen vinden steun bij hun ziekte als gevolg van het door haar opgerichte netwerk.

Ook de talloze activiteiten die nodig zijn om het netwerk te financieren neemt zij voor haar rekening. Daarbij moet u denken aan tentoonstellingen en benefietconcerten zoals de Oncofonie. Deze werd in 2012 voor de eerste keer gehouden met medewerking van veel bekende artiesten en bracht toen meer dan 100.000 euro op. Maandagavond was de 2^e Oncofonie, dit keer in de grote zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Een mooie gelegenheid om haar voor deze en vele andere prestaties eens goed in het zonnetje te zetten.

De grote zaal van het Concertgebouw zat maandagavond helemaal vol.  Ik was iets eerder naar Amsterdam vertrokken om nog iets van de sfeer mee te krijgen. Daardoor kan ik u vertellen dat deze bijeenkomst voor heel veel mensen een bijzondere gebeurtenis is geweest.

Na afloop mocht ik Patricia voor een gezelschap van vrienden, familie en andere genodigden toespreken. Uit haar reactie was op te maken dat het opnieuw was gelukt om de uitreiking van de onderscheiding voor haar een complete verrassing te laten zijn. Namens onze Koning mocht ik haar de versierselen opspelden die horen bij een ridder in de orde van Oranje Nassau.

Tot ziens.

Geit

Vandaag is het 4 mei. In park Goudestein in Maarssen kwamen vanavond enige honderden inwoners bijeen voor 2 minuten stilte, muziek, gedichten en toespraken. Mijn toespraak kwam op een bijzondere manier tot stand. In de tekst van de toespraak leest u hoe. Deze tekst treft u hier onder aan.

Beste mensen, jongens en meisjes,

Ten eerste fijn dat jullie hier allen aanwezig zijn! Voordat ik begin wil ik jullie vertellen dat deze speech op een bijzondere manier tot stand is gekomen.

Een tijdje geleden besloot ik mijn 4 mei toespraak anders te doen dan normaal. Ik vond dat er iets ontbrak aan de manier van herdenken in onze huidige tijd. Ik besloot het Niftarlake College te benaderen en ik kwam terecht bij de klas A5B. Samen met Tiba, Yorick en Jorn hebben wij deze speech geschreven?

Het is 4 mei. 4 mei is een bijzondere dag. Een dag die draait om het verleden maar ook om het heden. Ieder jaar op 4 mei herdenken we alle slachtoffers – burgers en militairen - die sinds de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen.

Op 5 mei vieren we dat we vrij zijn. De nadruk op deze twee dagen ligt eigenlijk nog altijd op de Tweede Wereldoorlog. Toch zat mij en de scholieren van het Niftarlake hier iets dwars.

In onze huidige maatschappij is de Tweede Wereldoorlog nog wel bekend, maar niet zo bekend als het vroeger was. Sterker nog, de aandacht voor en de herinneringen aan deze periode van angst, onderdrukking en bedreiging worden steeds minder. Natuurlijk is dit te begrijpen, aandacht voor het verleden wordt minder als je zelf niet in angst leeft.

Toch is de vermindering van kennis, interesse en medeleven voor de oorlog wel iets waar we wat mee moeten doen. Je leeft niet alleen voor jezelf en je eigen generatie. Zowel de voorgaande generaties als de toekomstige generaties zijn net zo goed van belang.

Omdat dit punt zo naar voren kwam op mijn bezoek aan het Niftarlake besloten we hier iets mee te doen. Iets wat je zelf als tiener niet hebt meegemaakt in je leven maakt natuurlijk veel minder indruk dan als je het zelf wel heb meegemaakt.

Het hoofddoel van ons was om iedereen het belang van herdenken weer in te laten zien en dichterbij te laten komen.

Het is ook van belang om je te realiseren dat vrijheid niet zomaar iets is. In Nederland is iedereen gewend aan zijn of haar vrijheid. Toch zijn er nog miljoenen mensen op de wereld die nauwelijks tot geen vrijheid hebben. Het is dan dus ook een godsgeschenk dat wij wel over vrijheid beschikken. Voor ons is vrijheid dus logisch maar helaas geldt dit niet voor iedereen op onze aarde.

Iedereen kent de verhalen over de duizenden vluchtelingen die vanwege oorlog huis en haard verlaten en naar Europa komen voor vrijheid. Ook dit lijkt gewoon voor ons, we horen het namelijk bijna iedere dag op het nieuws, maar wanneer  je je realiseert dat deze vluchtelingen niet over vrijheid beschikken besef je eigenlijk pas echt wat vrijheid inhoudt.

Vrijheid is voor ons is zelf je keuzes maken, doen en laten wat je wilt en zelf kiezen achter welke politieke ideeën je bijvoorbeeld staat. Maar voor vluchtelingen of mensen die onderdrukt worden is vrijheid iets heel anders.  

Voor hen is vrijheid zonder gevaar hoeven te leven en jezelf te kunnen zijn, zonder dat je het risico loopt opgepakt te worden.  Voor hen maakt het kiezen van een politieke partij of het stemmen op een associatieverdrag niets uit.

Vrijheid is niet iets wat in een goede definitie te omschrijven valt. Vrijheid houdt voor iedereen iets anders in,  maar komt altijd neer op het kunnen en mogen uiten van jezelf en je gevoelens.

Als je dit koppelt aan wat de mensen in de Tweede Wereldoorlog doormaakten, zie je duidelijk dat zij deze vrijheid ook niet hadden. Je eigen gevoelens uiten, opstaan tegen het regime of leven zoals jezelf wilde leven was voor niemand een optie. Je werd veroordeeld op je huidskleur, afkomst, haarkleur of uiterlijk. Anderen bepaalden wat goed of kwaad zou zijn en jouw eigen mening of vrijheid speelde hierin geen rol.

Na de bevrijding in 1945 werd het gevoel van vrijheid immens. Tegenwoordig is deze vrijheid vanzelfsprekend geworden. En dit is juist het punt waar we voor op moeten passen. Het gevaar van onbewust wording van vrijheid ligt in een klein hoekje en treedt toe zonder dat je het door hebt.

Ik wil dit aan de hand van de volgende metafoor met jullie delen. Sommigen van jullie kennen wellicht het verhaal ‘Neem een Geit’ van Claudia de Breij. In haar gelijknamige boekje vraagt zij zich af:  “Wat is het geheim van een lang en gelukkig leven?”  Zij gaat daarvoor te rade bij diverse oudere mensen van wie zij levenslessen kan meenemen. De adviezen en oplossingen heeft Claudia vastgelegd in honderd  kleine verhaaltjes.  'Neem een geit’ is er één van. Het beschrijft een diepe waarheid.  

Het verhaal gaat over een arme Joodse man die ten einde raad naar een rabbi gaat om advies te vragen. Hij woont in een veel te klein huis met zijn vijf kinderen en zwangere vrouw en wordt gek van de drukte. De rabbi adviseert de man om een geit te nemen. De man verbaast zich hierover maar gaat akkoord met het advies en neemt een geit.

Als blijkt dat de geit alleen maar meer ellende dan geluk brengt doordat hij overal plast en poept, komt de man voor de tweede keer bij de rabbi. Die adviseert  hem om de geit weg te doen. De man volgt het advies op, maar is verward door de uitspraken van de rabbi. Pas later realiseert hij zich wat het idee hierachter was. Zonder de geit is iedereen een stuk gelukkiger met elkaar, er is tenslotte een hele last van hun schouders af. De man beseft zich nu pas hoe gelukkig hij kan zijn met zijn gezin.

De familie van de Joodse man staat voor vrijheid. De geit staat voor onderdrukking van vrijheid. Zowel in het verhaal van Claudia de Breij als in de Tweede Wereldoorlog werd de gewoonte van vrijheid opeens zwaar onderdrukt. Je beseft je pas werkelijk wat vrijheid inhoudt als je het niet meer hebt.

Mijn boodschap aan iedereen is daarom ook: zorg dat wij niet nog een keer een geit in huis hoeven te nemen en dat we ons ook zonder geit kunnen realiseren wat vrijheid en geluk voor ons als individu en maatschappij inhoudt. Wees bewust van je keuzes en gedachtes en geniet van dingen die je echt gelukkig maken.

Bedankt voor jullie aandacht!

Fotowedstrijd

Afgelopen week begon op maandag met een klein feestje. Voor het eerst sinds de gemeentefusie van 2011 zitten alle ambtenaren van Stichtse Vecht bij elkaar op één locatie. Daarmee komt een eind aan de ambtelijke spreiding over de drie voormalige gemeentehuizen. Voor het zover was, moest het gemeentekantoor in Maarssen flink verbouwd worden. Het resultaat mag er zijn. Een nieuw modern ingerichte kantooromgeving waar volgens de laatste inzichten flexibel gewerkt kan worden. De meeste mensen hebben geen vaste werkplekken meer en als je thuis je werk beter kan doen dan is daar ook ruimte voor. In de eerste week van mei gaat ook het college verhuizen naar Goudestein in Maarssen.

Madelaine Kersten

Dinsdagmiddag waren we met het hele college in het Bison Shopping Center in Maarssenbroek. Daar spraken we met de vastgoed-eigenaar over de toekomstige ontwikkelingen van dit grootste winkelcentrum binnen onze gemeente, gevolgd door een rondleiding door het gebied. De ontwikkeling van dit centrum is een van de top-dossiers van ons college. We hadden een aardige discussie over de toekomst van een dergelijk centrum. Zien we hier over 20 jaar vooral pickup-points waar je de pakjes kunt afhalen, die je via internet hebt besteld?

Dinsdag kwam een voorlopig einde aan een lang slepende discussie over de vestiging van een AZC aan de Merwedeweg in Breukelen. De gemeenteraad besloot na een korte discussie het voorstel van het college af te wijzen. Succes voor de inwoners van het naast gelegen Rode Dorp, die er in geslaagd zijn om de gemeenteraad ervan te overtuigen, dat het collegevoorstel niet door moest gaan. De democratie heeft zijn werk gedaan.

Naast een flink aantal andere gesprekken, een bezoek aan een slijterij voor een gesprek over handhaving van de drank en horecawet en een sfeervol diner met de leden van de Rotary Stichtse Vecht, liep ik ook nog 10 kilometer tijdens de Unicefloop in Breukelen. Met een tijd van 54 minuten liep ik krap 1 minuut langzamer dan vorig jaar. Daar kan ik wel mee leven.

Sebastiaan Kilian

Zaterdag was ik even terug in de provincie Flevoland. In Almere gaf minister Van der Steur het startschot voor de nationale veiligheidsdag. Almere was voor dit doel omgebouwd tot de nationale demonstratieplek voor de Nederlandse hulpdiensten. Goed voor een leuk dagje uit voor het hele gezin. Misschien goed om even in de agenda voor volgend jaar te zetten.

De weeksluiting was in de galerie van Peter Leen in Breukelen. Daar hingen de 15 beste foto's die waren geselecteerd uit meer dan 150 foto's van leerlingen van het Broecklandcollege. Zij hadden een opdracht gekregen om het thema kunst op de 'gevoelige plaat' vast te leggen. Ik mocht de twee winnaars bekend maken. Madelaine Kersten en Sebastiaan Kilian vielen in de prijzen. De twee winnende foto's ziet u op deze pagina.

Tot ziens.

Archief

Het referendum heeft de gemoederen de afgelopen week flink bezig gehouden. Terwijl het kabinet nog nadenkt over hoe men de uitkomst zal gaan interpreteren, hebben wij de gemeentelijke stembussen alweer in de opslag gezet en zitten de uitslagen uit Stichtse Vecht in ons archief. We zijn weer klaar voor de volgende verkiezingen, of zouden we voor die tijd nog een referendum krijgen?

Terugkijkend moet ik zeggen, dat ik het best leuk vond. Het referendum voegt mijns inziens best iets toe aan de representatieve democratie. Het is even wennen, maar ik voorspel dat we het over een paar jaar niet meer kwijt willen.

In de voorbereiding stond voor ons centraal dat we een perfecte uitvoering wilden combineren met een hoge opkomst. Achteraf bekeken is dat wel gelukt. Voor de opkomstbevordering maakte we korte filmpjes die goed bekeken werden. Het filmpje dat ik maakte met Jan Roos is zelfs 28.000 keer bekeken. Hoe dan ook, met een opkomst percentage dat met 37,1% flink boven het landelijk gemiddelde lag, was ik best tevreden. Reden genoeg om de 221 vrijwilligers en ambtenaren nog eens te bedanken voor hun medewerking aan dit referendum. Dankzij hun enorme inzet is het allemaal prima verlopen.

De dag na het referendum stond voor mij in het teken van de gemeentelijke archieven. Vroeger misschien een saai onderwerp, maar met de voortschrijding van de technische mogelijkheden wordt het archief steeds interessanter. Nu we de techniek bezitten om onze archieven razendsnel te ontsluiten, nemen ook de mogelijkheden toe om controle op het democratisch bestuur te verbeteren. Kijk maar naar de gevolgen van wikileaks of, heel recent nog, de Panama Papers. Tijdens een landelijk congres over dit onderwerp heb ik veel opgestoken. Met veel ambitie op het gebied van informatievoorziening aan de gemeenteraad en de inwoners ging ik weer naar huis.

Verder was ik deze week te gast bij de Brandweerpost Breukelen, een van de 7 posten binnen onze gemeente. Tijdens de wekelijkse oefenavond ben ik geïnformeerd over de mogelijkheden van het grootste regionale schuimblusvoertuig, de techniek in een moderne ambulance en het nut van het hulpverleningsvoertuig dat op deze post gestationeerd staat. Mooi om te zien hoe de mannen en vrouw van deze post zich enthousiast inzetten voor onze veiligheid.

De week eindigde met een opening van het vernieuwde onderkomen van het Vecht-College, een van de meest bijzondere instellingen in het voortgezet onderwijs binnen onze gemeente. In hun prachtige pand aan het Amsterdam-Rijnkanaal in Breukelen zijn ze klaar voor de toekomst. Ik wens ze veel succes.

Tot ziens.

Jan Roos in Breukelen

Op 6 april kunnen de inwoners van Stichtse Vecht naar de stembus om hun mening te geven over het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraine. In dit filmpje leg ik uit waarom dat belangrijk is.

Referendum

Afgelopen weekend werden bij alle stemgerechtigde inwoners van Stichtse Vecht de oproepingskaarten bezorgd voor het referendum van 6 april aanstaande. Het zijn wel geen gewone verkiezingen, maar de verwachting is dat een flink aantal partijen de komende weken de kiezers gaan bewegen om voor of tegen het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraïne te gaan stemmen. Van mij hoeft u geen stemadvies te verwachten. Als burgemeester sta ik boven de partijen. Mijn belang is vooral dat het referendum goed verloopt en dat iedereen die wil gaan stemmen daarvoor de gelegenheid krijgt. In dat kader doet de gemeente aan opkomstbevordering. Voor dat doel worden tot 6 april ook een aantal youtube-filmpjes gemaakt. Ik zet ze hieronder bij elkaar.

Tot ziens.

Hoogwater

Vanmorgen vroeg ging mijn pikettelefoon en kreeg ik de mededeling dat er als gevolg van aanhoudende hevige regenbuien problemen waren ontstaan in het dorp Kockengen. De eerste woningen in het dorp waren al onder water gelopen. Een realistisch scenario, dat weten we uit 2014, maar....

U begrijpt het waarschijnlijk al, niet snel daarna was ik voorzitter van het gemeentelijke beleidsteam voor een bestuurlijke calamiteitenoefening. Aan tafel zaten alle deskundigen die nodig waren om het probleem op te lossen waaronder de mensen van het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden onder aanvoering van dijkgraaf Patrick Poelman.

De oefening is prima verlopen. Het was goed om te zien dat alle partijen hebben geleerd van de overlastsituatie in 2014. Waterschap en gemeente trokken samen op om ervoor te zorgen dat de overlast voor inwoners zoveel mogelijk beperkt werd. Ik hoop natuurlijk dat een hoogwatersituatie zoals in 2014 zich voorlopig niet meer voor doet, maar mocht dat wel gebeuren dan weet ik nu dat we er klaar voor zijn.

Na afloop zijn we samen nog even de polder ingegaan om de daar geïnstalleerde noodpomp van dichtbij te bekijken.

Tot ziens.

Referendum

Topdossier
Een tijdje geleden hebben we in het college besloten gaan werken met 'topdossiers'. Het gaat om onderwerpen die voor het hele college belangrijk zijn en daarom extra prioriteit en aandacht krijgen. Om de ontwikkelingen binnen deze topdossiers goed te volgen, hebben we afgesproken om voor ieder topdossier een werkbezoek te organiseren.

Afgelopen dinsdag waren we in het kader van het topdossier 'Duurzaamheid' op bezoek bij LomboXnet in Utrecht. Daar namen we o.a. kennis van mogelijkheden van zonne-energie in combinatie met electrisch rijden, leerden we hoe de gemeente Zeist zonder extra kosten al haar gebouwen duurzaam had gemaakt en hoorden we dat Nul op de Meterwoningen steeds populairder worden.

Referendum
Op 6 april aanstaande kunnen alle stemgerechtigde inwoners naar de stembus om hun mening te geven over het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraïne. Als burgemeester ben ik verantwoordelijk voor de voorbereidingen en de uitvoering van dit referendum. Aangezien meer dan 400.000 Nederlanders middels hun handtekening lieten zien dat ze dit referendum belangrijk vinden, vind ik het ook belangrijk om dit goed te organiseren. Dat betekent dat we in Stichtse Vecht hetzelfde aantal stembureaus open hebben als bij verkiezingen en dat we ons best doen om een goede opkomst te krijgen. Een veelbesproken initiatiefnemer van dit referendum, Jan Roos, was afgelopen week in Breukelen om mij daarbij te helpen. Het resultaat daarvan ziet u binnenkort.

Ook ben ik deze week begonnen  met het beantwoorden van vragen van inwoners rondom het referendum. Met vragen kunt u de komende tijd terecht op www.facebook.com/gemeente.stichtsevecht

Politeia
Donderdagavond mocht ik studenten van studievereniging Politeia uit Utrecht toespreken over mijn ervaringen na ruim een jaar burgemeester. Samen met burgemeester Koos Jansen van Zeist en oud- burgemeester Job Cohen van Amsterdam mochten we de studenten staats- en bestuursrecht  een beeld voorhouden van de burgemeester anno 2016. Leuk om te doen en bijzonder om te merken dat je jonge mensen enthousiast kunt maken voor ons werk. Ik deel mijn verhaal ook graag op andere plekken, dus als u een goede gelegenheid weet, laat het me dan weten. Ik kom graag langs.



NL-Doet
Om het belang van vrijwilligerswerk nog eens te onderstrepen was ik vrijdag in de wijk Antilopespoor in Maarssenbroek. In het kader van de aktie NL Doet van het Oranje Fonds heb ik daar geholpen met het aanbrengen van verwijsbordjes. Dit was een initiatief van de Stichting Antilopespoor om de bewegwijzering in deze 'bloemkool' wijk te verbeteren.





Brandweer
Zaterdag was ik tenslotte in Groenekan. Daar deden een aantal brandweerkorpsen uit onze gemeente mee aan een regionale brandweerwedstrijd. Behalve een spannende wedstrijd, is dit natuurlijk ook een uitstekende manier om in een realistische omgeving te laten zien hoe goed men tegenwoordig is voorbereid op calamiteiten. De mensen van onze brandweerpost Maarssen eindigde op de 2e plaats en Kockengen op de 3e plaats zodat ik als trotse burgemeester naar huis kon.

Tot ziens.

Toespraak

Als burgemeester word ik met enige regelmaat gevraagd om ergens een toespraakje te houden. Niet alle toespraken zijn hetzelfde, de een vraagt veel meer voorbereiding dan de andere. Gaat het om een onderwerp dat mij na aan het hart ligt dan kan de voorbereiding beperkt blijven tot een paar notities die de verhaallijn bevatten. Wanneer het onderwerp wat verder van me af staat, of wanneer het een belangrijke toespraak is dan schrijf ik de tekst meestal uit. Soms doe ik dat zelf, maar meestal vraag ik de ambtenaren om een voorzet te doen.

Met betrekking tot de toespraak die ik dit jaar bij de dodenherdenking in Maarssen mag houden, ga ik een heel andere aanpak kiezen. Daarvoor ging ik afgelopen week op bezoek bij een groep 5-VWO leerlingen van het Niftarlake College in Maarssen. In het kader van de les maatschappijleer zullen zij mijn toespraak gaan schrijven. Alhoewel ik natuurlijk altijd zelf verantwoordelijk blijf voor de inhoud van de toespraak, heb ik ze redelijk veel vrijheid gegeven met betrekking tot de inhoud van de tekst. Ik vertrouw erop dat ze daar goed mee om zullen gaan.

Uiteraard blijft 4 mei een dag waarop we de mensen herdenken die waar ook ter wereld zijn omgekomen voor onze vrijheid. Maar daarnaast zie ik een tendens waarop 4 mei steeds meer een dag is waarop we nadenken over het belang van onze vrijheid voor de toekomst. Dat was voor mij de aanleiding om de jonge generatie te vragen mijn tekst te schrijven. Nu de oorlog weer zo dichtbij is, de eenheid in Europa afbrokkelt en het naleven van vluchtelingenverdragen zoveel weerstanden oproept, ben ik benieuwd hoe zij zullen omgaan met het thema van de komende dodenherdenking: 'Vrijheid geef je door.'

Mijn bezoek aan deze 5-VWO groep was deze week overigens niet de enige activiteit in het kader van de vrijheid. Na consultatie met de gemeenteraad zette ik afgelopen maandag mijn handtekening onder mijn aanmelding bij de organisatie 'Mayors for Peace'. Deze internationale organisatie is opgericht in 1982. Destijds was het doel vooral om te komen tot nucleaire ontwapening, maar daarnaast gaat het ook om de aanpak van armoede in de wereld, het vluchtelingenprobleem en de aanpak van schending van mensenrechten.

Sinds de oprichting hebben burgemeesters over de hele wereld hun handtekening gezet onder dit initiatief. Op 1 februari jl. waren meer dan 6.991 gemeenten in 161 landen lid van Mayors for Peace, waarvan 138 Nederlandse gemeenten.

Tot ziens.

Warme aanbeveling

Tijdens een van mijn etentjes bij inwoners van onze gemeente schoof ik onlangs aan bij Ineke Vernimmen en haar echtgenoot (foto). Zij vertelde me dat ze samen met plaatsgenoot Gerda Mensink het initiatief had genomen een boek te schrijven over de veteranen in Stichtse Vecht. Voor dit boek portretteren zij vijftien van de ruim driehonderd veteranen die in onze gemeente wonen. Hun deelname aan militaire uitzendingen varieert van de Tweede Wereldoorlog tot en met  de recente vredesmissie in Mali. 

Ik vond het een mooi initiatief en heb met bewondering geluisterd naar de gedrevenheid waarmee beide dames dit initiatief uitwerken. Gerda en Ineke willen deze veteranen, mannen en vrouwen, die hun werk doen hier ver vandaan, dichterbij brengen met hun verhalen en levenslessen waar wij burgers weer van kunnen leren. Het boek wordt niet verkocht via de boekhandel maar door middel van een crowdfundingcampagne. Hiermee willen de makers extra financiën realiseren waarmee zij boeken kunnen geven aan alle reguliere en schoolbibliotheken in Stichtse Vecht. Zodat uiteindelijk een zo breed mogelijk publiek en met name ook de jeugd zich een beeld kan vormen van het werk van onze veteranen in Stichtse Vecht.

Uiteraard heb ik zelf inmiddels ook mijn steun gegeven aan deze mooie actie. Ik beveel dit sympathieke initiatief echter ook van harte aan bij al mijn lezers: de crowdfundingcampagne loopt tot 26 maart 2016 en met de volgende link komt u op de crowdfundingpagina waar u met een filmpje geïnformeerd wordt en het boek kunt bestellen: www.voordekunst.nl/projecten/4063

Tot ziens.

Lochem

De afgelopen week was een rustig weekje als gevolg van het voorjaarsreces. Voor mij was dat een goede gelegenheid om af te reizen naar Lochem. Al vele jaren is dat stadje in de Achterhoek in het voorjaar de ontmoetingsplaats voor bijna alle Nederlandse burgemeesters. We ontmoeten elkaar om van gedachten te wisselen over de ontwikkelingen binnen het vakgebied. Initiatiefnemer voor deze 'Lochem conferentie' is het Nederlands Genootschap van Burgemeesters.

Centraal stond de rol van de burgemeester in een tijd waarin de samenleving wordt geconfronteerd met indringende gebeurtenissen. Maatschappelijke ontwikkelingen zijn ingrijpend en onvoorspelbaar. Wat er zich op mondiale schaal voltrekt is lokaal voelbaar. De terreurdreiging en de internationale vluchtelingenproblematiek zorgen voor onveiligheid en onbehagen. De eerste opvang van grote stromen asielzoekers vraagt nu veel aandacht, maar voor welke majeure opgaven stelt dat ons op iets langere termijn? Wat vraagt dat van mij als burgemeester? Daarover hebben we met elkaar indringend gesproken.

Daarbij hebben we ook gekeken naar de ontwikkeling van de lokale democratie en de positie van de burgemeester daarin. We spraken over de vraag of we in deze turbulente tijden de maatschappelijke ontwikkelingen buiten het gemeentehuis nog wel bij kunnen houden.

Komende week is weer een gewone werkweek. Aan mij om te proberen de nieuwe inzichten van de afgelopen week in de praktijk te brengen.

Tot ziens.

Weer thuis

'De burgemeester eet weer vaker thuis', zo kopte de lokale krant De Vechtstroom deze week. Het klopte, het is me gelukt om elke avond thuis te eten en dat beviel me. Met veel plezier kijk ik terug op mijn inwerkperiode aan de 'keukentafel' van onze inwoners. Het blad Binnenlands Bestuur schreef er een leuk stukje over dat u hier kunt lezen.

Dat alles betekende natuurlijk niet dat er niets te doen was de afgelopen week. Het meeste werk had ik aan de extra raadsvergadering over de opvang van asielzoekers binnen onze gemeente. De organisatie, de vergadering zelf en de nazorg hebben me heel wat uurtjes gekost. Als locatie voor deze 'risicovergadering' had ik wederom gekozen voor de Penitentiaire Inrichting Nieuwersluis. Als voorzitter van de gemeenteraad voel ik me verantwoordelijk voor een veilig verloop van de vergadering. Daarbij is het van groot belang dat raadsleden zich vrij voelen om hun mening te geven. Precies om die reden heeft de raad in haar reglement van orde opgenomen, dat het publiek geen signalen van goed- of afkeuring mag geven. Een regel die ik een paar keer moest uitleggen. Verder is de vergadering goed verlopen. Het college kan nu verder met de uitwerking van een plan.

Na die intensieve vergadering kon het contrast niet veel groter zijn met het programma van de volgende dag. In het kader van de nationale voorleesweek zat ik 's morgens vroeg voor te lezen bij kinderdagverblijf Kwibus in Maarssenbroek (foto). Dankzij een gloednieuw exemplaar van het prentenboek van het jaar 2016 met de titel 'We hebben er een geitje bij' lukte het me om de aandacht van de kids een minuut of 10 vast te houden.

Na afloop kon ik mijn ambtsketen gewoon om houden voor een van de leukste onderdelen van mijn werk. In ouderencentrum De Vondel in Maarssen mocht ik een Koninklijke Onderscheiding uitreiken aan mevrouw Van Bemmel - Brunt. Ze werd lid in de Orde van Oranje Nassau voor meer dan dertig jaar lang vrijwilligerswerk en mantelzorg. Ze had zelfs de koffie gezet voor al haar gasten, omdat ze dacht dat ze als vrijwilliger moest helpen bij een bijeenkomst in het kader van een werkbezoek van de burgemeester. Pas toen ik met mijn toespraak was begonnen begreep ze dat ze zelf het middelpunt van de belangstelling vormde. Mooi om iemand zo blij te mogen maken.

Vrijdag was ik voor een uitgebreide rondleiding in het prachtige kasteelmuseum Slot Zuylen. Uiteraard heb ik het afgelopen jaar al heel veel over dit pareltje van Stichtse Vecht gehoord, maar wat verdieping kan geen kwaad. Ik kan u zeker aanraden om ook eens een kijkje te gaan nemen. Het Slot heeft overigens ook een hele mooie site: www.slotzuylen.nl

Komende week hebben we geen raadsvergadering, maar wel veel andere afspraken in de agenda staan. Daarover volgende week meer.

Tot ziens.