Flevoland was geweldig

Overdracht aan Jan Nico Appelman

 

Vandaag was het mijn laatste dag in functie als gedeputeerde van de provincie Flevoland. De provincie waar ik een beetje van ben gaan houden in de afgelopen 4 jaar en 5 maanden. 

Na 16 jaar aan verschillende collegetafels heb ik inmiddels wat ervaring opgedaan met afscheid nemen. Daardoor weet ik dat het afscheid nemen van de functie op zichzelf niet zo zwaar valt. Ik ga hier wel weg, maar aanstaande dinsdagochtend zit ik weer gewoon in een collegevergadering. Komend weekend zit ik na mijn rondje hardlopen weer gewoon thuis de stukken te lezen voor volgende week. Wat dat betreft kent het vak van bestuurder ook veel routine.

Overdracht aan Jaap Lodders

Het zijn echter vooral de mensen die de provincie maken. Het zijn vooral die mensen die ik zal missen. De afgelopen dagen waren in dat opzicht hartverwarmend. Bij verschillende gelegenheden hebben we teruggekeken op wat we allemaal hebben bereikt. Al die enthousiaste, professionele, hardwerkende humoristische, lieve, collegiale en creatieve mensen uit de polder, wat zal ik ze gaan missen.

Overdracht aan Bert Gijsberts

Mijn laatste activiteit vandaag was het verantwoordingsdebat met provinciale staten. Direct daarna werd ik toegesproken door de commissaris van de Koning, collega Leen Verbeek en door Peter Pels, de fractievoorzitter van de PvdA. Hun woorden ontroerde me.

Na mijn laatste toespraak tot de staten (zie tekst hieronder) kon ik de overdracht tekenen (zie foto's).

Morgen vertrek ik naar de gemeente Stichtse Vecht, terug naar het oude land. Flevoland was geweldig.

Tot ziens.

 

Bij mijn afscheid sprak ik de volgende woorden:

Voorzitter,

Het verantwoordingsdebat is achter de rug en de verkiezingen staan voor de deur. Toen ik aan het eind van de zomer mijn sollicitatiebrief aan de majesteit stuurde kon ik nog niet vermoeden hoe mooi de aansluiting zou zijn. Morgen word ik geïnstalleerd als burgemeester van de mooie gemeente Stichtse Vecht.

Als gevolg daarvan zal dit voorlopig wel mijn laatste politieke toespraak worden. Ik weet zeker dat er hier mensen zijn bij wie dat als muziek in de oren zal klinken, maar voor mij zal het toch even wennen zijn als ik morgenavond mijn rol boven de partijen zal innemen. Ik zal mijn huidige politieke rol zo nu en dan best gaan missen.

Mijn laatste politieke toespraak en het verantwoordingsdebat zijn net achter de rug. Dat is natuurlijk een geweldige kans om op dit podium nog een laatste keer flink los te gaan. Een laatste kans om de politieke verschillen in dit huis nog eens fors uit te vergroten en uit te leggen waarom de tegenstanders geen gelijk hebben en dat ook nooit zullen krijgen.

Voorzitter,

Hoe aantrekkelijk het misschien ook lijkt, ik ga het niet doen. 4 jaar en 5 maanden besturen in Flevoland heeft mij ook geleerd dat politiek bedrijven soms ook betekent dat je even achterover moet gaan zitten. De tijd dat mijn hartslag bij het aanhoren van de 1e termijn van de PVV de 120 slagen per minuut overschreed heb ik nu wel achter me gelaten. Dank aan iedereen die me daarbij heeft geholpen. Niet in de laatste plaats de PVV fractie zelf.

Na 16 jaar aan verschillende collegetafels heb ik inmiddels wat ervaring opgedaan met afscheid nemen. Daardoor weet ik dat het afscheid nemen van de functie op zichzelf niet zo zwaar hoeft te vallen. Ik ga hier wel weg, maar aanstaande dinsdagochtend zit ik weer gewoon in een collegevergadering. Komend weekend zit ik na mijn rondje hardlopen weer gewoon thuis de stukken te lezen voor volgende week. Wat dat betreft kent het vak van bestuurder ook veel routine.

Dat ik Flevoland toch flink ga missen weet ik zeker en dat komt vooral doordat een afscheid van de provincie ook een afscheid is van de mensen in die provincie. Op de eerste plaats natuurlijk de inwoners, die prachtige mensen met hun pioniersmentaliteit, hun doorzettingsvermogen, de no nonsens aanpak en de trots over de provincie waar ze wonen, ook al zijn ze zelf nog steeds afkomstig uit alle mogelijke windstreken. Flevoland is in dat opzicht een uniek gebied, je kunt er Groningse, Drentse, Brabantse, Zeeuwse, Marokkaanse, Surinaamse of Urker accenten door elkaar horen terwijl de mensen hier over het algemeen toch dezelfde taal spreken.

Wat ik ook ga missen zijn onze ambtenaren. Al die enthousiaste, professionele, hardwerkende, humoristische, lieve, collegiale en creatieve mensen maken met elkaar de provincie tot wat hij is. Het is dankzij deze mensen dat ik uw complimenten in ontvangst kon nemen voor het op orde brengen van onze financiën, voor het inzichtelijk maken van de risico's voor het wegwerken van wachtlijsten, voor de uitstekende samenwerking met de gemeenten op het gebied van de jeugdzorg, voor het behoud van de provinciale zelfstandigheid, ja zelfs voor de start van De-on. Zelfs nu zijn ze nog hard aan het werk om ervoor te zorgen dat uw motie breedband in het buitengebied binnen de afspraken wordt uitgevoerd en dat het rijk haar verantwoordelijkheid voor Lelystad op het gebied van de rijksvastgoedstrategie blijft waarmaken.

Voorzitter, ik ben hartstikke trots op wat ik samen met onze mensen heb bereikt en bedank vanaf deze plaats al die medewerkers die ik de komende tijd zo ontzettend zal gaan missen. Twee mensen wil ik in dat opzicht nog even apart noemen. Astrid van Helden en Jacobien Kamphof. Zij waren de afgelopen 4 jaar mijn maatjes. Samen vormden we een geweldig team. We hebben gelachen, we hebben gehuild, door dik en dun hebben jullie me gesteund en geholpen wanneer dat nodig was. Bedankt.

Wat is ook ga missen zijn mijn collega's in het college. Leen, Jaap, Jan-Nico, Bert en Tjeerd, excuses voor het feit dat ik jullie de komende pakweg 3,5 maand alleen achterlaat. Mijn excuses dat jullie in de drukte van de campagnetijd nog opgezadeld worden met extra werkzaamheden vanuit mijn portefeuille. Het is natuurlijk in strategisch opzicht een prima zet van de PvdA om de top van de VVD lijst een beetje van de straat te houden. Wij hebben eerder deze week al de gelegenheid gehad om elkaar toe te spreken dus dat zal ik nu allemaal niet herhalen. Wat ik wel wil doen is nog een keer onderstrepen dat alles wat wij de afgelopen jaren hebben gezegd over onze collegiale verhoudingen 100% waar is. De eenheid in het college stond hoog op de agenda. Hoe ingewikkeld de vraagstukken ook waren, we kwamen er altijd uit. Soms zelfs tot irritatie van de coalitiepartijen. Ik zou zeggen koester die samenwerking en collegialiteit. Het is belangrijk, zeker deze tijd waarin respect voor elkaar in de politiek niet altijd vanzelfsprekend meer is.

Wie ik ten slotte ook ga missen bent u, de leden van Provinciale Staten van Flevoland. De afgelopen jaren hebben wel elkaar veel mogen ontmoeten en gingen we in debat. Samen waren we het snel eens maar regelmatig toch ook niet. Soms wist ik u namens het college te overtuigen van ons gelijk, maar soms toch ook niet. Over het algemeen gingen we heel respectvol met elkaar om, maar soms toch ook gewoon niet. Hoe het ook zij, het was voor mij een grote eer om u 4 jaar en 5 maanden te mogen dienen.

Ik zal u missen, dat weet ik nu al. Ik zal die ontwapenende interrupties van Melissa Bax van de Partij van de Dieren missen net als die herinnering aan mijn jeugd, wanneer ik de kenmerkende radiostem van Erik Boshuizen van 50 plus hoorde. Nooit meer de verkleinwoordjes uit de debatten met de PVV, nooit meer het waardengedreven leiderschap van de fractievoorzitter van het CDA. Ik zal die altijd betrouwbare fractieleden van de ChristenUnie missen, maar ook Arie Stuijvenberg, de man die ik zo respecteer en van wie ik genoot als hij het waarnemend voorzitterschap weer eens op zich mocht nemen.

Voorzitter, laat ik vooral mijn eigen PvdA fractie niet vergeten. Daar zitten die 6 mensen, mijn rode vrienden en vriendinnen aan wie ik mijn plaats in het college te danken had. We hadden steeds genoeg afstand om duaal te opereren maar waren dichtbij genoeg om elkaar steeds goed te begrijpen. Dankzij jullie loyaliteit aan mij, maar ook het hele college hebben we veel bereikt in de afgelopen 4 jaar. Ik dank jullie voor het feit dat jullie me altijd zijn blijven steunen, ook wanneer dat soms moeilijk was.

Voorzitter,

Ik ga afronden. Vijf jaar geleden was Flevoland voor mij nog onbekend gebied. In de ontdekkingsreis die volgde ben ik het gebied gaan begrijpen en waarderen. Samen met u en onze inwoners zijn we de strijd om de zelfstandigheid aangegaan en hebben we (voorlopig) gewonnen. We hebben de buitenwereld laten zien wat van waarde is in dit gebied, wat de waarde is van onze nieuwe Wildernis.

De discussie over de toekomst van deze provincie is daarmee niet afgerond. Ik ben er van overtuigd dat het onderwerp de komende jaren op de Haagse agenda zal terugkeren. Ik spreek hier de wens uit dat het een discussie zal zijn die gaat over het versterken van onze Flevolandse waarden en die uitgaat van de kracht van deze kleine provincie. Ik spreek de wens uit dat het volgende kabinet samen met u en vanuit betrokkenheid met de provincies zoekt naar oplossingen om de nadelen van de huidige inrichting van het middenbestuur te doorbreken. Ik moet constateren dat dit er de laatste jaren aan heeft ontbroken.

Voorzitter, de verkiezingen staan voor de deur. Nu het verantwoordingsdebat achter de rug is kan de campagne echt beginnen. Ik wens iedereen een fantastische campagne toe. Dat geldt uiteraard in het bijzonder voor mijn eigen Partij van de Arbeid. Mede dankzij de PvdA staat de zelfstandige provincie Flevoland er goed voor. Als de kiezers dat weten te waarderen ben ik er van overtuigd dat het goed komt op 18 maart aanstaande. Ik wens u allemaal een sterke en sociale provincie toe.

Het was voor mij een eer en genoegen om 4 jaar en 5 maanden te werken aan de toekomst van deze mooie provincie.

Dank voor uw aandacht en wie weet tot ziens.

Fietsfilmpje

Sommige lezers zullen zich mijn fietsfilmpjes nog herinneren. In het verleden maakte ik wel vaker zo'n onderweg ingesproken videoboodschap waarin ik iets vertelde over mijn werkzaamheden. Toen ik onlangs een keer zo'n filmpje aan Roxanne en Fleur liet zien reageerden ze wel heel erg enthousiast. Dat was voor mij aanleiding om weer eens een fietsfilmpje op te nemen. Op de fiets onderweg van het provinciehuis naar huis vertel ik mijn kijkers over een aantal belangrijke financiele besluiten die we de afgelopen dagen hebben genomen.

Tot ziens.

Geen meerwaarde

Vanmiddag sprak ik met de leden Provinciale Staten voor de eerste keer over de plannen van het kabinet om te komen tot een fusie van de provincies Noord-Holland, Utrecht en Flevoland. Bijna alle partijen vroegen zich hardop af wat de meerwaarde van een dergelijke megafusie zou moeten zijn voor Flevoland. Over het algemeen was men er niet van overtuigd dat het samenvoegen van provincies voldoende voordelen oplevert voor de inwoners en bedrijven in Flevoland. De aanwezigen riepen daarom de minister op om eerst maar eens met een goed inhoudelijk verhaal en een visie op het regionaal bestuur te komen.

Dat neemt niet weg dat ik vandaag wel de opdracht mee kreeg om met een open houding het gesprek met minister Plasterk en de twee andere provincies aan te gaan. Het belangrijkste is dat de minister de vraag gaat beantwoorden wat de winst van een fusie van de drie provincies precies is voor Flevolanders, voor Flevolandse bedrijven en voor de gemeenten in de provincie. Alleen dan kan er wellicht een begin van draagvlak voor deze plannen ontstaan. Provinciale Staten hebben mij duidelijk gemaakt dat ze dit zeer kritisch zullen volgen.

Het plan van het kabinet om de drie provincies op te schalen is volgens de staten niet ingebed in een brede visie op het openbaar bestuur. Wat wil het kabinet bijvoorbeeld gaan doen met de overige provincies en de vorming van de landsdelen, welke taken gaan over naar de provincies, wat is de toekomst voor gemeenten en waterschappen? Alleen het opschalen van de drie provincies is niet zinvol als het overige openbaar bestuur bij het oude blijft.

De leden van Provinciale Staten waren vandaag duidelijk in de koers die het college vanaf nu moet volgen. Ook maakte men duidelijk dat er nog heel veel vragen leven. Allemaal zaken die in een volgend gesprek met de minister aan de orde zullen komen. Zoals het er nu uitziet is dat al heel snel.

Tot ziens.

Opschaling

Binnen het college van Gedeputeerde Staten ben ik o.a. verantwoordelijk voor de portefeuille Bestuurlijke Zaken. Over het algemeen niet echt het meest tijdrovende onderdeel van mijn werk. Dat zou de komende tijd wel eens kunnen veranderen aangezien het kabinet in haar regeerakkoord de opdracht heeft gekregen om de provincie Flevoland te laten fuseren met Noord-Holland en Utrecht. Het is niet de eerste keer dat we met een dergelijk plan te maken krijgen. Ook het vorige kabinet had aanvankelijk zo'n voornemen maar dat plan is toen door een wat onhandige aanpak van de toenmalige minister eigenlijk nooit aan de start verschenen. Ik schreef daar in 2011 al over. Eerst onder de titel Zelfstandig en Uniek en later onder Megafusie in de Randstad.

Maar dit kabinet lijkt het onderwerp weer serieus op de agenda te hebben. Precies 1 maand na zijn installatie als minister van BZK zaten Leen Verbeek en ik vandaag al aan tafel met Ronald Plasterk. We kregen opnieuw te horen dat het toch echt een heel serieus plan is. Het is nog wat te vroeg om nu op deze plaats al in te gaan op de inhoud van dit gesprek omdat ik eerst Provinciale Staten wil bijpraten. Daarvoor krijg ik op 12 december gelegenheid. Dan spreken de Staten voor de eerste keer aan de hand van een discussienota die we als college van GS hebben opgesteld.

Dat neemt niet weg dat het onderwerp belangrijk genoeg is om op mijn weblog zo nu en dan verslag aan u te doen. Het gaat immers om het voortbestaan van de Provincie Flevoland in de huidige vorm. Opschaling is naar mijn vaste overtuiging veel meer dan alleen maar een bezuiniging doordat er minder bestuurders nodig zijn. Opschaling betekent ook een andere toekomst voor onze inwoners. Waar voor ons het belang van de Flevolanders voorop staat zijn onze inwoners voor de grote Randstadprovincie slecht 10% van het totaal. Zo'n bestuur zal dus ander om gaan met belangen. Wat mij betreft zal de discussie over opschaling dus vooral moeten gaan over voor- en nadelen voor onze inwoners en bedrijven. Wordt dus vervolgd.

Tot ziens.

Begroting 2013



Bert Gijsberts

Bijna twaalf uur duurde vandaag de vergadering van Provinciale Staten. Dat begon feestelijk met de installatie van mijn nieuwe VVD collega Bert Gijsberts (foto), waarmee het college weer voltallig is. Bert, nogmaals van harte gefeliciteerd en welkom in het team! We hebben inmiddels uitgebreid kennis gemaakt, ik heb veel vertrouwen in de toekomstige samenwerking. Het toeval wil dat nu alle gedeputeerden afkomstig zijn uit een agrarische familie. Eén van de Statenleden sprak ons zelfs aan met 'boerenzonen'.

Na de installatie stond de Begroting 2013 op de agenda. Een belangrijk onderwerp waar ik als portefeuillehouder Financiën met onze ambtenaren een aantal maanden aan gewerkt heb. Over de inhoud van deze begroting maakte ik eerder dit filmpje. In de bespreking werden door de diverse fracties mooie complimenten geuit. De PVV-fractie vormde de uitzondering, zij kwamen vandaag vooral naar het provinciehuis om tegen te stemmen. Behalve natuurlijk tegen hun eigen voorstellen, maar daar stemden vervolgens meestal alle andere partijen tegen. Zo maakte de PVV ook vandaag niet het verschil. Gelukkig deden een aantal andere partijen wel voorstellen die op een meerderheid konden rekenen. Daardoor kwam er extra geld voor openbaar vervoer, wegen en jeugdzorg. Bovendien werd afgesproken dat de jeugddebatten 'Op weg naar het Lagerhuis' en het Nationaal Jeugddebat ook in de toekomst in Flevoland worden gehouden. Tenslotte gaan we ons wagenpark vergroenen en zijn we een Schaliegasvrije provincie.

Belangrijk discussiepunt was ook het voornemen van het nieuwe kabinet om Flevoland samen met Noord Holland en Utrecht op te laten gaan in een Randstadprovincie. We hebben afgesproken dat we de komende tijd met de gemeenten in gesprek gaan om zo tot een breed gedragen Flevolands standpunt te komen. Bijzonder was in dit opzicht de bijdrage van CDA fractievoorzitter Marianne Luyer, die zich hardop afvroeg hoe we binnen Flevoland een tegenkracht konden ontwikkelen tegen het nieuwe kabinet. Het maakte nog eens duidelijk dat het CDA nationaal in een andere positie terecht gekomen is.



Na de vaststelling van de begroting (alle partijen met uitzondering van de PVV stemden in met de begroting) mocht ik van de diverse fracties de felicitaties in ontvangst nemen.

Wilt u de begroting 2013 zelf eens inkijken? Dat kan op www.flevoland.nl/begroting Daar vindt u de mooiste en meest inzichtelijke digitale provinciebegroting die momenteel op het internet te vinden is.

Tot ziens.

Over Flevoland Gesproken

Vandaag was ik weer te zien in het programma Over Flevoland Gesproken van Omroep Flevoland. Met Jeroen van der Laan keek ik terug op mijn installatie als gedeputeerde in Flevoland nadat ik eerder mijn ontslag had genomen.

 

Terug

Het was tegen half drie vannacht toen ik bij het provinciehuis op de fiets naar huis stapte. Een groot rood boeket onder de snelbinders, ik kreeg dat van mijn eigen PvdA fractie na mijn herbenoeming als gedeputeerde. Een herbenoeming die wat mij betreft alles behalve vanzelfsprekend was. De worsteling die hieraan vooraf ging, wil ik hier graag toelichten.

Toen ik op 3 oktober jl. mijn ontslag aanbood, deed ik dat vol overtuiging. Provinciale Staten hadden immers de conclusie getrokken dat het college van Gedeputeerde Staten de Provinciale Staten op belangrijke momenten onvoldoende had geïnformeerd over risico's van de natuurontwikkeling Oostvaarderswold. Ondanks het feit dat dit vooral was gebeurd in de tijd voor mijn aantreden als gedeputeerde, was ik daarvoor toch verantwoordelijk. Zo werkt dat in de politiek.

Na dat ontslag kreeg ik heel veel reacties. Over het algemeen was er respect voor het besluit. Er waren ook behoorlijk wat reacties van mensen die vonden dat ik terug zou moeten komen. Meestal zeiden ze dat vanuit de overtuiging dat tussentijds weggaan ook nadelige gevolgen heeft voor belangrijke onderwerpen. Dat heeft me aan het denken gezet.

Behalve voor de ontwikkeling van het Oostvaarderswold heb ik me de afgelopen periode ook ingezet voor een aantal andere onderwerpen. Zo ben ik op verzoek van de Staten aan het werk gegaan om het financiële beheer beter op orde te brengen en heb ik samen met de gemeenten hard gewerkt aan de overdracht van de Jeugdzorgtaken. Voor beide onderwerpen kreeg ik van de Staten altijd veel steun. Voordat er een opvolger ingewerkt is, zal er veel kostbare tijd verloren kunnen gaan, wat voor de voortgang van beide onderwerpen nadelig zou zijn.

Toen ik ook vanuit mijn eigen partij het verzoek kreeg om door te gaan, ben ik dat serieus gaan overwegen. Doordat ik zelf ontslag had genomen zou mijn terugkeer alleen mogelijk zijn wanneer de leden van Provinciale Staten dat in meerderheid zouden beslissen. Op een of andere manier was dat wel een geruststellend gevoel. Wie anders dan onze volksvertegenwoordiging kan immers beter beoordelen of mijn terugkeer verantwoord was. Om een beetje de meningen te peilen, ben ik in gesprek gegaan met een flink aantal fractievoorzitters, zowel van de coalitie als de oppositie. Die gesprekken gaven me het gevoel dat een flinke meerderheid in beginsel bereid was om mijn terugkeer te ondersteunen. Voor mij was dat voldoende aanleiding om me, met steun van mijn eigen fractie, weer kandidaat te stellen.

Gisteravond was het dus zover. Na een intensief debat met de Staten over de uitkomsten van het onderzoek en de voor- en nadelen van mijn terugkeer, was het na middernacht tijd om te gaan stemmen. Van de 38 aanwezige Statenleden stemden er drie blanco, negen tegen en zesentwintig voor mijn terugkeer. In ieder geval ruim voldoende om weer als gedeputeerde geïnstalleerd te worden.

Tot ziens.

Geen commentaar

Geen commentaar, dat is een uitspraak die ik als bestuurder zo min mogelijk probeer te gebruiken, maar soms kan het niet anders. Soms past mij bescheidenheid. Zo ook vandaag.

Vandaag presenteerde de onderzoekscommissie naar de procesgang rondom het Project Oostvaarderswold haar eindrapport aan Provinciale Staten. Een belangrijk rapport. Het is nu eerst aan  Provinciale Staten om zich een mening te vormen over de inhoud van dit rapport en daarbij past mij terughoudendheid. Zoals het er nu uitziet krijgt de college de gelegenheid om haar reactie op het rapport te geven tijdens een extra vergadering van Provinciale Staten op 3 oktober aanstaande. Tot die tijd hoort u van mij dus geen commentaar.

Tot ziens.

Open Planproces Oostvaarderswold

Open planproces, dat was vandaag tijdens de vergadering van Provinciale Staten zo ongeveer de meest besproken term.


Aan de orde waren de verschillende scenario's die het college had uitgewerkt voor de toekomst van het project Oostvaarderswold, nadat de Raad van State op 7 maart dit jaar het oorspronkelijke plan vernietigde. Er lag een voorkeur van het college, maar die werd door een meerderheid van de Staten niet gevolgd. De reden daarvoor is moeilijk precies te achterhalen. Het lijkt erop dat de uitgebreide discussie rondom het project allerlei nieuwe inzichten heeft gegeven met betrekking tot de vraag hoe nu verder. Tijdens die discussie kwamen alternatieven naar voren die tot nu toe nooit goed zijn onderzocht, gewoonweg omdat deze niet pasten in de oorspronkelijke opzet.
Alvorens we tot een keuze komen hoe we verder gaan, dienen alle partijen middels een open planproces in de gelegenheid te worden gesteld om nieuwe ideeën aan te dragen. Het is de bedoeling om via deze weg te komen tot een nieuw plan met een zo groot mogelijk draagvlak. Dat was althans de mening van de meerderheid in de Staten. En zo kan het gebeuren dat we nu, zeven jaar later, een nieuwe start gaan maken voor de natuurontwikkeling in Flevoland.

Alhoewel zich een meerderheid af lijkt te tekenen voor zo'n nieuwe start was mijn eigen partij het niet met die lijn eens. De Partij van de Arbeid is van mening dat gewoon ingezet moet gaan worden op natuurontwikkeling op de gronden die inmiddels zijn aangekocht en dat er alleen grond moet worden verkocht wanneer dat nodig is om binnen het afgesproken budget te blijven. Dit komt overeen met een scenario dat ook door het college was uitgewerkt. Bovendien is mijn partij van mening dat op basis van het coalitieakkoord eigenlijk geen andere oplossing acceptabel is.

U begrijpt het waarschijnlijk al, ik zit met een redelijk fors politiek probleem. Als ik de wens van, wat nu lijkt, een meerderheid van de Staten zonder meer ga uitvoeren, loop ik de kans om de steun van mijn eigen partij te verliezen. Die steun is essentieel voor mijn functioneren.
Woensdag 16 mei gaan Provinciale Staten een definitief besluit nemen over het vervolg van het project Oostvaarderswold. Tot dat moment moeten we alles op alles zetten om deze schijnbaar tegengestelde meningen in een besluit te verenigen. Of dat gaat lukken? De tijd zal het leren. Ik hoop dat beide partijen bereid zijn elkaar wat tegemoet te komen.
Tot ziens,

Vertrouwen

Gisteravond waren de Provinciale Staten van Flevoland in vergadering bijeen. De fractie van de PVV diende op grond van de ontwikkelingen met betrekking tot het Oostvaarderswold een motie van wantrouwen tegen me in. De tekst van mijn reactie wil ik u natuurlijk niet onthouden.

Voorzitter,

Afgelopen zondag had ik voor het eerst in een lange periode het twijfelachtig genoegen om via de pers te vernemen dat de PVV voornemens was een motie van wantrouwen tegen mij in te dienen. Een bijzonder moment, ik weet niet of het klopt, maar ik heb vernomen dat ik daarmee de eerste gedeputeerde in de geschiedenis van deze provincie ben die een dergelijke motie 'aan de broek' krijgt. In eerste instantie maakte ik wat grapjes over dit feit, maar die jolige bui was eigenlijk snel voorbij. Als bestuurder die hecht aan een goede relatie met de staten kun je niet anders dan zo'n motie buitengewoon serieus nemen. Dat doe ik dus ook.  De motie van wantrouwen is immers een buitengewoon serieus instrument uit de bestuurlijke gereedschapskist van de Staten. Een instrument ook dat je bewaart voor situaties die bestuurlijk gezien zeer ernstig zijn en waarbij de kans dat een dergelijke motie een meerderheid krijgt reëel is. Natuurlijk is de kracht van het instrument uiteindelijk afhankelijk van de vraag of de motie draagvlak heeft in uw Staten. Komt dat draagvlak er niet, dan is de motie in feite zonder waarde, of toch niet?

Voorzitter,
Ik heb de afgelopen dagen aan de lijve ondervonden welke schaduw het indienen vaneen motie van wantrouwen vooruit werpt. Zondag werd het nieuws breed uitgedragen in de regionale media, maandag ging het nieuws landelijk. Ik merk daarbij dat de aankondiging van zo'n motie alleen al kan leiden tot beschadiging en daardoor invloed heeft op mijn functioneren. Als straks blijkt dat deze motie een breed draagvlak krijgt is dat natuurlijk geen enkel probleem. Maar in geval dat draagvlak er niet blijkt te zijn, dan is deze uitwerking volkomen ten onrecht. Dat legt een zware verantwoordelijkheid op de schouders van de indieners, maar zeker ook op de schouders van die partijen die deze indiening mogelijk maakten. Vanzelfsprekend heeft uw college zich afgelopen dinsdag gebogen over de inhoud van deze motie. We hebben kennis genomen van het feit dat niet alleen ondergetekende, maar het hele college wordt aangesproken op de manier waarop wij in dit proces onze rol hebben gespeeld. Op grond hiervan hebben wij de conclusie getrokken dat deze motie gezien mag worden als een motie van wantrouwen tegen het hele college.

Voorzitter,
Als straks blijkt dat deze motie een meerderheid krijgt neemt het college haar verantwoordelijkheid, laat daar geen misverstand over bestaan.

Uiteindelijk werd de motie door alle andere fracties met uitzondering van de PVV verworpen.

Tot ziens.

Emotie

Afgelopen donderdag deed de bestuursrechter in Zwolle uitspraak over het beroep dat de provincie aantekende tegen de toegekende rijksbijdrage voor het project Oostvaarderswold. De zaak bij deze rechter was door ons aangespannen om het rijk te houden aan bestuurlijke afspraken met betrekking tot de financiering van het project. De eis van de provincie werd afgewezen.

Het was de tweede grote tegenvaller in een maand tijd met betrekking tot dit project. Na de vernietiging van het inpassingsplan door de Raad van State bepaalde de bestuursrechter nu ook nog eens dat het rijk zich niet hoeft te houden aan de financiële afspraken die rondom dit project zijn gemaakt.

Wat de gevolgen van beide uitspraken precies zullen zijn, valt nu nog niet te zeggen. Zoals ik eerder schreef, werken we hard aan een voorstel dat op 10 april klaar moet zijn. 

Om een goed beeld te krijgen van de mening van diverse partijen in het gebied heb ik de afgelopen tijd gesprekken gevoerd met o.a. LTO-Noord, Het Flevolandschap en Staatsbosbeheer. Vanzelfsprekend hebben alle partijen hun eigen opvattingen over dit onderwerp, maar wat opvalt tot nu toe is dat er door iedereen zeer constructief wordt meegedacht met de provincie en dat iedereen begrijpt hoe complex de situatie voor Flevoland is.

Een uitzondering hierop vormde het gesprek met een aantal boeren in het gebied, dat gisteravond plaatsvond. Het was een zwaar gesprek, met veel emoties. In dit gesprek bleek dat de boeren aan tafel buitengewoon weinig vertrouwen hebben in de provincie en de uitkomst van het proces dat we nu doorlopen. 

De discussie op Linkedin trekt veel belangstelling. Dagelijks komen er nog nieuwe deelnemers bij. Vanmorgen zijn we de grens van 200 deelnemers gepasseerd.  Hoewel de Linkedin discussie niet representatief is, blijkt wel dat veel mensen zich bij het onderwerp betrokken voelen en constructief meedenken over de ontstane situatie en hoe daar het beste mee kan worden omgegaan.

Tenslotte werd afgelopen weekend duidelijk dat de Statenfractie van de PVV van plan is een motie van wantrouwen tegen me in te dienen. Een bijzonder moment, het is in de 14 jaar van mijn bestuurlijke loopbaan de tweede keer dat ik zoiets meemaak. Het oordeel laat ik zoals het hoort over aan Provinciale Staten, maar los van de uitkomsten van dat proces merk ik dat alleen al de aankondiging van het  indienen van zo'n motie bepaalde emoties bij me oproept. Het feit dat landelijke en regionale media volop en vaak kritiekloos berichten over de nog in te dienen motie. Er zelfs peilingen op internet verschijnen, waar mensen me weg kunnen stemmen. Dit alles zonder dat ik er iets tegen in kan brengen, geeft me een ongemakkelijk gevoel. Ik zal blij zijn als ik woensdagavond mijn weerwoord mag geven.

Tot ziens.

Artikel 35b Provinciewet

Volgens artikel 35b van de Provinciewet moet een gedeputeerde woonachtig zijn in de provincie waar hij of zij werkt. Provinciale Staten kan in bepaalde gevallen vrijstelling van deze verplichting verlenen voor de periode van 1 jaar. Omdat ik bij de installatie van het huidige college op 18 mei van dit jaar buiten de provincie woonde heb ik deze vrijstelling gekregen. Ik heb bij die gelegenheid met de Staten afgesproken dat ik die vrijstelling slechts 1 keer zou vragen.

Vandaag tekende ik de koopovereenkomst voor een nieuwe woning in Lelystad. Als het allemaal een beetje mee zit kan ik me in januari melden bij de gemeente Lelystad om me in te schrijven als inwoner. Daardoor voldoe ik vanaf dat moment helemaal aan de eisen in de Provinciewet en dat is natuurlijk wel zo prettig.

Tot ziens.

Location:Lelystad

Begroting

Ruim 12 uur vergaderen was er voor nodig. Meer dan 50 moties en 6 wijzigingsvoorstellen werden ingediend, maar rond de klok van half elf vanavond stemde de Provinciale Staten in met een sluitende begroting voor het jaar 2012 en dat was precies het doel dat ik mezelf had gesteld toen we voor de zomer begonnen met het opstellen van die begroting.

Het vaststellen van de begroting is een van de belangrijkste besluiten die een volksvertegenwoordiging neemt. Door middel van dit besluit geeft men de ruimte aan het dagelijks bestuur om ook volgend jaar weer de provincie te besturen. In de begroting ligt precies vast hoeveel geld er voor de taken beschikbaar is en welke doelen het college met dat geld moet nastreven. Het vaststellen van de begroting is daardoor ook soort een signaal dat men voldoende vertrouwen heeft in het dagelijks bestuur om ons deze opdracht te geven.

Dat vertrouwen kregen we gisteren niet van alle partijen. De Statenleden van SP en PVV stemden tegen de begroting. Zij deden dat zonder aan te geven wat het college aan de begroting zou kunnen veranderen om wel steun te krijgen. Sterker nog, ook wijzigingsvoorstellen die ze eerder zelf hadden ingebracht of waaraan ze steun hadden gegeven, werden bij de vaststelling door beide partijen weer weggestemd. In feite hadden ze vooraf bepaald dat ze tegen zouden stemmen. Ik begrijp dat nooit zo goed want ze bereiken daarmee in ieder geval dat het college ook weinig moeite zal doen om voor hen nog veranderingen in de begroting aan te brengen. Met deze houding veroordeelden SP en PVV zichzelf vandaag dus tot de minst invloedrijke fracties in de Staten.

Niet alles liep zoals verwacht. Dat gebeurde bijvoorbeeld als gevolg van een door het CDA ingediend wijzigingsvoorstel, dat betrekking had op ons investeringsplan. Na de laatste verkiezingen hadden de coalitiepartijen bepaald voor welke noodzakelijke investeringen het college zich moest gaan inzetten. In deze begroting hebben wij voor de eerste keer inzichtelijk gemaakt hoeveel geld er nodig is om deze investeringen werkelijk uit te voeren. Dat leverde een prijskaartje op waarvan de coalitiepartijen nogal geschrokken waren. Door het CDA-voorstel waarin men bepaalde dat het college nog niet mag gaan sparen voor deze investeringen, haalde de Staten als het ware de basis onder ons investeringsprogramma weg. De komende tijd zullen de partijen eerst moeten kijken welke investeringen men nu wil gaan schrappen om het programma wel acceptabel te maken. Gezien het feit dat het investeringsprogramma vol zit met zaken die uit de verkiezingsprogramma's van de verschillende partijen komen, zal dat nog een hele klus worden.

Tot ziens.

Jeugd in debat

Vandaag werd er in het provinciehuis stevig gedebatteerd. 55 jongeren deden mee aan de provinciale voorrondes van het Nationaal Jeugddebat. Zij gingen voor een plekje in de eindstrijd, waarin zo’n 120 scholieren een debattraining krijgen en daarna een dag lang in debat gaan met ministers, kamerleden en staatssecretarissen over hun voorstellen.

Doel van het debat is om de kloof tussen politiek en jongeren te verkleinen. Het biedt jongeren de kans om politici te laten weten wat zij belangrijk vinden. Die kans lieten deze scholieren zich vanmiddag niet ontglippen.

De diverse onderwerpen werden vanochtend voorbereid. Vervolgens gingen de jongeren vanmiddag het debat aan met elkaar en provinciale politici: de heren Jeroen Kok, Arie Stuivenberg, Erik Kunst en Erik Sloot. Mooi om te zien hoe deze jongeren een gloedvol betoog hielden over onderwerpen zoals de achterstand in het voorzieningenniveau in Flevoland. Daarbij werd af en toe goed zichtbaar hoe ver de werelden van jonge mensen en wat 'oudere' bestuurders uit elkaar kunnen liggen.

Jongeren en politici vonden elkaar uiteindelijk op het belang dat een jongerenraad kan hebben voor de provincie. Jeroen Kok en Arie Stuivenberg deden daarbij zelfs de toezegging dat ze tijdens de begrotingsbehandeling in de staten met een motie zullen komen over dit onderwerp. Ze kregen daarvoor direct de steun van de andere politici toegezegd. Ik heb in mijn conclusie de jongeren geadviseerd om de politici voorlopig goed te volgen.

Tijdens de bijeenkomst maakten de jongeren ook duidelijk dat de beste manier om hen te bereiken tegenwoordig via Twitter is. Van alle sociale media was dit vanmiddag de meest gebruikte weg. Voorlopig ga ik daar dus gewoon mee door. Voor het geval u mij nog niet volgt, mijn twitteraccount is @mwitteman.

Tot ziens.

Megafusie in de Randstad

Als gevolg van actuele ontwikkelingen moest ik vanmorgen mijn agenda grondig aanpassen. Dat begon nadat De Volkskrant met het bericht kwam dat het kabinet zou besluiten tot een fusie tussen Noord-Holland, Utrecht en Flevoland. Vanaf dat moment stond bij de provinciale woordvoerders de telefoon niet meer stil. Nationale media toonden opeens veel interesse voor onze mening. Omdat ik binnen het college van GS de portefeuille Bestuurlijke Zaken beheer, kon ik vol aan de bak en dus zat ik om 12 uur in het nieuws op radio 1 en 2, stond ik 's middags in een radiostudio voor een debat over het onderwerp en was ik vrijdagavond te zien in het RTL Nieuws. Tussendoor stond ik Trouw en het Financieel dagblad te woord en maakte Omroep Flevoland opnames voor uitzending na het weekend.

Laat in de middag kwam de minister-president met uitsluitsel over wat er precies besproken was in het kabinet. Het kwam erop neer dat het kabinet indringend over het onderwerp had gesproken en dat men het eens was geworden. Men had echter nog geen besluit genomen. Daarvoor heeft minister Donner nog 1 à 2 weken nodig om een nieuw voorstel te formuleren.

Mooie woorden van de minister-president, maar ze verhullen naar mijn mening wat er echt aan de hand is. Om dat uit te leggen wil ik u vragen mijn weblog van 13 juli jl. nog eens na te lezen. Naar mijn mening zegt de minister president vanmiddag eigenlijk dat minister Donner een voorstel had gemaakt dat voor een meerderheid van het kabinet niet acceptabel was. Daar heeft men een stevige discussie over gehad, waarna de meerderheid heeft besloten dat Donner zijn voorstel moet aanpassen. Donner wil met de komende vacature bij de Raad van State ook niet teveel discussie over dit onderwerp en gaat nu werken aan een nieuw voorstel.

Uit de woorden van de minister-president valt op te maken dat het voorstel voor de megafusie er gaat komen. Voor ons is dat het signaal dat wij ons nu ook voluit gaan mengen in deze discussie. Ons standpunt daarbij is duidelijk. Wij zijn tegen deze megafusie omdat wij daar voor onze inwoners en bedrijven geen voordelen in zien. Dat standpunt mag voor niemand een verassing zijn. In het coalitieakkoord dat de fracties van VVD, PvdA, CDA en ChristenUnie eerder dit jaar hebben vastgesteld draagt niet voor niets de naam 'Zelfstandig en Uniek'. In dit akkoord krijgt het college van GS de opdracht ervoor te zorgen dat Flevoland erkenning krijgt als een onafhankelijke en zelfstandige provincie met een duidelijk profiel. Dat willen we vooral bereiken door een actieve samenwerking met o.a. andere provincies, en dus geen fusie.

Voor mij zijn de afspraken in het coalitieakkoord voldoende om de komende tijd flink aan de slag te gaan om te laten zien dat het plan voor de megaprovincie voor Flevoland een slecht plan is. Dat neemt niet weg dat er ook veel inhoudelijke argumenten tegen deze megafusie zijn te noemen. Ik noem er een paar.

Flevoland is 25 jaar geleden bewust ingericht als een 'provincie nieuwe stijl'. 6 gemeenten, 1 waterschap en 1 provincie. Een gebied met korte bestuurlijke lijnen, die een daadkrachtig bestuur mogelijk maken en bovendien de politiek dicht bij de mensen brengen. Door die opzet is Flevoland gevrijwaard gebleven van veel bestuurlijke drukte en ondoorzichtige 'democratische' hulpconstructies. Kom daar in Noord-Holland maar eens om, een gebied met 2,7 miljoen inwoners, waar men omkomt in bestuurlijke drukte, ondoorzichtige hulpbesturen en slepende projecten en procedures. In Utrecht is het niet veel anders. De nieuwe megaprovincie zou 4 miljoen inwoners krijgen. Dat is tien keer zoveel als Flevoland nu heeft. Bij mij gaat het er niet in dat we daardoor sneller, slagvaardiger, beter en goedkoper kunnen worden. Mijn inschatting is dat we binnen een paar jaar omkomen in dezelfde bestuurlijke drukte als Noord-Holland nu al heeft.

Om de megafusie door te zetten moet het kabinet een procedure starten op grond van de Wet Algemene Regels Herindeling (AHRI). Van de gemeentelijke herindelingen weten we dat het doorlopen van zo'n herindelingsprocedure vaak een buitengewoon tijdverslindende bezigheid is. Zeker wanneer niet alle partijen het eens zijn met het voornemen tot herindeling. Het starten van de procedure heeft echter ook tot gevolg dat allerlei belangrijke bestuurlijke trajecten tot stilstand komen vanwege onduidelijkheid over de toekomst. Dat levert veel schade op voor inwoners en bedrijven. Alle bestuurlijke energie die we in zo'n procedure moeten steken, kunnen we veel beter benutten om de werkelijke problemen op te lossen.

Overigens staan wij in onze afwijzing niet alleen. Een grote meerderheid van de Provinciale Staten van Flevoland denkt er net zo over. Ook in de tweede kamer is voorlopig nog geen meerderheid te vinden voor de plannen van dit kabinet. CDA kamerlid Bas Jan van Bochoven laat dit weekend weten dat het CDA geen voorstander is van onvrijwillige fusies en dat in het regeerakkoord ook helemaal niet staat dat het tot een fusie moet komen. Eerder sprak het PvdA kamerlid Lea Bouwmeester zich voor Omroep Flevoland ook uit tegen de megaprovincie. En voor wat het waard is: een poll op omroep Flevoland laat dit weekend zien dat na 600 reactie 85% tegen deze megafusie is. Dit laat weer eens zien wat we eigenlijk al heel lang wisten: onze inwoners zitten niet te wachten op bestuurlijke opschaling.

Tot ziens.