Zomerstages terugblik

Aan de oproep om stageplaatsen die ik dit voorjaar deed, heeft u flink gehoor gegeven. Er kwamen bijna 30 voorstellen voor verschillende stageplaatsen binnen. Daaruit kon ik een mooi en gevarieerd programma samenstellen dat mijn agenda vorige week, maar liefst zes dagen vulde. Achtereenvolgens ging ik aan de slag bij een uitvaartondernemer, een bank, een kinderkledingwinkel, een volkstuincomplex, een bistro, een coatingbedrijf, een timmerdorp, een computercafé, een hoveniersbedrijf, een kaasboerderij en een natuurgroep.

Volgens de Van Dale is een stage een periode van praktische oefening als onderdeel van een opleiding. Voor het geval dat u nu gaat denken dat mijn zomerstages vooral als doel hebben nieuwe vaardigheden aan te leren omdat ik misschien een carrièreswitch overweeg, dan lijkt het me goed dat ik dat misverstand nu uit de wereld help.

Voor mij hadden die zomerstages afgelopen week vooral tot doel om eens heel goed te luisteren naar de mensen waarmee ik aan het werk ging. Goed luisteren in combinatie met heel serieus de tijd nemen. Ik heb gemerkt dat als je echt de tijd neemt om bijvoorbeeld een halve dag met iemand op te trekken, er ook een sfeer kan ontstaan om te praten over onderwerpen waar je normaal niet zo snel aan toe komt. Door alle leuke, serieuze, interessante en ook vertrouwelijke gesprekken die daarvan het gevolg waren, hoop ik nu een beetje beter te begrijpen wat er leeft onder de inwoners, ondernemers en organisaties binnen de gemeente. Ik ga het komende jaar proberen om de kennis die ik heb opgedaan en de de informatie die mij is toevertrouwd te gebruiken bij mijn werk in het komende jaar.

Wat me tijdens mijn stageweek dit jaar extra opviel was ook de grote aandacht van de media. Naast de vertrouwde journalisten van de Vechtstroom, VARNWS en RTV Stichtse Vecht was er ook veel belangstelling van bijvoorbeeld het AD/Utrechts Nieuwsblad en de Telegraaf. Het SBS programma Hart van Nederland had zelfs een cameraploeg naar Loenen aan de Vecht gestuurd om opname te maken van mijn stagewerkzaamheden bij Bar Bistro Paolo’s. Daarmee kwam mijn stageweek deze keer zelfs landelijk in de belangstelling. Dat leverde veel leuke reacties op, maar het zette me ook aan het denken waarom dit nu eigenlijk precies nieuws is. Of zou het toch gewoon komkommertijd zijn?

Met voldoening kijk ik terug op mijn zomerstage. Ik wil iedereen die een stageplaats heeft aangeboden nog eens heel erg bedanken voor alle moeite die ze hebben gedaan en de tijd die ze hebben vrijgemaakt om mij te begeleiden. Helaas kon ik ook dit jaar niet alle voorstellen honoreren, een week is daarvoor nu eenmaal te kort, maar ik ben vast van plan om volgend jaar weer op zomerstage te gaan. Misschien wel bij u.

De verhalen over de afzonderlijke stagedagen kunt u elders op deze weblog nog doorlezen.

Tot ziens.

Zomerstage (6)

Voor alweer de laatste dag van mijn week zomerstages, ging ik vanmorgen de natuur in. Samen met een groep vrijwilligers van de Natuurgroep Kockengen ging ik aan het werk in het rietland nabij het dorp. Ik heb me laten uitleggen dat juist dit rietland een perfecte biotoop is voor rietvogels zoals de blauwborst (foto) en de rietgors.

Behalve riet groeien er ook bomen en struiken in het gebied. Zonder menselijk ingrijpen zouden die het gebied langzaam overnemen, het rietland zou dan verbossen en de unieke functie voor de rietvogels kwijt raken. Dat is de reden waarom de leden van de natuurgroep elke zomer terugkomen om bomen en struiken uit het gebied om te zagen. Dat doen ze juist in de zomer, omdat dan de kans dat de bomen en struiken weer uitlopen het kleinst is.

'Gewapend' met handzagen, snoeischaren, een kettingzaag en de nodige persoonlijke beschermingsmiddelen trokken we in bootjes het gebied in. Best spannend om daar tussen het manshoge riet een weg te banen op zoek naar de volgende boom en tegelijk uit te kijken dat je niet wegzakt in de drassige bodem.

De natuurgroep Kockengen bestaat inmiddels ruim 40 jaar en heeft rond de 140 leden. Allemaal mensen die zich druk maken over de instandhouding van de natuur in en om het dorp Kockengen. Naast onderhoud in de natuur geeft men ook cursussen zoals de cursus 'Vogels herkennen voor de Jeugd', die dit voorjaar met veel enthousiasme werd afgerond. Meer informatie over deze natuurgroep is te vinden op www.natuurgroepkockengen.nl

Vrijwilligers zijn belangrijk binnen onze gemeente. Ook in het kader van natuurbeheer. Zonder deze inzet zouden bijzondere stukjes natuur zoals de rietlanden bij Kockengen niet kunnen bestaan. Vanmorgen mocht ik persoonlijk meemaken met hoeveel enthousiasme men zich hiervoor inzet.

Tot zover het verslag van mijn laatste zomerstage. Het zomerreces is voorbij en vanaf maandag hervat ik mijn gewone werkzaamheden. De afgelopen week heb ik veel mensen gesproken, veel indrukken op gedaan. Kennis die mij de komende tijd weer kan helpen in mijn dagelijkse werk.

Tot ziens.

Zomerstage (5)

Toen ik vanmorgen even voor acht uur het boerenerf op kwam rijden, stond boerin Coby al op me te wachten. Kaas maken is niet voor uitslapers, zo merkte ik. Even later stond ik over een bak met 600 liter verse melk gebogen te kijken hoe de kaas en de wei van elkaar werden gescheiden. In tegenstelling tot gewone kaas komt de ambachtelijke kaas van melk die rechtstreeks zonder verdere bewerking van de koe komt.

Bij kaasboerderij De Willigen maken ze kaas voor in de eigen winkel, maar het ambachtelijk proces is op zichzelf ook een soort bezienswaardigheid. Ik stond versteld van het grote aantal toeristen, dat later vandaag langs kwam voor een rondleiding. Het gaat om mensen die een fietsvakantie van Brugge naar Amsterdam hebben geboekt en 's nachts gaan slapen op een passagiersschip dat mee vaart langs de route. Ze hadden de nacht in Breukelen doorgebracht. Alleen vandaag al kwamen er zeven van zulke groepen een kijkje nemen. Per groep ging het om ruim 20 toeristen. Ze komen vooral uit landen als de Verenigde Staten, Duitsland, Australië en Nieuw-Zeeland. Na de rondleiding leidt de boerin deze mensen door de winkel, waarbij flink wordt ingekocht.

Samen met de Bed & Breakfast vormt het 'kaastoerisme' een welkome aanvulling op de inkomsten uit het oorspronkelijke veehouderijbedrijf. Het stelt het boerenbedrijf in staat om ook met de huidige melkprijzen een verantwoorde bedrijfsvoering in stand te houden. Dat is mooi, want daarmee is men ook in staat het bijzonder gebied aan de oever van de Vecht in stand te houden.

Terwijl het erf nog vol toeristenfietsen stond, vertrok ik begin van de middag om me voor te bereiden op mijn volgende stage van vandaag. Enige tijd later mocht ik me namelijk melden bij de Lawn Tennisclub Maarssen (LTCM). Het bestuur had me uitgenodigd voor een bijzondere stage. Ik mocht vanavond de toernooicommissie assisteren bij het LTCM Open 2016, een regionaal toernooi met een uitgebreid spelersveld. Onder deskundige leiding van de vrijwilligers mocht ik me bekwamen in het inspecteren van de velden, het ontvangen van de spelers en het toewijzen van de banen. Gelukkig was er tussendoor voldoende tijd om op het sfeervolle terras met uitzicht op baan 1 te praten met bestuur, vrijwilligers en leden. Dat gaf een mooie indruk van wat er allemaal komt kijken bij de organisatie van zo'n toernooi en te genieten van de mooie ambiance rondom de velden.

Morgenochtend ga als laatste zomerstage op stap met de Natuurgroep Kockengen. Uiteraard kunt u het verslag na afloop weer op deze plaats lezen.

Tot ziens.

Zomerstage (4)

Geduld, heel veel geduld. Dat is zo ongeveer de kernkwaliteit van de vrijwilligers van het Senioren Computer Café (SCC) in Breukelen. Vanmorgen meldde ik me om half tien in kamer 2086 van dienstencentrum De Driestroom. In een net iets te klein lokaal staat een batterij pc's opgesteld waar de seniore medemens een computercursus kan volgen. Belangrijker dan die pc's is misschien wel de centrale koffietafel in de ruimte. Daar schoven in de loop van de ochtend heel wat mensen aan met vragen op het gebied van thuisautomatisering, maar ook om gewoon een praatje te maken. Ik merkte dat het SCC daardoor ook een belangrijke sociale functie heeft.

Je zal maar 80 zijn en je computer roept steeds dat de beveiliging niet op orde is. Dan zet je hem uit, maar dan mis je dus ook de email van je kinderen. Voor deze mevrouw was het SCC een uitkomst. Samen hebben we een oplossing gevonden.

Ik merk dat de oudere medemens zich tegenwoordig goed bewust is van het belang van digitale communicatie. Dat bleek ook wel uit de verhalen van mensen die op hoge leeftijd nog een instapcursus gaan volgen. Het beeld van de oudere medemens die niets heeft met automatisering is voor mij vanmorgen toch wat genuanceerd.

Vanmiddag ging ik aan de slag bij hovenier Boonzaaijer in Breukelen. Weer zo'n mooi familiebedrijf. Ooit begonnen in de aannemerij heeft men zich nu toegelegd op het ontwerp, aanleg en onderhoud van tuinen. Daarbij gaat het voor een belangrijk deel om particuliere klanten in Breukelen en wijde omgeving. De hoveniers van Boonzaaijer nemen desnoods het complete onderhoud van uw tuin uit handen.

Na een uitgebreide kennismaking met de familie en een interessante inkijk in het hovenierswerk kreeg ik mijn werkkleding en gingen we op pad. Onder toezicht van een ervaren hovenier mocht ik een heg knippen, gras maaien en onkruid verwijderen. Van een tevreden klant kregen we zelfs koffie aangeboden.

Morgen ga ik aan de slag op een kaasboerderij en bij een tennisclub.

Tot ziens.

Zomerstage (3)

Er zit veel variatie in het zomerstageprogramma dit jaar. Stond ik gisterenavond nog pizza's te bakken, vandaag moest ik me om 09:00 uur melden voor een ochtendstage bij De Greef Coatings in Breukelen, een echt industrieel productiebedrijf. Bij De Greef voorzien ze alle materialen die stroom geleiden van een mooie en duurzame bescherm- en kleurlaag of te wel coating. De nadruk ligt daarbij op complete winkelinrichtingen, onderdelen, liften of stalen meubilair. Voor mij stond er een aluminium stoeltje klaar om te voorzien van een blauwe coating (foto).

Ik werd ontvangen door Albert en Linda de Greef. Als derde generatie nam Albert het familiebedrijf in 2003 van zijn vader over. Samen met zijn vrouw heeft hij het uitgebouwd tot wat het nu is. Een solide bedrijf met een mooie en stabiele klantenkring en een groep trouwe medewerkers waar ze goed voor zorgen. Mijn ervaring is dat dit soort familiebedrijven vaak oprecht betrokken zijn bij de mensen die er werken. Dat vertaalt zich in tevreden medewerkers en een laag ziekteverzuim. Uiteraard heb ik mijn best gedaan om het geheim achter dit succes goed te analyseren en daarvan te leren.

Vanmiddag zat ik bij een ander soort productieproces, de jaarlijkse huttenbouw door de kinderen van Vreeland. Onder toezicht van een aantal ouders en het camerateam van RTV Stichtse Vecht zijn de Vreelandse kinderen druk aan het werk om van veel oude pallets en heel veel nieuwe spijkers de mooiste bouwwerken te maken. Daarbij valt mij vooral de werkwijze op die typisch is voor kinderen: eerst bouwen en daarna gaan denken. Het leidt niet altijd tot het beste resultaat, maar de creativiteit is bijzonder groot. Leuk om te zien hoe deze jonge mensen ontdekken dat alleen werken misschien sneller gaat, maar dat je met samenwerken veel verder komt.

Op verzoek van Eva en haar vriendin heb ik een kapiteinsstuur gemaakt voor hun piratenschip. Verder deed ik wat een burgemeester altijd doet bij deze leeftijdsgroep, heel veel vragen beantwoorden.

Tot zover mijn stagedag van vandaag. Morgen doe ik verslag van mijn bezoek aan het Senioren Computercafé en het Hoveniersbedrijf Boonzaaijer.















Tot ziens.

Zomerstage (2)

Het midden- en kleinbedrijf speelt een belangrijke rol binnen de gemeente. Dat merkte ik gisteren bij de Rabobank, maar vanmorgen zag ik het van dichtbij. Bij Dapper kinderkleding & kado's in Breukelen stond ik rond een uur of tien de nieuwste collectie kinderkleding te vouwen, terwijl ik in gesprek was met eigenaresse Julia en haar medewerker Pauline. De kunst is om elk seizoen precies dat in te kopen wat de klanten graag willen hebben. En dat is lastig, zo zag ik. Bovendien is het hard werken om een flinke vaste klantenkring op te bouwen. Hard werken, niet om heel rijk te worden, maar wel om eigen baas te zijn en een eigen winkel te hebben. Op een of andere manier heb ik een zwak voor mensen die zo hun eigen werk organiseren. 

Daarna was het omkleden voor een middag bij moestuin 'Eigen Teelt' in Loenen aan de Vecht. Een volkstuin waar het onderlinge contact met de andere tuinders eigenlijk net zo belangrijk is als de oogst. De sociale functie van zo'n tuin moet niet worden onderschat. Het was dus vooral een middag voor een goed gesprek over het leven, de politiek, de natuur en natuurlijk hoe snel de woningbouw rondom de tuinen dichterbij komt. Dat laatste is een zorg bij veel volkstuinen. Maar toch heb ik ook de handen uit de mouwen gestoken. Bij het wieden en prei planten kwamen mijn agrarische roots goed van pas. Met een tas vol groenten en een pot honing van het eigen bijenvolk ging ik door naar mijn volgende stageadres.

Voor mijn laatste stage van vandaag was ik te gast bij de gloednieuwe Bar Bistro Paolo's van Anne-Marije en Paul Zuidervaart. Twee prachtige ondernemers uit Loenen aan de Vecht, die me vol vuur vertelden over hun visie achter gastvrijheid voor een eerlijke prijs. Eigenlijk is het simpel, ze zijn pas tevreden als de klanten tevreden zijn. In mijn rol als pizzabakker had ik een drukke avond. Ik leerde niet alleen pizza's bakken, maar ik heb vooral veel opgestoken van de mensen die in deze sector werkzaam zijn. Binnenkort gaan we binnen het gemeentehuis weer in gesprek over aanpassingen in het horecabeleid. Mijn ervaringen van vandaag helpen me straks om mijn werk beter te kunnen doen. 

Morgen ga ik aan de slag bij een poedercoatbedrijf in Breukelen en ga ik hutten bouwen met de kinderen in Vreeland.

Tot ziens.

Zomerstage (1)

Vandaag is mijn zomerstageweek begonnen. Het begon vandaag met een meeloopstage bij Uitvaartonderneming Snijders in Maarssen. Het was niet echt een 'hands-on' stage, maar dat had ik ook niet echt verwacht. Sommige dingen laat je over aan specialisten.

Na een vriendelijke ontvangst in het rijksmonumentale kerkje aan de Kerkweg, maakte ik kennis met eigenaar Marjo Klarenbeek en haar medewerkers. Tijdens een uitgebreid kringgesprek spraken we over de dood, over emoties, over cultuur en de veranderingen in het werk. We spraken vooral ook over de vraag waarom het werk in deze branche eigenlijk zo mooi is. Dat realiseerde ik me pas goed toen ik zag met hoeveel passie deze mensen vertelden over hun werk.

Uiteraard spraken we ook over zaken. Een uitvaartondernemer is ook gewoon een ondernemer. Vertrouwen speelt een belangrijke rol in de relatie met de klanten. De nabestaanden zijn met hun emoties immers een kwetsbare groep en als je ook op lange termijn opdrachten wil krijgen, maak je daar geen misbruik van.

Na het gesprek kreeg ik een rondleiding door het uitvaartcentrum en hebben we tijdens een wandeling over de algemene begraafplaats gesproken over de rol van de gemeente. Met een aantal tips op zak over mogelijke verbeteringen vertrok ik naar mijn volgende stageadres voor vandaag.

Dat was het kantoor van de Rabobank aan de Raadhuisstraat in Maarssen. Annette van Hussel, de gemeentesecretaris was voor de gelegenheid ook aangeschoven. In gesprekken met verschillende mensen kregen we daar inzicht in de rol die de bank voor zichzelf ziet in relatie tot de gemeenschap in Stichtse Vecht. Daarbij zie ik een bank die door fusie en schaalvergroting verder van de individuele klant af komt te staan en op zoek gaat naar manieren om die afstand vervolgens weer te overbruggen. Dat riep bij mij de vergelijking op met de gemeente. Ook wij zoeken sinds de fusie naar allerlei manieren om dichter bij onze inwoners te staan. 

De bank zoekt actief naar manieren om betrokken te zijn en te blijven bij maatschappelijke initiatieven door ondersteuning van lokale initiatieven en goede doelen die dicht bij de mensen staan. Dus in plaats van een nationale wielerploeg gaat het geld nu naar de plaatselijke sportverenigingen. Dat is mooi wat mij betreft.

Aan het eind van de middag ging ik op bedrijfsbezoek met de accountmanager midden- en kleinbedrijf (MKB). We gingen naar Jansen Medicars, marktleider op het gebied van verrijdbaar meubilair voor medische apparatuur in behandel- en operatiekamers en gevestigd in onze gemeente. Tijdens het gesprek dat volgde kreeg ik een mooi inkijkje in het belang van de vertrouwensband tussen de bank en haar klanten.

Het was een mooie start van mijn stageweek. Morgen doe ik verslag van mijn bezoek aan een kinderkledingwinkel, een volkstuin en een bistro.

Tot ziens.
  

Zomerstage 8, Kantoorboekhandel Van Kralingen

Rond het middaguur arriveerde ik bij mijn laatste stageadres van deze week, kantoorboekhandel Van Kralingen aan de Herenstraat in Breukelen. Daar werd ik vriendelijk ontvangen door Martin van Kralingen en zijn medewerksters. Na de eerste kennismaking kreeg ik direct een naambadge opgespeld, waardoor er voor de klanten geen misverstand meer kon zijn over het feit dat ik een stagiaire was.

Wat volgde was een uitgebreide rondleiding door de winkel en een uitleg van de systemen waarmee de logistiek onder controle wordt gehouden. Van Kralingen is een moderne winkel als je kijkt naar het interieur en het aanbod, maar ouderwets als het gaat om de tijd die men neemt om de klant te helpen. Daar kan geen Bol.com tegenop. Over dat laatste hebben we wel veel gesproken vanmiddag. Het is helder dat de komst van internet voor de boekhandel grote gevolgen heeft gehad. Van Kralingen probeert het gemak van internet te compenseren met een uitstekende dienstverlening. Bovendien kun je via internet ook gewoon een boek bij deze winkel in Breukelen bestellen. Voor dezelfde prijs als de concurrentie steun je dan een lokale ondernemer en waarom zou je dat nou niet doen?

Mijn indruk is dat Van Kralingen op deze manier een volwaardige plaats heeft verworven naast de grote internetaanbieders.

Een groot deel van de middag was ik achter de balie te vinden. Mede dankzij de vrijdagmarkt voor de deur was het druk in de winkel, dus ik kon aan de bak. Daardoor weet ik ook weer hoe leuk het is om klanten tevreden weg te zien gaan. Wellicht kwam het door de aankondiging van mijn stage in de etalage, maar ik had behoorlijk wat aanspraak vanmiddag. Ik heb ervan genoten.

Uiteraard hebben we gesproken over wat er goed en wat er niet goed gaat in het winkelcentrum van Breukelen. Ideeën genoeg, dat is me na een middag in de winkel wel duidelijk. Nu nog de energie ontwikkelen om daar samen met ondernemers en overheid mee aan de slag te gaan.

Tot ziens.

Zomerstage 6, De Sirkel.

Vanmiddag was ik bij kringloopwinkel De Sirkel in Maarssen voor mijn 6e zomerstage van deze week. De medewerkers en vrijwilligers van deze stichting zetten zich dagelijks in om voor goede, maar afgedankte goederen een nieuwe eigenaar te zoeken. Dat ze dat niet onverdienstelijk doen, zag ik aan het grote aantal klanten dat ik, ondanks het warme weer vandaag, tegenkwam in de twee vestigingen van De Sirkel in Maarssen. In de winkel aan de Nassaustraat stonden de mensen zelfs een paar keer in de rij voor de kassa.

Alhoewel De Sirkel bijna 25 jaar geleden werd opgericht, is het nog steeds een winkel van deze tijd. Hergebruik van afval staat de laatste jaren steeds meer in de belangstelling, ook in de gemeentelijke beleidsnota's. Juist daarom was het goed voor mij om dit proces ook eens met eigen ogen te zien.

Voor mij hadden ze een mooi programma gemaakt waarbij ik als het ware de afvalstromen door de organisatie mocht volgen. Ik werd aan het werk gezet langs het hele traject van het sorteren van ingekomen goederen tot bij de kassa in de winkel. Daar zitten flink wat stappen tussen zoals repareren, taxeren, sorteren, opslaan en uitstallen. Ik maakte kennis met de vriendelijke medewerkers die graag bereid waren om mij een goede toelichting te geven op het werk, dat ze hier met veel plezier doen.

Nadat de winkel was gesloten en de kas was opgemaakt hebben we gezellig wat nagepraat. Ik kom hier vast nog wel eens terug, want als je ergens voor weinig geld leuke spullen kan kopen, dan is het wel bij De Sirkel.

Tot ziens.

Zomerstage 5, De Twijg

Voor mijn 5e zomerstage was ik vanmorgen bij dagverzorging De Twijg in De Driestroom in Breukelen. De Twijg is een dagopvang die voorziet in geestelijke, lichamelijke of sociale begeleiding aan ouderen en mensen met een beperking. De Twijg is mede afhankelijk van gemeentelijke financiering, een reden voor mij om juist daar eens te gaan kijken.

In de loop van de ochtend kwamen de circa 15 ouderen met enige vertraging binnen. De vervanging van de Breukeler Brug zorgde voor de nodige vertraging van de mensen die thuis werden opgehaald. Onder het genot van koffie en appeltaart hebben we met de hele groep de krant doorgenomen. Een gesprek over het actuele nieuws maakt standaard deel uit van de vaste routine. Niet alle deelnemers zijn nog in staat om zelf de krant te lezen.

Onder leiding van een van de deelnemers die vroeger leraar lichamelijke oefening was geweest, deden we vervolgens enige oefeningen. Het laatste deel van de ochtend was bestemd voor verschillende vormen van geheugentraining.

De Twijg is bedoeld voor ouderen voor wie elke dag thuis zitten geen optie meer is. Door middel van deze vorm van dagopvang kunnen mensen soms veel langer zelfstandig blijven wonen. Dat kost niet alleen minder gemeenschapsgeld, het is ook nog beter voor de mensen zelf. Ik heb vandaag met eigen ogen kunnen zien hoe goed dat werkt.

De Twijg werkt met twee professionele krachten die hulp krijgen van een flink aantal enthousiaste vrijwilligers. Allemaal mensen die heel goed werk doen.

Tot ziens.

Zomerstage 4, Luck Raeck - OVVO

De middag bracht ik vandaag door op sportpark Daalseweide. De tennisvereniging Luck Raeck (700 leden) en de korfbalvereniging OVVO (400 leden) hadden samen een voorstel ingediend om mij vandaag in te schakelen bij het beheer van de sportvoorzieningen. En zo liep ik vanmiddag met de fijne hark op een gravelbaan om hem klaar te maken voor de volgende wedstrijd. Ondertussen werd ik door beide besturen bijgepraat over het wel en wee van de verenigingen en alle voordelen van de samenwerking die beide organisaties zijn aangegaan.

Ten behoeve van het beheer van de accommodatie
hebben beide verenigingen 1 beheerder aangesteld. Door de kosten van beheer samen te delen, behalen de verenigingen grote voordelen. Naast de personele voordelen hebben ze bijvoorbeeld ook gezamenlijk een terreintrekker aangeschaft, waardoor de velden professioneel onderhouden kunnen worden.

In het geval van OVVO en Luck Raeck gaat het om hele oude verenigingen. OVVO (Op Volharding Volgt Overwinning) bestaat sinds 1934 en Luck Raeck sinds 1960. Respectabele clubs dus, maar dat wil niet zeggen dat men niet continue op zoek is naar manieren om te vernieuwen.

Tot morgen.

Zomerstage 2, rederij De Tijd

De rivier De Vecht en de economische ontwikkeling gaan van oudsher goed samen. Vandaag de dag is dat nog steeds het geval, al is de aard van de bedrijvigheid in de loop der tijd flink veranderd. De gemeente zet tegenwoordig vooral in op bevordering van de recreatieve en toeristische functie van de rivier, die de meeste kernen van Stichtse Vecht met elkaar verbindt.

Het kwam dus goed uit dat ik voor mijn zomerstage vandaag aan de slag mocht bij rederij De Tijd uit Maarssen. Arjan en Sheri van den Hoek, de eigenaren van de rederij, verzorgen allerlei activiteiten op het water van grote party's tot exclusieve diners. Vandaag mocht ik de bemanning aan boord een handje helpen met een activiteit van de laatste categorie. Op uitnodiging van Stan Huygens journaal/De Telegraaf kwam er rond het middaguur een selecte groep geslaagde ondernemers en bekende Nederlanders uit o.a. de wereld van PR, Marketing, Architectuur, de Uitzendbranche aan boord om bij te praten, de laatste nieuwtjes uit te wisselen, te netwerken en zaken te doen. Uiteraard werden er onderweg foto's, veel foto's, gemaakt tegen de achtergrond van de mooiste buitenplaatsen die onze gemeente rijk is. De gastheer namens de Telegraaf was Jan Roeland, een van de PR goeroes van Nederland.

Mijn rol was uiteraard om te zorgen dat het de gasten aan niets ontbrak. Ik weet niet of dat helemaal is gelukt. Het zou kunnen zijn, dat ik uiteindelijk toch wat meer aandacht had voor de promotie van onze gemeente en de mogelijkheden die De Vecht te bieden heeft. Hoe het ook zij, als ik mijn gasten mag geloven, en waarom zou ik dat niet doen, gingen zij tegen het eind van de middag zeer tevreden naar huis. Voor een uitgebreider verslag van de reis en mijn optreden verwijs ik u naar het Stan Huygens Journaal.

Voor mij was vandaag vooral een buitengewoon prettige kennismaking met deze vorm van recreatie en toerisme rondom De Vecht.

Tot morgen.

Zomerstage 1, Nyenrode

Sinds 6 jaar maak ik er een gewoonte van om tijdens het zomerreces een week uit te trekken voor mijn zomerstages. In die week trek ik, meer dan gewoonlijk, tijd uit om kennis te maken met bedrijven en instellingen binnen de gemeente. Toen ik begin juni een oproep deed om suggesties te doen, kreeg ik maar liefst 30 stagevoorstellen binnen. Uit deze stuk voor stuk mooie voorstellen, heb ik een selectie gemaakt. Deze week kunt u elke dag een kort verslag van me tegemoet zien.                  

Mijn eerste stagedag stond volledig in het teken van de universiteit Nyenrode. Zij hadden een bijzonder programma opgesteld, dat niet alleen in het teken stond van het onderwijs. Ook de instandhouding van het landgoed en de monumentale gebouwen en het studentenleven op de campus kregen ruim aandacht.

Voor het geval u mocht twijfelen of ik tijdens mijn zomerstage ook mijn handen uit de mouwen steek, wil ik die twijfel maar direct wegnemen. De dag begon al direct met het voeren van de struisvogels, de herten en de pauwen die van oudsher een plek in het landgoed hebben. Later op de dag werd dat gevolgd met een opdracht om een handje te helpen bij het snoeien in de rozentuin. Uit gesprekken later op de dag werd me duidelijk op welke manier het landgoed en de universiteit elkaar versterken. Dankzij het landgoed weet men op Nyenrode een unieke en inspirerende omgeving te bieden, waar het goed werken en leren is. Voor veel studenten is die omgeving een belangrijke reden om juist voor deze universiteit te kiezen.

Behalve het werk buiten mocht ik vandaag ook aanzitten bij een vergadering van de 'University Board' (foto). Daar kreeg ik een aardige indruk van wat er zoal aan de orde komt bij het besturen van deze enige private universiteit van Nederland. Zo kreeg ik o.a. te horen waarom sport een steeds belangrijkere plaats inneemt in het programma en spraken we over de relatie tussen de gemeente en de universiteit.

Samen met de 'dean of campus' en de vice-voorzitter van de studentenvereniging kreeg ik vervolgens een interessante rondleiding op de campus en in de verschillende voorzieningen van de vereniging. Uiteraard mochten de barvoorzieningen niet ontbreken. Bijzondere plekken waarover veel sterke, mooie en soms ook verzonnen verhalen de ronde doen. O
ok in dat opzicht is Nyenrode een volwaardige universiteit.

Ter afsluiting van mijn eerste dag mocht ik een kijkje nemen op de werkplek van de beiaardier van Nyenrode, helemaal boven in de kasteeltoren. Het oude carillon is van uitzonderlijk hoge kwaliteit, zo wist de beiaardier me te vertellen. Mooi om te zien dat men het op Nyenrode belangrijk vindt om ook deze voorziening te behouden. Bovendien was het uitzicht over de gemeente vanaf de kasteeltoren adembenemend. (foto)

Vlak voor mijn vertrek ben ik nog even binnengelopen bij Misa Dzoljic, de rector van Nyenrode. Met hem sprak ik de dag nog even door en bedankte ik hem voor deze inspirerende stagedag. Als burgemeester ben ik trots op het feit dat we Nyenrode binnen de gemeente hebben.

Tot morgen.

Oproep

Ik verheug me nu al op de komende zomer. Niet alleen vanwege het mooie weer en de naderende vakantie, maar ook omdat ik in die periode weer tijd krijg voor mijn zomerstages. Daarom ben ik op zoek naar bedrijven en instellingen binnen de gemeente Stichtse Vecht, die mij een halve of een hele dag als stagiair willen inzetten.

Als in de zomerperiode de gemeenteraad op vakantie is, geeft dit ruimte in mijn agenda. Voor mij zijn de zomerstages dan bij uitstek de gelegenheid om ideeën en inspiratie op te doen voor een nieuw seizoen. Dat doe ik al sinds 2008. Eerst als wethouder in Leiden, daarna als gedeputeerde in Flevoland en nu dus als burgemeester van Stichtse Vecht. Vorige zomers bracht het stage-avontuur mij onder andere bij een krantenredactie, een welzijnstichting, een jeugdzorginstelling, een voedselbank, een reclamebureau, een natuurorganisatie, een filmproductiemaatschappij en een telecom aanbieder. Niets is eigenlijk te gek. Zo sliep ik ooit een nacht op een vlot in een natuurgebied om daar met een boswachter in gesprek te gaan over nieuwe vormen van recreatie in de natuur (foto). Hier kunt u voorbeelden uit de afgelopen jaren bekijken.

De zomerstages vormen al jaren een waardevolle aanvulling op mijn werk als bestuurder. Het is voor mij een kans om de gemeente en organisaties binnen de gemeente van een heel andere kant mee te maken. 

Wie een interessante stageplek voor mij heeft, kan zich aanmelden door een mail te sturen naar marc.witteman@stichtsevecht.nl  Zoals het er nu uitziet, ga ik dit jaar in de week van maandag 10 tot vrijdag 14 augustus stage lopen. Van de beste voorstellen die ik binnen krijg, ga ik een mooi programma maken. Als er meer voorstellen binnenkomen dan ik kan inplannen, dan moet ik dus een selectie maken. Er kunnen dus voorstellen afvallen.

Ik stel het op prijs als uw voorstellen uiterlijk 1 juli binnen zijn. 

Tot ziens.

Zomerstage 8: Kindervakantieland

Voor een late zomerstage was ik vandaag te gast bij de mensen van de Stichting Kindervakantieland in Almere. Een organisatie die zich al 13 jaar inzet om voor kinderen een onvergetelijke week vakantie te verzorgen. Het gaat daarbij vooral om kinderen die daar normaal om wat voor reden dan ook niet aan toekomen. De stichting werkt uitsluitend met heel veel vrijwilligers en sponsors.

Iedere zomer 6 weken lang, elke week een groep van maximaal 36 kinderen ontvangen is niet iets wat je zomaar doet. Zeker niet als dat betekent dat je als vrijwilliger een week lang, dag en nacht weg bent van huis. En dat in vakantietijd. Ik heb vandaag zelf kunnen zien hoeveel inzet dat vraagt van de vrijwilligers en hoe serieus men deze taak oppakt. Ze zijn zich goed bewust van de verantwoordelijkheid die ze tijdelijk van de ouders overgedragen gekregen hebben.

Duidelijk is dat de kinderen centraal staan bij Kindervakantieland. Het belangrijkste doel is dat de kinderen een geweldige week hebben. De meeste kinderen lieten me vandaag merken dat dit goed lukt. Om dat voor elkaar te krijgen staan er o.a. speurtochten, een natuurwandeling, kampvuur, bingo (foto) en een kennismaking met politie en ambulancepersoneel op het programma. Het hoogtepunt van de week was volgens de kinderen een dag naar de Linnaeushof in Bennebroek, de grootste speeltuin van Europa.

Naast het programma hebben de vrijwilligers een dagtaak aan het motiveren, geven van schouderklopjes en het maken van complimenten. En als het voor de kinderen even niet loopt zoals het moet, dan staat men klaar met een relativerende opmerking en een arm over de schouder om het leed te verzachten. Uit de vele gesprekjes die ik met de kinderen mocht voeren werd me duidelijk dat ze vooral een ding willen, volgend jaar terugkomen. Dat kan voor zover men de leeftijd van 12 jaar nog niet heeft bereikt.

Ik mocht vandaag ook kennismaken met de oprichter van Kindervakantieland, Henk van Slooten (foto). Deze oud- marinier, jeugdwerker en indrukwekkend mens wordt binnenkort 87 jaar maar is ondanks zijn hoge leeftijd nog met enige regelmaat te vinden bij 'zijn' organisatie. Hij heeft in zijn leven heel wat kinderen gezien die geen plezier hadden en realiseerde zich op een dag dat de oorzaak daarvan meestal niet bij het kind zelf lag. Hij zag het als zijn opdracht om iets te doen voor juist die groep kinderen. De start van Kindervakantieland was voor hem het realiseren van een droom waar hij nu op gevorderde leeftijd met een goed gevoel op terug kijkt. De Stichting heeft een eigen accommodatie op het stadslandgoed De Kemphaan in Almere.

Ik ben onder de indruk van wat hier door vrijwilligers is neergezet. Het was een mooie ervaring.

Voor meer informatie kunt u terecht op de site van de stichting Kindervakantieland.

Tot ziens.

Bingo

Zomerstage 7: Landschapsbeheer

De organisatie houdt kantoor in de schaduw van het provinciehuis in Lelystad. De provincie is ook een belangrijke financier. Men maakt zich sterk voor behoud, beheer en ontwikkeling van natuur en landschap buiten de 'gewone' natuurgebieden. Vandaag was ik voor mijn 7e zomerstage te gast bij Landschapsbeheer Flevoland.

Aan het kleine en sober uitgevoerde kantoor is goed te zien dat de mensen van Landschapbeheer vooral buiten aan het werk zijn. Dat doet men bovendien met vrijwilligers. Heel veel vrijwilligers. Het afgelopen jaar hebben zo'n 3800 Flevolanders zich voor korte of lange tijd ingezet voor activiteiten op het gebied van soortenbeheer, cultuurhistorie, aardkunde en landschap.

In het kader van mijn zomerstage ging ik vandaag op zoek naar sporen van otters, deed ik onderzoek naar de visstand in de wijk Warande in Lelystad en heb ik samen met vrijwilligers bevers geteld.

Hoeveel otters er precies in Flevoland zijn, weten we niet. Het aantal is waarschijnlijk wel op de vingers van een hand te tellen. Dat deze dieren hier rond lopen, weten we zeker. Dat komt omdat het dier sporen achterlaat. Daardoor kunnen de mensen van Landschapbeheer inschatten waar de dieren hun territorium hebben. Dat maakt het weer mogelijk om in die gebieden maatregelen te nemen, waardoor de otter veilig is. Samen met de mensen van Landschapbeheer ging ik vandaag sporen zoeken. Bovendien hebben we rond de luchthaven gekeken in hoeverre de toekomstige uitbreiding daar niet nadelig is voor onze marterachtige vrienden. Dat laatste onderzoekt men trouwens in opdracht van de provincie.

Mijn volgende klus was een opdracht van de gemeente Lelystad. De gemeente wil kunnen beschikken over actuele informatie over de visstand in de stad. Aldus stond ik vanmiddag met een schepnet in de hand tot mijn middel in een sloot in de wijk Warande. Een beetje tot mijn eigen verbazing heb ik nog flink wat gevangen: kleine modderkruiper, baarsjes, blankvoorns en snoek. Allemaal soorten die ik dankzij de enthousiaste steun van mijn medevrijwilligers kon thuis brengen. U zult begrijpen dat we onze vangst na afloop weer hebben laten zwemmen.

Voor mijn laatste activiteit was ik vanavond samen met een groep van 10 vrijwilligers in het Natuurpark in Lelystad om bevers te tellen. Een jaarlijks terugkerende activiteit met als doel de gestage groei van de beverpopulatie te volgen. Samen met een ervaren vrijwilliger stond ik gewapend met een verrekijker 2,5 uur over het water te turen. Dat was niet voor niets. Uiteindelijk namen 3 bevers de moeite om hun zwemkunsten aan mij te vertonen. In het natuurpark leven naar schatting zo'n 30 tot 40 bevers,

Mijn laatste zomerstage van dit jaar eindigde toen het te donker was om nog iets te kunnen waarnemen. Het was een leuke dag met veel nieuwe ervaringen. Het was bovendien een uitstekende gelegenheid om kennis te maken met Landschapsbeheer en opnieuw te zien hoe belangrijk het werk van vrijwilligers is in onze provincie.

Tot ziens.

Zomerstage 6: Maxima

Het zijn verreweg de grootste machines in onze provincie, de gasgestookte STEG-eenheden verbruiken per uur net zoveel gas als waarmee ik mijn woning 25 jaar lang warm kan houden. De twee eenheden kunnen voldoende elektriciteit opwekken voor 1,6 miljoen huishoudens. De nieuwbouw heeft in 2010 circa 500 miljoen euro gekost en is nog steeds de modernste gascentrale van Europa. Vanmiddag was ik te gast bij de Maxima Centrale van Electrabel, onderdeel van GDF Suez.

Vanuit de gedachte dat het nieuwe land ook een eigen energievoorziening moest hebben, is al in 1962 begonnen met bouw van een energiecentrale op het kunstmatige eiland aan de IJsselmeerdijk in Lelystad. De centrales die toen werden gebouwd zijn inmiddels al lang verdwenen. De huidige centrales dragen de nummers 4 en 5.

Mijn bezoek aan de centrale begon vanmorgen met een uitgebreide veiligheidsinstructie en een bijbehorende schriftelijke test. Die test moet elke bezoeker maken alvorens toegang tot het complex te krijgen. Veiligheid is alles in deze centrale en dat begrijp ik achteraf heel goed. Ondanks de enorme machines en de grote vermogens heeft de machine ook wel iets weg van een kwetsbaar Zwitsers uurwerk. Ruim 50 medewerkers zorgen er steeds voor dat hun machine in optimale conditie is om betrouwbaar te kunnen leveren aan het Nederlandse hoogspanningsnet. 

Na de veiligheidscheck mocht ik plaats nemen achter de bediening van de centrale. Schrik niet, in mijn geval ging het om een levensechte simulator in het opleidingsgebouw. Ik kreeg daar uitleg over de werking van de centrale en kon zien hoe het opstarten van de centrale precies in werking gaat. Het lijkt een beetje op het starten van een straalvlieguig al is de gasturbine met een lengte van zo'n 12 meter wel veel groter dan een straalmotor onder zo'n groot vliegtuig.

Met beschermende kleding aan, helm op, beschermbril op, handschoenen aan en gehoorbescherming in mocht ik naar binnen in de echte centrale. Je voelt als het ware het enorme vermogen als je de grote hallen binnenkomt. Na de rondleiding mocht ik met een onderhoudsploeg op stap met een aantal werkopdrachten. Het was een bijzondere ervaring.

Het meest bijzonder van de hele dag was misschien wel het gesprek dat ik na afloop had met de planmanager Harry Talens, de 'baas' van de centrale. Hij gaf me een uniek kijkje in de werking van de energiemarkt. Een markt waarin de prijs per minuut verandert afhankelijk van de vraag en aanbod in de markt. Een markt waar momenteel sprake is van een enorme overcapaciteit. Die is onder andere het gevolg van de grote toename van duurzame energiebronnen, dumping van Amerikaanse steenkool op de Nederlandse markt en een verminderde vraag als gevolg van de economische crisis. Die overcapaciteit is zo groot dat een gloednieuwe gascentrale van Nuon in de Eemshaven met een vermogen van 1200 megawatt uit productie is genomen. Het geïnvesteerd vermogen in die centrale is 1 miljard euro. Een bizar gevolg van marktwerking en overheidsbeleid t.a.v. duurzame energiebronnen. De vraag is hoelang de energieproductiebedrijven de verliezen die daarvan het gevolg zijn kunnen blijven dragen en wanneer dit tot gevolg heeft dat de energielevering in gevaar komt. Anders dan ik verwacht had heeft de 'BV Nederland' geen bindende afspraken gemaakt met de productiebedrijven en dus kan men vrijblijvend de productie verminderen bij een stijgende vraag.

Dat maakt het management van de Maximacentrale tot een interessant en ingewikkeld vraagstuk. Wanneer je de opbrengst per KWH steeds vaker onder de kostprijs ziet zakken, moet je creatief zijn om toch een gezonde bedrijfsvoering te kunnen garanderen. Dat lijkt tot nu toe overigens heel goed te lukken.

Mijn stagedag in de Maxima centrale roept bij mij vooral de vraag op waarom wij in Nederland wel praten over systeembanken die vanwege het maatschappelijk belang niet om mogen vallen, maar zoiets niet kennen voor de energievoorziening. Het zou mij helemaal niets verbazen wanneer Jeroen Dijsselbloem binnen 10 jaar vitale onderdelen van onze energieproductie met belastinggeld op moet kopen.

Morgen alweer mijn laatste zomerstage van dit jaar. Dan ga ik samen met de mensen van Landschapsbeheer Flevoland bevers tellen.

Tot ziens.

Zomerstage 5: De Omgevingsdienst

Met ingang van 1 januari 2013 hebben gemeenten en provincies in het gebied van Flevoland en de Gooi en Vechtstreek de handen ineengeslagen om de uitvoering van de zogenaamde milieu- en leefomgevingstaken onder te brengen bij een gezamenlijke Omgevingsdienst. Daarmee liepen we in dit gebied voorop in een ontwikkeling die inmiddels in bijna het hele land heeft plaats gevonden. Vandaag was ik in het kader van mijn zomerstage voor het eerst te gast bij de nieuwe Omgevingsdienst Flevoland & Gooi en Vechtstreek (OFGV).

Alhoewel de organisatie is gehuisvest in een aparte vleugel van het provinciehuis, vormt de Omgevingsdienst toch een aparte en zelfstandige organisatie. Doordat de dienst geen deel meer uitmaakt van de gemeentelijke- of provinciale organisatie kan men nu de taken uitvoeren zonder de bijbehorende overheadkosten. Daardoor is het gelukt om de uitvoerende taken uit te voeren voor een veel kleiner budget dan vroeger het geval was. Bovendien is de ervaring inmiddels dat door het samenvoegen van dit soort werkzaamheden de uitvoering veel professioneler kan worden opgepakt. Taken uitvoeren met een betere kwaliteit tegen een lagere prijs, wie wil dat niet. Vandaag heb ik gezien op welke manier de mensen van de Omgevingsdienst daarin zijn geslaagd.

Mijn stagedag begon met een gesprek met de directeur Paul Schuurmans over de totstandkoming van zijn nieuwe dienst en alle opstartproblemen waar je dan tegenaan loopt. In het begin is het echt pionieren. Dat is soms lastig, maar geeft tegelijk mogelijkheden om snelle veranderingen door te voeren. Dat heeft hij samen met zijn medewerkers ook veel gedaan. In niets lijkt de dienst meer op de oude ambtelijke organisaties waaruit de meeste medewerkers nog afkomstig zijn.

De taken die bij deze organisatie zijn ondergebracht liggen op het gebied van de zogenaamde groene wetten, geluid, bodemsanering, luchtvaart, vuurwerk, toezicht op zwemwater, Wabo en het omgevingsrecht. Met een paar taken ben ik de rest van mijn stagedag aan de slag gegaan.

Een taak die momenteel erg in de belangstelling staat, is toezicht op het zwemwater. Daarvoor ben ik mee geweest naar het Houtribstrand bij Lelystad. Daar werd ik bijgepraat over zaken als blauwalg en al of niet negatieve zwemadviezen. Daarvan was overigens bij dit strand geen sprake. Het water was kraakhelder toen ik vanmorgen als stagiair ter plaatse was. Dat was goed nieuws voor de bezoekers die toen al in flinke aantallen het strand op kwamen.

Daarna lag de snelle boot al klaar voor een controle op het Markermeer in het kader van de Natuurbeschermingswet. Daar houden de mensen van de Omgevingsdienst zich bezig met de bestrijding van illegale activiteiten van de vissers in dit gebied. In gesprek met de toezichthouders werd me weer eens duidelijk hoe creatief de Flevolandse vissers soms zijn met de regelgeving. Op het Markermeer meerden we af bij het eerste proefeiland van het project Markerwadden. Machtig om te zien hoe snel een klein stukje droog gevallen Markermeer direct als een soort van magneet allerlei nieuwe natuur aantrekt. Dat belooft wat voor de toekomst.

Nadat we met een vaartje van ruim 40 km per uur over het water weer in Lelystad aankwamen, zijn we direct doorgegaan naar het volgende object, de fabriek van Valspar in Lelystad. Valspar maakt deel uit van het 5e concern in de wereld op het gebied van de productie van verven en lakken. Bij de vestiging in Lelystad werken ruim 175 mensen in de productie. Het bedrijf produceert hier zowel grote hoeveelheden watergedragen verf  als verf op basis van oplosmiddelen. In zowel productie als opslag is sprake van zeer grote hoeveelheden brandbare en giftige stoffen. Het spreekt voor zich dat daar regels gelden en vergunningen nodig zijn. Na een rondleiding heb ik daarover uitgebreid gesproken met zowel mensen van het bedrijf als mensen van de Omgevingsdienst. Het was goed om vandaag eens met eigen ogen waar te nemen dat men in zo'n bedrijf niets aan het toeval overlaat en dat over (milieu)veiligheid heldere afspraken met de Omgevingsdienst zijn. En als er zich dan toch een verandering voor doet, weet men elkaar snel te vinden.

De stage was vandaag iets eerder klaar dan gebruikelijk als gevolg van de nationale rouw. Met zo'n 80 medewerkers in het provinciehuis stond ik stil bij de verschrikkelijke ramp met vlucht MH17.

Morgen zit ik voor mijn zomerstage aan de knoppen in de Maximacentrale.

Tot ziens.

Zomerstage 4: Woongroep Calipso

Als vader van drie kinderen weet ik hoe bijzonder het is om te zien dat je kinderen zelfstandig worden en opgroeien naar volwassenheid. Tijdens mijn 4e zomerstage heb ik vandaag van dichtbij mogen ervaren dat dit niet anders is voor ouders van kinderen met een verstandelijke handicap. Ook wanneer deze kinderen 24 uur per dag zorg nodig hebben.

Vandaag was ik te gast bij stichting Calipso in Almere. Een stichting die ruim 7 jaar geleden is opgericht door ouders van kinderen met een verstandelijke beperking. Ouders die vonden dat de reguliere zorgaanbieders onvoldoende in staat waren om hun kinderen ondanks beperkingen toch maximale zelfstandigheid te bieden. Na heel veel plannen en locaties kwam men uiteindelijk terecht in Homeruskwartier in Almere Poort. Daar heeft men samen met wooncorporatie De Alliantie 13 gewone eengezinswoningen omgebouwd naar 26 prachtige appartementen aan een gezamenlijke binnentuin.

Aan die tuin wordt momenteel de laatste hand gelegd aan een grote gemeenschappelijke ruimte van waaruit de zorg voor toekomstige jonge bewoners georganiseerd gaat worden. De meeste bewoners hebben inmiddels de sleutel van hun appartement ontvangen. Ze gaan begin september verhuizen naar hun nieuwe appartement.


Ik mocht vandaag aanwezig zijn bij een kennismaking van een aantal toekomstige bewoners. Samen hebben we boodschappen gedaan en gegeten in de binnentuin. In de middag hebben we samen geschilderd in een van de appartementen. Het waren mooie activiteiten om met de toekomstige bewoners in contact te komen en te ervaren hoe spannend zij het vinden om straks echt zelfstandig te kunnen wonen en toch zeker te zijn van 24 uur per dag aandacht.
Later in de  middag sprak ik met ouders en het bestuur van de stichting over wat het betekent om een dergelijke woonvoorziening zelf te realiseren. Daarbij loop je aan tegen veel regels, financiële belemmeringen, belangen en emoties. Al met al heeft het na het eerste idee bijna 7 jaar geduurd voordat de nieuwe bewoners in september in hun woning trekken. Ik heb vandaag met veel respect gekeken naar de manier waarop men dit voor elkaar gekregen heeft. Ik heb bovendien genoten van al die jonge mensen die ondanks hun handicap straks heel goed in staat zijn om zelfstandig te leven en binnen hun beperking eigen beslissingen te nemen.

Op de site van de stichting kunt u alle relevante informatie terugvinden.

Volgende week woensdag ga ik verder met mijn 5e zomerstage. Dan ben ik de hele dag te gast van de Omgevingsdienst Flevoland en Gooi- en Vechtstreek. Daar zitten de mannen en vrouwen die in onze provincie verantwoordelijk zijn voor vergunningverlening en handhaving op milieugebied. 


Tot ziens.

Zomerstage 2: VLA

Ooit wel eens in een supermarkt geweest, die er alles aan doet om ervoor te zorgen dat klanten niet meer terugkomen? Vanmorgen was ik bij het Voedselloket Almere (VLA). Een winkel die zijn naam eigenlijk geen eer aan doet. Het is een overzichtelijk ingerichte supermarkt voor hen die wat minder te besteden hebben. 

Om er te mogen kopen, moet je beschikken over een speciaal pasje. Dit pasje krijg je pas na een intakegesprek waarin is vastgesteld dat je ook echt afhankelijk bent van deze voorziening. Afhankelijk van je situatie krijg je een maandbudget dat je vrij mag besteden in de winkel. Anders dan in de meeste voedselbanken kan de klant in Almere kiezen en werkt men niet met vooraf vastgestelde pakketten.

Dat assortiment wisselt overigens wel op een merkwaardige manier. Kerstkransen komen in januari, Paaseitjes in juli, als het buiten 28 graden is gaat de erwtensoep in de aanbieding en na de WK, zijn de oranje ballen gratis (1 per klant).

Bij het overhandigen van de klantenpas gaan de vrijwilligers van het voedselloket direct aan de slag om na te gaan waarom hun klant zo krap bij kas zit. Weet men misschien de weg niet te vinden naar de juiste instanties of is er sprake van schuldenproblematiek die uit de hand dreigt te lopen. Vervolgens probeert men de oorzaak weg te nemen zodat de klant uiteindelijk weer naar de gewone supermarkt kan. Gemiddeld lukt dat binnen 4 maanden. Op die manier konden in 2013 zo'n 1600 klanten hun pas weer inleveren.

De organisatie draait bijna volledig op vrijwilligers. Daarbij gaat het om een vaste groep van 126 mensen. Daarnaast is er een veel grotere groep die bij de reguliere Almeerse supermarkten gaan staan en daar klanten vragen iets extra's te kopen voor het Voedselloket. Dit levert per jaar voor ruim 150.000 euro aan voorraad op. Daarnaast geeft men per jaar nog eens zo'n bedrag uit voor de inkoop van goederen. Het geld daarvoor komt uit giften van particulieren en fondsen en een bescheiden subsidie van de gemeente. Dankzij het werk van heel veel vrijwilligers kan de gemeentelijke bijdrage beperkt blijven tot € 0,25 per inwoner.

Tot ziens.