Op schema

'In principe zijn de drie provincies het eens met de fusieplannen en bovendien liggen we helemaal op schema', dat waren de woorden van de minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk vlak voor hij afgelopen vrijdag de ministerraad in ging. Zijn antwoord deed me denken aan de comminicatiestijl van de voormalig Iraaks minister van informatie Al-Sahaf. (Zie foto)

Aan het eerste deel van zijn uitspraak wil ik eigenlijk niet teveel woorden vuil maken. Iedereen die goed geluisterd heeft naar de persconferentie van de drie Commissarissen van de Koning, vandaag precies een week geleden, kan vaststellen dat de minister hier een onjuist beeld schetst van de werkelijke situatie


"There are no Americans here. We've everything under
control", aldus Al-Sahaf, voormalig Iraaks minister
 van informatie, tijdens de Amerikaanse bestorming van Bagdad.

Over het tweede deel van zijn reactie heb ik wat langer na moeten denken: helemaal op schema. Welk schema zou hij precies bedoelen? Ik heb mijn stukken daar nog eens op nagekeken. Daarbij vond ik een startdocument van het ministerie van september vorig jaar. Daarin stond dat de discussie over taken en bevoegdheden in november 2013 zou worden afgerond. En precies over dit onderwerp is het overleg vorige week vastgelopen. De conclusie kan niet anders zijn dat de minister minimaal 4 maanden vertraging heeft opgelopen op zijn eigen schema. Ook op dit punt sprak de minister vrijdag dus niet de waarheid.

Nu lijkt 4 maanden vertraging niet zoveel, maar in dit geval is het toch relevant. Dat heeft alles te maken met de verkiezingen voor Provinciale Staten die maart volgend jaar plaatsvinden. Het oorspronkelijke plan van de minister was om ruim voor die verkiezingen zijn plan door de Kamers te krijgen. De kans dat dit nog gaat lukken is volgens insiders in Den Haag nu wel erg klein geworden. Daardoor komt de besluitvorming in handen van de nieuwe Eerste Kamer die begin 2015 wordt gekozen door de nieuwe leden van Provinciale Staten. Daardoor zou de provinciefusie wel eens het centraal thema van die verkiezingen kunnen worden.

Reden temeer om het kabinet opnieuw te adviseren het voorstel in te trekken en nu eens eerst een gedegen visie te ontwikkelen op de toekomst van het middenbestuur in dit land.

'We liggen op schema'? Hoezo minister?

Tot ziens.


De stilte doorbroken

U zult wel gemerkt hebben dat het de laatste tijd nogal stil was op mijn weblog. Dat was niet omdat ik niets te melden had. Er gebeurde genoeg maar soms is het beter daar even niet over te schrijven. Een goed voorbeeld daarvan is de provinciefusie.

Sinds half december was de fusie uitgebreid onderwerp van overleg tussen de drie provincies en het kabinet onder leiding van minister-president Marc Rutte. Al te veel openheid werkt meestal niet goed bij dit soort overleggen. Bovendien moeten de gesprekspartners dan ook allemaal bereid zijn de inhoud van het gesprek openbaar te maken. Dat was meestal niet het geval.

Gelukkig kan ik sinds vandaag wel openheid geven, maar eerst nog een stukje geschiedenis.

Alhoewel Provinciale Staten van Flevoland oktober vorig jaar al duidelijk had gemaakt niets te zien in de plannen van het kabinet, zijn we toch in gesprek gegaan met het kabinet over de vorming van de Superprovincie. Dat deden we in de wetenschap dat als we niet aan tafel zouden zitten er toch beslissingen zouden worden genomen die onze provincie raken. Dat maakte het voor ons belangrijk om toch samen op te blijven trekken met de collega provincies. We zijn vanaf het najaar met het kabinet in gesprek geweest. Daarbij hebben we in goed overleg met beide andere provincies een poging gedaan het kabinet te bewegen de nieuwe provincie met een zodanig pakket van taken en bevoegdheden toe te rusten dat een fusie ook voor onze inwoners meerwaarde zou krijgen.

Drie weken geleden kregen we van het kabinet een definitief voorstel voor dit takenpakket voor de Superprovincie. Uit dit voorstel werd duidelijk dat het kabinet niet bereid was ons maar een millimeter tegemoet te komen. Duidelijk werd dat het kabinet wel een grotere provincie wil, maar dat men niet bereid is die nieuwe provincie ook voldoende taken en bevoegdheden mee te geven om de toekomstige problemen echt op te lossen. Daarmee lijkt de fusie voor het kabinet een doel op zich.

Op grond van deze informatie hebben wij het kabinet vorige week al laten weten dat de drie colleges van GS dit plan van het kabinet niet verder zullen ondersteunen. Vorige week vroeg het kabinet nog bedenktijd, maar toen wij vandaag signalen kregen dat het kabinet mogelijk toch met het voorstel naar de Tweede Kamer zou gaan, hebben wij besloten ons standpunt naar buiten te brengen. Vanavond zaten de drie Commissarissen van de Koning eensgezind naast elkaar achter de tafel in het Haagse Nieuwspoort om de wereld te vertellen dat het kabinet de steun van de drie provincies kwijt is. Johan Remkes, Commissaris van de Koning in Noord-Holland gaf, mede namens zijn collega's, in niet mis te verstane bewoordingen weer waarom het kabinet hier een enorme kans had laten liggen om te komen tot een serieuze hervorming van het middenbestuur in Nederland. 

Binnenkort zal het kabinet een beslissing moeten nemen of men de wet werkelijk naar de Tweede Kamer gaat sturen. Dat lijkt een kansloze missie nu duidelijk is dat bij de provincies draagvlak ontbreekt. Voor zover ik weet is het bij gemeentelijke herindelingen niet eerder voorgekomen dat een plan zonder steun door de Kamer kwam. 

Mocht men echter toch besluiten het plan door te zetten, dan voorzie ik een maandenlange slepende discussie die heel veel inzet van de kamerleden en de provincies gaat kosten en uiteindelijk zal leiden tot het verwerpen van het voorstel. Gezien alle problemen waar we in deze tijd voor staan zou ik dat ronduit gênant vinden.

Naast de discussie in Den Haag zijn de komende tijd nu ook de leden van Provinciale Staten aan zet. Zij zullen uiteindelijk moeten beoordelen of het college van GS in dit dossier de juiste stappen heeft gezet in het belang van onze inwoners. Ik zie dat debat met veel vertrouwen tegemoet.

Tot ziens.

Gezakt

Eigenlijk had ik me voorgenomen om een tijdje rustig aan te doen met de discussie over de Superprovincie. Na het indienen van de provinciale zienswijze is immers het Kabinet aan zet om met een definitief wetsontwerp naar de Tweede Kamer te komen. De verwachting is dat dit pas na de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar zal gebeuren.

Dat ik nu toch schrijf over dit onderwerp is recente brief van het Kabinet aan de Eerste Kamer. De brief was het antwoord op een motie waarin de Senaat vroeg om nu eerst eens met een degelijke onderbouwing te komen alvorens de bestuurlijke inrichting van Nederland op lokaal, regionaal en provinciaal niveau zo ingrijpend te verbouwen.

Toen ik die brief las, was mijn eerste reactie dat het kabinet het ons nu wel erg makkelijk maakt. Wanneer de onderbouwing van de plannen voor de Superprovincie niet beter wordt dan dit, dan wordt de kans op succes wel heel erg klein. Leden uit de Eerste Kamer die ik afgelopen week sprak, waren er nog niet helemaal uit hoe deze laatste brief nu precies behandeld moet gaan worden. ‘Wat doe je met een kind dat al drie keer is gezakt voor een tentamen?’ vroeg SP senator Vliegenthart zich af. Kortom, deze week nog geen diploma voor de minister. De eerste geluiden uit de Senaat klinken dus pessimistisch voor het Kabinet.

Als ik kijk naar de inhoud van de brief dan valt op dat het, net als de eerdere stukken, vol staat met doelredeneringen. Het Kabinet schrijft opnieuw uitsluitend over de voordelen, maar staat geen moment stil bij de nadelen van zo een megafusie. Ook gaat men niet in op alternatieven, waarmee met veel minder moeite hetzelfde doel bereikt kan worden.

In antwoord op de vraag voor welk probleem de fusie nu precies een oplossing is, worden er nu wel een aantal onderwerpen opgesomd. Bij bestudering daarvan valt op dat het daarbij vooral gaat om problemen in de provincie Noord-Holland, verreweg de grootste van de drie provincies. Daardoor lijkt het of het Kabinet de problemen van juist de grootste provincie wil oplossen door deze nog groter te maken. Vanuit het Flevolandse perspectief, zou de conclusie dat Noord-Holland misschien een tikje te groot is geworden, eerder voor de hand liggen. Het probleem dat het Kabinet denkt op te lossen lijkt dus vooral in Noord-Holland te liggen. Dat verklaart wellicht waarom juist de bestuurders van deze provincie zo hard liepen om de fusie voor elkaar te krijgen.

Op één onderdeel is de brief van de minister heel duidelijk. Het Kabinet heeft besloten dat de stadsregio Amsterdam binnen de Superprovincie een belangrijke positie moet krijgen. Zo belangrijk zelfs dat deze regio van het Rijk ook in de toekomst eigen financiën krijgt om taken op het gebied van Verkeer en Vervoer uit te voeren. Zo behoudt de stadsregio de regie over het openbaar vervoer. Voor de Kamerfractie van de PvdA is dat winst, mijn partij is al heel lang voor een prominente rol van de stadsregio. Voor de voorstanders van de superprovincie is dit een flinke tegenvaller. Het Kabinet wil de provincie versterken door de fusie, maar haalt tegelijk weer een belangrijke kerntaak bij die nieuwe provincie weg.

Voor mijn collega's in Noord-Holland was het punt van de vervoersregio een belangrijke voorwaarde om door te gaan met de provinciefusie. Nu het Kabinet niet aan die voorwaarde lijkt te voldoen is een succesvolle fusie verder weg dan ooit.

Begin december bespreekt de Eerste Kamer de begroting Binnenlandse Zaken. Misschien is dat wel een heel goed moment om definitief de stekker uit de Superprovincie te trekken. Het zou de weg vrijmaken voor een vruchtbare discussie over een intensieve samenwerking binnen de Noordvleugel waar ik me met heel veel energie voor zal inzetten.

De tekst van de betreffende brief kunt via deze link terugvinden: http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/publicaties/2013/11/14/reactie-motie-vliegenthart.html

Tot ziens.

Den Haag Vandaag

Voor mijn werk als gedeputeerde kom ik regelmatig in Den Haag. Een groot deel van de werkzaamheden van het college heeft nu eenmaal raakvlakken met de Haagse besluitvorming. Zo ook de plannen van het kabinet om de provincie Flevoland samen te voegen met Noord-Holland en Utrecht. Uiteindelijk beslissen Tweede en Eerste Kamer over de fusie. Reden voor ons om het Flevolandse verhaal in Den Haag uit te dragen en daarmee besluitvorming rond het Binnenhof te beïnvloeden.

Voor onze contacten met politiek Den Haag ontstond binnen het college van GS het idee regelmatig een Haagse dinsdag te organiseren. Vandaag was de eerste keer dat we gezamenlijk de trein naar de Hofstad pakten. Op steenworp afstand van de hofvijver hielden we ’s ochtends onze wekelijkse GS vergadering. Daarna stond de agenda vol met allerlei afspraken en bijeenkomsten met Kamerleden en pers. Zelf was ik de hele middag aanwezig in de Eerste Kamer waar ik met een groot aantal leden heb gesproken over de plannen van het kabinet met betrekking tot de fusie. Fijn om daar te constateren dat Kamerleden net als wij een duidelijke visie missen bij dit kabinet wanneer het gaat om de toekomst van de provincie. Het was bovendien prettig om te constateren dat de leden van de Eerste Kamer van de regeringspartijen zich niet gebonden voelen aan het regeerakkoord en de ontwikkelingen kritisch volgen.

Ook Omroep Flevoland was vandaag naar Den Haag gekomen en zo kon ik voor de ingang van de eerste kamer mijn teleurstelling uitspreken over het gesprek dat het college een dag eerder had met minister Plasterk. Voor de kamerfractie van het CDA waren mijn uitlatingen weer aanleiding om dezelfde dag kamervragen te stellen over dit onderwerp.

Als college hebben we onze eerste Haagse dinsdag afgesloten in Nieuwspoort, het trefpunt voor politiek Den Haag. Ook daar weer veel gesproken over Flevoland. Het was een buitengewoon geslaagde dag en voor herhaling vatbaar.

Tot ziens.

Over Flevoland Gesproken

Vandaag nam het Kabinet een besluit om in 2015 te komen tot een samenvoeging van de provincies Noord-Holland, Utrecht en Flevoland. In de studio van Omroep Flevoland sprak in met Jeroen van der Laan over de visie van Flevoland op dit besluit.

Opschaling

Binnen het college van Gedeputeerde Staten ben ik o.a. verantwoordelijk voor de portefeuille Bestuurlijke Zaken. Over het algemeen niet echt het meest tijdrovende onderdeel van mijn werk. Dat zou de komende tijd wel eens kunnen veranderen aangezien het kabinet in haar regeerakkoord de opdracht heeft gekregen om de provincie Flevoland te laten fuseren met Noord-Holland en Utrecht. Het is niet de eerste keer dat we met een dergelijk plan te maken krijgen. Ook het vorige kabinet had aanvankelijk zo'n voornemen maar dat plan is toen door een wat onhandige aanpak van de toenmalige minister eigenlijk nooit aan de start verschenen. Ik schreef daar in 2011 al over. Eerst onder de titel Zelfstandig en Uniek en later onder Megafusie in de Randstad.

Maar dit kabinet lijkt het onderwerp weer serieus op de agenda te hebben. Precies 1 maand na zijn installatie als minister van BZK zaten Leen Verbeek en ik vandaag al aan tafel met Ronald Plasterk. We kregen opnieuw te horen dat het toch echt een heel serieus plan is. Het is nog wat te vroeg om nu op deze plaats al in te gaan op de inhoud van dit gesprek omdat ik eerst Provinciale Staten wil bijpraten. Daarvoor krijg ik op 12 december gelegenheid. Dan spreken de Staten voor de eerste keer aan de hand van een discussienota die we als college van GS hebben opgesteld.

Dat neemt niet weg dat het onderwerp belangrijk genoeg is om op mijn weblog zo nu en dan verslag aan u te doen. Het gaat immers om het voortbestaan van de Provincie Flevoland in de huidige vorm. Opschaling is naar mijn vaste overtuiging veel meer dan alleen maar een bezuiniging doordat er minder bestuurders nodig zijn. Opschaling betekent ook een andere toekomst voor onze inwoners. Waar voor ons het belang van de Flevolanders voorop staat zijn onze inwoners voor de grote Randstadprovincie slecht 10% van het totaal. Zo'n bestuur zal dus ander om gaan met belangen. Wat mij betreft zal de discussie over opschaling dus vooral moeten gaan over voor- en nadelen voor onze inwoners en bedrijven. Wordt dus vervolgd.

Tot ziens.

Tablet

Normaal gesproken is het uitspreken van de jaarlijkse troonrede en het bekend worden van de miljoenennota aanleiding om de provinciale communicatiedraaiboeken uit de kast te halen. Doorgaans worden op Prinsjesdag veel nieuwe maatregelen bekend gemaakt die gevolgen hebben voor onze provincie. In die situatie moeten we als het even kan nog dezelfde dag onze reactie in de pers hebben. De voorbereiding daarvan is een hele klus voor onze ambtenaren en ons als bestuurders. Zo niet vandaag.

Vandaag was alles anders. Ik heb vandaag niets gehoord wat ik nog niet wist. Vandaag was er geen nieuws om op te reageren en dus moesten we vanmiddag de pers laten weten dat we deze keer geen persbericht zullen versturen. O ja, er was toch wel een klein beetje nieuws. De minister van financien kwam niet alleen met het bekende koffertje naar de kamer, dit jaar kwam hij de begroting ook op een Ipad aanbieden. Zelf sprak hij niet over een Ipad, maar steevast over een ´tablet´.

Misschien had hij deze vorm van presenteren wel van Flevoland afgekeken. Wij kwamen immers vorig jaar al met een digitale begroting. Toen waren we zelfs de eerste provincie die dat deed. De ontwerpbegroting voor 2013 die ik vorige week hier presenteerde kunt u vanaf nu digitaal benaderen via onderstaande link, ook met uw ´tablet´ computer. Veel leesplezier.

www.flevoland.nl/begroting

Tot ziens.

Garantie in de jeugdzorg

Vandaag sprak de tweede kamer met de staatssecretaris van VWS (foto) over het landelijke beleidskader Jeugdzorg voor 2012. In dit document staan de (financiele) voorwaarden beschreven op basis waarvan de provincies het komende jaar de jeugdzorg moeten gaan uitvoeren. Gezien het belang van de jeugdzorg en de totale kosten voor de uitvoering van 1 miljard per jaar, is dit voor ons een belangrijk document.

Namens de 12 provincies stuurde ik een tijdje geleden een brief aan de staatssecretaris om haar te melden dat de provincies het niets eens zijn met dit beleidskader. De staatssecretaris vindt dat er in nederland geen kinderen langer dan 9 weken onverantwoord op de wachtlijst mogen staan, terwijl zij niet bereid is om daarvoor ook het benodigde geld te betalen. De afgelopen jaren is het de provincies gelukt om bij gelijkblijvend budget 17% meer kinderen te helpen en daardoor is de rek er helemaal uit. Omdat de voorspellingen van het Sociaal Cultureel Planbureau uitwijzen dat er het komende jaar weer meer kinderen jeugdzorg nodig zullen hebben, lukt het ons echt niet meer om garanties af te geven.

Natuurlijk begrijp ik dat er gelet op de enorme bezuinigingen geen extra geld komt voor de jeugdzorg en natuurlijk zal ik alles doen om me maximaal in te zetten voor de kinderen in onze provincie, maar dan moet er ook begrip zijn dat we geen harde garanties meer af kunnen geven.

Staatssecretaris Veldhuijzen bleef in de Tweede Kamer echter vasthouden aan de het feit dat de provincies wel garanties moeten geven. Vervolgens ging het over waar de staatssecretaris zelf door de Kamer op afgerekend zou kunnen worden. De reactie van de staatssecretaris was opmerkelijk. De staatssecretaris gaf aan haar politieke lot niet, zoals Minister Rouvoet dat voorheen wel deed, aan de wachtlijsten te verbinden. Immers, zo zei ze, bij wachtlijsten spelen zoveel factoren een rol dat je daar nooit vooraf garanties over kan geven...

Ik kijk uit naar het volgende overleg met de Staatssecretaris.

Tot ziens.

Megafusie in de Randstad

Als gevolg van actuele ontwikkelingen moest ik vanmorgen mijn agenda grondig aanpassen. Dat begon nadat De Volkskrant met het bericht kwam dat het kabinet zou besluiten tot een fusie tussen Noord-Holland, Utrecht en Flevoland. Vanaf dat moment stond bij de provinciale woordvoerders de telefoon niet meer stil. Nationale media toonden opeens veel interesse voor onze mening. Omdat ik binnen het college van GS de portefeuille Bestuurlijke Zaken beheer, kon ik vol aan de bak en dus zat ik om 12 uur in het nieuws op radio 1 en 2, stond ik 's middags in een radiostudio voor een debat over het onderwerp en was ik vrijdagavond te zien in het RTL Nieuws. Tussendoor stond ik Trouw en het Financieel dagblad te woord en maakte Omroep Flevoland opnames voor uitzending na het weekend.

Laat in de middag kwam de minister-president met uitsluitsel over wat er precies besproken was in het kabinet. Het kwam erop neer dat het kabinet indringend over het onderwerp had gesproken en dat men het eens was geworden. Men had echter nog geen besluit genomen. Daarvoor heeft minister Donner nog 1 à 2 weken nodig om een nieuw voorstel te formuleren.

Mooie woorden van de minister-president, maar ze verhullen naar mijn mening wat er echt aan de hand is. Om dat uit te leggen wil ik u vragen mijn weblog van 13 juli jl. nog eens na te lezen. Naar mijn mening zegt de minister president vanmiddag eigenlijk dat minister Donner een voorstel had gemaakt dat voor een meerderheid van het kabinet niet acceptabel was. Daar heeft men een stevige discussie over gehad, waarna de meerderheid heeft besloten dat Donner zijn voorstel moet aanpassen. Donner wil met de komende vacature bij de Raad van State ook niet teveel discussie over dit onderwerp en gaat nu werken aan een nieuw voorstel.

Uit de woorden van de minister-president valt op te maken dat het voorstel voor de megafusie er gaat komen. Voor ons is dat het signaal dat wij ons nu ook voluit gaan mengen in deze discussie. Ons standpunt daarbij is duidelijk. Wij zijn tegen deze megafusie omdat wij daar voor onze inwoners en bedrijven geen voordelen in zien. Dat standpunt mag voor niemand een verassing zijn. In het coalitieakkoord dat de fracties van VVD, PvdA, CDA en ChristenUnie eerder dit jaar hebben vastgesteld draagt niet voor niets de naam 'Zelfstandig en Uniek'. In dit akkoord krijgt het college van GS de opdracht ervoor te zorgen dat Flevoland erkenning krijgt als een onafhankelijke en zelfstandige provincie met een duidelijk profiel. Dat willen we vooral bereiken door een actieve samenwerking met o.a. andere provincies, en dus geen fusie.

Voor mij zijn de afspraken in het coalitieakkoord voldoende om de komende tijd flink aan de slag te gaan om te laten zien dat het plan voor de megaprovincie voor Flevoland een slecht plan is. Dat neemt niet weg dat er ook veel inhoudelijke argumenten tegen deze megafusie zijn te noemen. Ik noem er een paar.

Flevoland is 25 jaar geleden bewust ingericht als een 'provincie nieuwe stijl'. 6 gemeenten, 1 waterschap en 1 provincie. Een gebied met korte bestuurlijke lijnen, die een daadkrachtig bestuur mogelijk maken en bovendien de politiek dicht bij de mensen brengen. Door die opzet is Flevoland gevrijwaard gebleven van veel bestuurlijke drukte en ondoorzichtige 'democratische' hulpconstructies. Kom daar in Noord-Holland maar eens om, een gebied met 2,7 miljoen inwoners, waar men omkomt in bestuurlijke drukte, ondoorzichtige hulpbesturen en slepende projecten en procedures. In Utrecht is het niet veel anders. De nieuwe megaprovincie zou 4 miljoen inwoners krijgen. Dat is tien keer zoveel als Flevoland nu heeft. Bij mij gaat het er niet in dat we daardoor sneller, slagvaardiger, beter en goedkoper kunnen worden. Mijn inschatting is dat we binnen een paar jaar omkomen in dezelfde bestuurlijke drukte als Noord-Holland nu al heeft.

Om de megafusie door te zetten moet het kabinet een procedure starten op grond van de Wet Algemene Regels Herindeling (AHRI). Van de gemeentelijke herindelingen weten we dat het doorlopen van zo'n herindelingsprocedure vaak een buitengewoon tijdverslindende bezigheid is. Zeker wanneer niet alle partijen het eens zijn met het voornemen tot herindeling. Het starten van de procedure heeft echter ook tot gevolg dat allerlei belangrijke bestuurlijke trajecten tot stilstand komen vanwege onduidelijkheid over de toekomst. Dat levert veel schade op voor inwoners en bedrijven. Alle bestuurlijke energie die we in zo'n procedure moeten steken, kunnen we veel beter benutten om de werkelijke problemen op te lossen.

Overigens staan wij in onze afwijzing niet alleen. Een grote meerderheid van de Provinciale Staten van Flevoland denkt er net zo over. Ook in de tweede kamer is voorlopig nog geen meerderheid te vinden voor de plannen van dit kabinet. CDA kamerlid Bas Jan van Bochoven laat dit weekend weten dat het CDA geen voorstander is van onvrijwillige fusies en dat in het regeerakkoord ook helemaal niet staat dat het tot een fusie moet komen. Eerder sprak het PvdA kamerlid Lea Bouwmeester zich voor Omroep Flevoland ook uit tegen de megaprovincie. En voor wat het waard is: een poll op omroep Flevoland laat dit weekend zien dat na 600 reactie 85% tegen deze megafusie is. Dit laat weer eens zien wat we eigenlijk al heel lang wisten: onze inwoners zitten niet te wachten op bestuurlijke opschaling.

Tot ziens.

Zelfstandig en Uniek

Gemeenten die plannen smeden om samen te gaan, moeten eerst onder burgers peilen hoe zij daar tegenover staan. Zonder draagvlak kan een herindeling wel doorgaan, maar dan moeten de gemeenten wel goed uitleggen waarom het nodig is. Dat staat in nieuwe regels voor gemeentelijke herindeling die minister Piet Hein Donner (Binnenlandse Zaken) woensdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd. Zo las ik vandaag in het blad Binnenlands Bestuur.

Verstandige woorden van deze minister als je het mij vraagt. Bovendien interessant met het oog op de toekomst. Donner wordt immers met grote regelmaat genoemd als de volgende vicevoorzitter van de Raad van State. Zijn uitspraken zeggen dus wellicht iets over het toekomstig standpunt van dit hoogste rechtscollege met betrekking tot fusies tussen overheden.

Een en ander maakt wellicht ook duidelijk waarom Donner de afgelopen periode ook geen haast meer maakte met de in het regeerakkoord genoemde 'opschaling' van provincies in de Randstad. Dat voornemen tot 'opschaling' was immers ook gewoon een fusie. Sinds Flevoland een coalitieakkoord heeft met de titel 'Zelfstandig en Uniek' was het voor hem waarschijnlijk duidelijk dat een dergelijke fusie in de provincie weinig steun zal ondervinden. Hij had zelfs al een brief klaar liggen om de 2e kamer mee te delen dat de provinciefusie wat hem betreft van de baan was.

Inmiddels weten we dat Donner zich daarmee de woede van de VVD 2e kamerfractie op de hals heeft gehaald. Die fractie had immers de wens tot opschaling in het regeerakkoord gekregen toen Maxime Verhagen even niet op zat te letten. Kortom: Donner heeft een probleem. Dat is inmiddels zo hoog opgelopen dat de minister-president zich er nu zelf mee bezig gaat houden. Die heeft daarom binnenkort een gesprek met drie commissarissen van de koningin en drie burgemeesters om te kijken wat er nog te redden valt.

Als Mark Rutte verstandig is dan volgt hij Donners' advies. Dus alleen de meningen peilen. Het standpunt van Flevoland is op voorhand duidelijk; zelfstandig en uniek. En dat willen we graag zo houden want uitleggen dat een fusie nodig is, dat kunnen we vooralsnog niet. En als het rijk dan toch doorzet, dan zie ik een uitspraak van de Raad van State met vertrouwen tegemoet.

Tot ziens.

Bestuursakkoord

Namens Flevoland zit ik momenteel in het bestuur van het Interprovinciaal Overleg, kortweg IPO. Binnen het IPO werken de 12 nederlandse provincies samen op allerlei terreinen. Onlangs heeft het IPO overeenstemming bereikt met het Rijk en de Vereniging van Nederlandse gemeenten over een breed scala aan onderwerpen. Het resultaat hiervan ligt vast in een bestuursakkoord dat binnenkort in de Provinciale Staten wordt besproken. Ook is er in gemeenteland momenteel veel discussie over dit akkoord.

Op de site van het IPO kwam ik vandaag weer zo'n buitengewoon helder filmpje tegen over de inhoud van dit akkoord. Kort, duidelijk en informatie zoals iedere presentatie zou moeten zijn. Oordeel zelf.



Tot ziens.

Meedenken, meedoen, meebetalen

In het blad Binnenlands Bestuur lees ik vandaag dat het Landbouw Economisch Instituut (LEI) onderzoek heeft gedaan naar de manier waarop provincies hun inwoners betrekken bij natuur- en landschapsbeleid. Zij deden dit onderzoek in opdracht van het Ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie. Het motto van het kabinet als het om Landschapsbeleid gaat is meedenken, meedoen en meebetalen. Uit het onderzoek blijkt dat de provincies hun inwoners wel heel veel informatie geven, maar dat deze inwoners niet mee mogen helpen bij de definitieve gebiedsinrichting en ook niet mogen meebeslissen.

Als alles goed gaat word ik vanavond geïnstalleerd voor mijn tweede periode als gedeputeerde. In mijn portefeuille krijg ik dan de gebiedsontwikkeling Oostvaarderswold, een natuurontwikkeling van nationaal en misschien zelfs wel Europees belang. Het uitnodigen van inwoners en maatschappelijke organisaties, zodat ze kunnen meedenken, meedoen en meebetalen zie ik als een van de belangrijkste opdrachten voor de komende tijd. Morgenochtend kan ik er direct mee aan de slag. Een ieder die mee wil denken kan zich bij mij melden.

Tot ziens.

Akkoord

Een half uur nadat het door Wilders gedoogde kabinet Rutte haar akkoorden presenteerde, zat ik in de Zurichtoren in Den Haag om daar in het bestuur van het Interprovinciaal Overleg (IPO) te praten over de reactie die wij als gezamenlijke provincies moesten afgeven. Over de vraag of er in deze tijd van crisis en herstel ingrijpende financiële maatregelen nodig zijn waren we het wel eens, maar we kwamen ook tot de conclusie dat er reden is tot zorg over de maatregelen die nu worden aangekondigd. Wat mij betreft valt er heel veel aan te merken op de akkoorden die er nu liggen, maar vanuit mijn nieuwe functie in Flevoland kijk ik vooral naar maatregelen die direct gevolgen hebben voor onze provincie en haar inwoners. Jeugdzorg, natuurontwikkeling en infrastructuur zijn daarbij belangrijke onderwerpen.

Omdat het akkoord pas vlak voor de aanvang van de vergadering beschikbaar was, konden we met geen mogelijkheid een grondige analyse maken. Het is geen regeerakkoord op hoofdlijnen geworden, zodat een nadere bestudering van de ‘kleine lettertjes' en de financiële doorwerking nodig is om tot een goed eindoordeel te komen. Binnen het IPO gaan we de komende dagen werken aan een uitgebreide reactie die we in de bestuursvergadering van 11 oktober zullen vaststellen. Voorafgaand daaraan zal IPO-voorzitter Jan Franssen in zijn jaarrede op IPO-congres op 6 oktober in Zwolle, alvast uitgebreider op het regeerakkoord reageren.

Binnen het IPO-bestuur heb ik de portefeuille sociaal beleid. Ik zal me vooral gaan verdiepen in de maatregelen op het gebied van de jeugdzorg. Daarbij zal ik met name kijken vanuit het belang van de betrokken kinderen. U hoort nog van mij.

Tot ziens.

Ondernemen

De stad Leiden kenmerkt zich door veel bedrijvigheid. Zo is het Bio-Science Park uitgeroepen tot het beste bedrijventerrein in Nederland en kent Leiden een grote creatieve sector. Toch zien we dat in tijden van economische crisis bedrijven het moeilijk hebben. Wat zou de Nederlandse overheid kunnen doen om het ondernemerschap en innovatie te stimuleren? Vanavond was staatssecretaris Frank Heemskerk (foto rechts) van Economische Zaken in Leiden om samen met mij over dit onderwerp in gesprek te gaan met inwoners en ondernemers uit Leiden. Frank Heemskerk begon zijn bijdrage met de opmerking dat hij de eerste PvdA'er was op deze portefeuille sinds Joop den Uyl minister van Economische Zaken was. De laatste keer dat in Leiden een PvdA wethouder EZ in portefeuille had is volgens mij nog langer geleden. Samen trokken we de conclusie dat de PvdA dit beleidsterrein ten onrechte veel te lang links heeft laten liggen. Wat ons betreft is dat nu anders. Het zijn immers de ondernemers in de stad die zorgen voor een economie die welvaart en ontplooiingskansen kan creeëren voor inwoners van de stad. En daar worden alle inwoners beter van.

Ook hebben we gesproken over maatregelen die rijk en gemeente samen kunnen nemen om het ondernemersklimaat in de stad te verbeteren. Zo heb ik in ons gemeentelijk Actieplan voor de Stedelijke Economie een aantal maatregelen opgenomen die door de inzet van Frank Heemskerk mogelijk zijn gemaakt. Een goed voorbeeld is het micro-financiering die sinds kort in bepaalde situaties beschikbaar is voor (startende) Leidse ondernemers.

Tenslotte hebben we met een aantal ondernemers uit het Bio Science park gesproken over wat Nederland zou kunnen doen aan verbetering van het ondernemersklimaat voor met name deze sector. Hierbij kwam het belang nog eens naar voren om de rijksuitgaven voor innovatie in deze tijden van recessie vooral op peil te houden.

Tot ziens.

Lobby

Vanmorgen zat ik voor mijn ontbijt wel op een hele bijzondere locatie. Samen met een flink aantal collega wethouders uit de 32 grote steden (G32) was ik vanmorgen in een grote tent midden op het Binnenhof in Den Haag. Een week voor Prinsjesdag hadden we daar als grote steden samen een ontbijtbijeenkomst georganiseerd voor 2e kamerleden en bewindslieden. Die bewindslieden heb ik overigens niet gezien, maar zo’n 10 tot 15 kamerleden hadden wel gehoor gegeven aan de uitnodiging. Blijkbaar helpt het als je dit soort dingen letterlijk voor de ingang van het 2e Kamergebouw organiseert.

Deze bijeenkomst was georganiseerd om de kamerleden een week voor Prinsjesdag nog eens te wijzen op de wensen van de grote steden met betrekking tot de rijksbegroting. We hebben gesproken over welke maatregelen het kabinet wel of juist niet zou moeten nemen om de problemen met betrekking tot onderwerpen als veiligheid, stijgende werkeloosheid en teruglopende economie het hoofd te bieden. Dat we daar dan ook wel de middelen voor moeten hebben moge duidelijk zijn. De huidige verwachtingen voor de komende jaren zijn in dat opzicht niet best.

Het was dus een onvervalste lobbyochtend. Of het geholpen heeft, weet ik niet. Eerst Prinsjesdag maar even afwachten.

Tot ziens.

Feestje

Het was vandaag een beetje feest in het Leidse Bio Science Park. Minister Van der Hoeven van Economische Zaken was naar Leiden gekomen om de eerste paal te slaan van de Bio Partner Accelerator. De hoofddoelstelling van dit project is om ervoor te zorgen dat jonge bedrijven niet na de startersfase verdwijnen, maar zich verder kunnen ontwikkelen in Leiden en uiteindelijk in de markt kunnen concurreren. Gebleken is dat starters in de sector Life Science ongeveer 10 jaar nodig hebben om tot volle wasdom te komen. Zij moeten daarom, alvorens naar de commerciële vastgoedmarkt door te stromen, nog een additionele 5 jaar worden ondersteund en dat gebeurt in een bedrijfsverzamelgebouw de BioPartner Accelerator.

In haar toespraak gaf de minister nog eens aan hoe belangrijk Leiden Bio Science Park voor Nederland is. Ik heb vandaag ook nog eens persoonlijk mogen constateren hoeveel belangstelling de minister heeft voor het Bio Science Park en dat ze heel goed op de hoogte is van de ontwikkelingen. Leiden Bio Science is sinds de oprichting, ruim 25 jaar geleden, echt een icoon voor de Nederlandse kenniseconomie geworden. En daar mogen we best trots op zijn.

Ook bijzonder was een toespraakje van de bouwer Dura Vermeer. Hij complimenteerde de gemeente vanwege de grote snelheid waarmee de vergunningen voor dit gebouw waren afgegeven. Een groot compliment voor de betrokken ambtenaren.

Tot ziens.

GSB

In Nederland kennen wij sinds een groot aantal jaren het zogenaamde Grotestedenbeleid. Dit is een vorm van rijksbeleid waarbij de grote steden extra geld krijgen om een oplossing te vinden voor ingewikkelde stedelijke problemen. Grote steden hebben in vergelijking met andere gemeenten nu eenmaal op een aantal gebieden te maken met grotere en complexere vraagstukken. In 2005 heeft het kabinet voor de laatste keer afspraken gemaakt over de omvang van de bijdrage aan de steden voor de periode van 5 jaar. Deze periode loopt volgend jaar af.

Ook voor stimulering van de stedelijke economie krijgt de gemeente Leiden extra geld. Op jaarbasis gaat het om 650.000 euro. Dit geld besteden wij aan een groot aantal doelen zoals:

- Projecten om het bedrijfsleven in staat te stellen wetenschappelijke vindingen te verkopen.

- Starters huisvesting in het BioScience Park.

- Het organiseren van het parkmanagement van het BioScience Park.

- Een bijdrage aan het centrummanagement.

- Een bijdrage aan de Museumgroep.
- Het revitaliseren van bestaande bedrijventerreinen.

- Het verbeteren van dienstverlening aan bedrijven.

Bij het besluit om dit geld beschikbaar te stellen heeft het kabinet destijds bepaald dat de regeling na een periode van 5 jaar zou ophouden te bestaan. Vanaf 2010 hebben we in Leiden dus 650.000 euro minder te besteden aan onze stedelijke economie. Wij wisten dat dit extra geld tijdelijk zou zijn, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het juist in deze tijden hard aankomt dat het kabinet op dit punt doorzet.

Niet alleen Leiden zit met dit probleem. De andere gemeenten van de G27 zitten met een vergelijkbaar probleem. Daarom zat ik vanmiddag met een aantal collega wethouders uit de andere steden om de tafel met Minister Van der Hoeven van Economische zaken en hebben wij een beroep op haar gedaan om mee te zoeken naar een manier om het geld ook de komende jaren voor de gemeenten te reserveren.

Het resultaat was droevig. De minister ziet geen mogelijkheid voor een pleidooi binnen het kabinet om deze regeling nog een tijd voort te zetten. Economische crisis of niet, het kabinet wenst een voorgenomen bezuiniging op de stedelijke economie door te zetten. En dat in een tijd dat er miljarden euro's beschikbaar zijn om de banken overeind te houden. Gemiste kans lijkt mij.

Tot ziens.

Respect

Vandaag was het Dag van Respect in Nederland. Ook in Leiden dus. Ik mocht vanmorgen namens de gemeente minister Ernst Hirsch Ballin verwelkomen in Leiden. Hij was naar de Leidse Merenwijkschool gekomen om de jongens en meisjes op deze school iets te vertellen over zijn ministerie in relatie tot het begrip respect.

Er is veel afstand tussen de wereld van deze minister van Justitie en de wereld van de kinderen in de Leidse Slaaghwijk. Toch deed de minister zijn best om deze kloof voor een keer te overbruggen. De kinderen gedroegen zich voorbeeldig en stelden allerlei vragen. Het was duidelijk, de minister had gezag en kreeg respect.

Tot ziens.

Van Nelle

Na het goede nieuws van afgelopen vrijdag was vandaag de grote Randstad Urgent conferentie in de vermaarde Van Nelle fabriek (foto) in Rotterdam. Tijdens deze conferentie werden niet alleen de mooie resultaten gemeld met betrekking tot ons Bio Science project, maar werd ook de stand van zaken besproken met betrekking tot een aantal andere belangrijke projecten binnen de randstad die van het kabinet een aparte prioriteit hebben gekregen.

Een van de vele aanwezige bewindslieden was de minister van Verkeer & Waterstaat, Camiel Eurlings. Hij sprak stevige taal over de noodzaak om nu eens flink door te pakken op een groot aantal langlopende (infrastructuur)plannen. In zijn speech gingen met regelmaat scheppen de grond in en kwamen de asfaltmachines in file voorbijrijden. Toch heb ik de indruk gekregen dat dit kabinet echt serieus aan de slag wil. Dat blijkt natuurlijk ook uit de bijdrage van 10 miljoen die men vrijdag voor ontsluiting van het Bio Science park beschikbaar stelde. Ik klaag even niet meer.

Tot ziens.

10 miljoen voor Leiden Bio Science

Op 16 januari van dit jaar schreef ik hier over het rijksprogramma Randstad Urgent. Binnen dit programma zochten wij samen met het ministerie van Economische Zaken naar een mogelijkheid om een kostbare verbetering van de verkeersontsluiting voor het Bio Science Park te financieren. Het gaat hier om de bouw van een ongelijkvloerse kruising op het knooppunt Plesmanlaan/Haagse Schouwweg. Aanpassing van dit knooppunt is een noodzakelijke voorwaarde voor de verdere ontwikkeling van het Bio Science Park en een aantal andere ruimtelijke projecten waaronder Huis van de Sport. Aangezien met de uitbreiding van het Bio Science Park ook nationale belangen gediend zijn, trokken de gemeente Leiden en het Rijk hier de afgelopen maanden samen op.

Vandaag heeft de ministerraad besloten om een rijksbijdrage van 10 miljoen euro beschikbaar te stellen voor de aanpak van dit knooppunt. Voor mij is dat geweldig nieuws. Het Leiden Bio Science Park maakt al deel uit van de Europese top-5 van science parken, maar kan die positie nu verder uitbreiden en versterken. We hebben berekend dat hierdoor in de komende twintig jaar zo'n 16.000 arbeidsplaatsen gecreëerd kunen worden.

Dankzij de goede en intensieve ambtelijke en bestuurlijke samenwerking tussen de gemeente Leiden, het ministerie van Economische Zaken, de provincie Zuid-Holland en de Universiteit Leiden, is het gelukt om snel tot een besluit te komen.

Naast het rijk zullen ook de provincie en de gemeente een vergelijkbare bijdrage doen. Daarmee kunnen we de komende maanden echt aan de slag om de plannen verder uit te werken zodat de eerste spade zo snel mogelijk de grond in kan. Daarmee kan een van de belangrijkste verkeersknooppunten in Leiden worden aangepakt.

Tot ziens.