Aanbesteden

Als ik een dakkapel op mijn huis wil laten bouwen ga ik daarvoor waarschijnlijk niet naar grote bouwers zoals Heymans of Bam, maar kies ik een kleine aannemer bij mij in de buurt. Die laatste is over het algemeen veel beter in kleinere opdrachten en weet beter in te spelen op de allerlei ingewikkelde wensen die ik als lastige particuliere opdrachtgever nu eenmaal heb.

Als de gemeente een grote en complexe bouwopdracht moet aanbesteden dan wordt in het algemeen gezocht naar grote bouwbedrijven, die in de praktijk ook hebben bewezen zo'n ingewikkelde klus tot een goed einde te kunnen brengen. Vaak gebeurt dat door eisen te stellen aan de omzet die het betreffende bedrijf in een bepaalde periode heeft gehaald.

De laatste tijd hebben zich bij mij een aantal Leidse bedrijven gemeld die niet mochten inschrijven op een bepaalde opdracht omdat ze daarvoor te klein werden bevonden. In een tijd waarin de bouwopdrachten niet voor het oprapen liggen is dat natuurlijk jammer. Zeker wanneer zo'n bedrijf net niet de gewenste omvang heeft is dat natuurlijk zuur.

Het principe dat je als gemeente voor grote klussen ook grote bedrijven zoekt steun ik. Het gaat in dit soort opdrachten immers om veel gemeenschapsgeld en met de selectie van een partij die te klein is om een opdracht goed uit te voeren zouden we onnodige risico's nemen. Toch heeft die medaille ook een andere kant. Zo konden destijds geen lokale bouwers meebieden op de uitbreiding van de stadsgehoorzaal omdat ze daarvoor niet groot genoeg werden geacht. Dat was een van de reden dat er toen uiteindelijk slechts één grote aannemer overbleef die het werk kon uitvoeren. Van concurrentie in de daarop volgende onderhandelingen was eigenlijk geen sprake meer.

Inmiddels heeft een leidse aannemer over dit onderwerp een brief aan de gemeenteraad geschreven zodat binnenkort de commissie zich over dit onderwerp gaat buigen. Ik ben benieuwd tot welke conclusie men gaat komen. Ik zou er als wethouder van Economische zaken geen moeite mee hebben wanneer we iets meer vertrouwen in de plaatselijke aanbieders zouden stellen.

Tot ziens.

Belastinggeld

Sinds we in Leiden met het nieuwe college zijn begonnen heb ik ook de bestuurlijk verantwoordelijkheid voor het beheer van onze gemeentelijke gebouwen in portefeuille gekregen. Daardoor heb ik ook het voormalige belastingkantoor op mijn bestuurlijke 'bordje' gekregen. Eind vorig jaar was ik, toen nog op grond van mijn oude portefeuille, ook de wethouder die de gemeenteraad adviseerde dit gebouw aan te kopen. Op grond van de gegevens waar ik toen over beschikte wist ik dat na aankoop een bedrag van 3,5 miljoen nodig zou zijn om het gebouw aan te passen voor gebruik door de gemeentelijke organisatie. Dat doen we overigens maar voor 10 jaar, want daarna gaan we in dit gebied een herontwikkeling starten waarbij het centrumparkeren in dit gebied en belangrijk doel is. Op grond van alle gegevens was het een verstandige aankoop.

Het gaat hier om een oud gebouw. Dat was voor mij reden om destijds alle gegevens verschillende keren laten controleren. Ik was dus zeker van mijn zaak. Desondanks hebben de deskundigen onlangs berekend dat de verbouwing van dit pand wel eens flink duurder kan gaan worden. De inschattingen lopen op tot 3 miljoen euro meer dan vooraf was ingeschat. Hier baal ik dus ontzettend van. Ondanks alle goede voorzorgsmaatregelen is er een fout gemaakt en daar ben ik verantwoordelijk voor. Vandaag hebben we de gemeenteraad bij brief geïnformeerd over dit feit. Een lichtpuntje is er nog wel. Er is nog geen stuiver uitgegeven zodat ik nog een kans heb om de komende tijd een oplossing te zoeken voor deze enorme tegenvaller. Of dat gaat lukken weet ik nog niet, maar ik ga daar wel heel erg mijn best voor doen.

Tot ziens.

Bouwen

Voor het derde achtereenvolgende jaar mocht ik vandaag in Leiden de Dag van de Bouw openen. Dit keer als vervanger van collega Pieter van Woensel die zelf verhinderd was. In 2006 deed ik deze opening samen met de toenmalige minister Dekker en in 2007 ging ik in een bakje onder een grote bouwkraan naar de top van de hoogbouw bij de Vlietpoort. Vandaag bleef het spektakel beperkt tot het doorknippen van een lint in De Lepelaar aan de Apollolaan in Leiden Zuid-West.

De Lepelaar is een hoogbouw project in aanbouw, bestaande uit twee torens met een 2-laags parkeergarage en is bestemd voor 72 appartementen in zowel koop-, en huursector en een dagopvang inrichting op de begane grond. Op de 3e en 4e verdieping bevinden zich 16 wooneenheden voor minder valide mensen. De oplevering is in september 2008

De stad Leiden is behoorlijk vol terwijl toch veel mensen behoefte hebben aan een andere, betere of grotere woning. Om daarvoor toch ruimte te vinden is het noodzakelijk om te zoeken naar creatieve mogelijkheden. Leiden heeft de bouwsector hierbij hard nodig. De Dag van de Bouw was een goed moment om daar nog eens op te wijzen.

Belangstelling was er overigens voldoende. Rond het middaguur waren er al zoveel belangstellenden dat er een wachtlijst tot laat in de middag was. Onder de bezielende leiding van bouwbedrijf Heijmans is alles prima verlopen.

Tot ziens.

Strategisch kader

Vanavond mocht ik als wethouder Economische Zaken voor de eerste keer in de commissie Werk en Financien optreden. Op de agenda van de commissie stond de behandeling van het strategisch kader bedrijventerreinen, een stuk waar mijn voorganger, Filip van As, het meeste voorwerk voor deed.

Leiden heeft in vergelijking met andere steden buitengewoon weinig bedrijventerrein binnen haar grenzen. Bovendien hebben we de afgelopen jaren veel terrein omgezet in woningbouw. Gevolg daarvan is dat gevestigde bedrijven zodra ze gaan groeien hun heil vaak moeten zoeken buiten de gemeente. Dat gaat weer ten koste van belangrijke werkgelegenheid voor de stad. Daarom willen we de bestaande bedrijventerreinen zo goed mogelijk blijven gebruiken. Bovendien wil het college stoppen met het omzetten van bedrijventerreinen in woonwijken. In het strategisch kader dat vanavond is besproken staat in grote lijnen aangegeven hoe we de verbetering van deze terreinen de komende jaren gaan oppakken.

Het voorstel leverde nog een behoorlijke discussie op. En alhoewel de Oostvlietpolder in het stuk niet aan de orde komt, het voorstel ging immers over bestaande bedrijventerreinen, speelde dit nog te ontwikkelen terrein een grote rol in de discussie. Het is duidelijk dat, ondanks heldere afspraken in het coalitieakkoord, dit onderwerp de politieke gemoederen nog even bezig zal houden. Verder zien een aantal partijen het bedrijventerrein de Waard nog als een mogelijkheid om toch wat extra woningen te bouwen. Hoe dit afloopt zullen we volgende week dinsdag tijdens de behandeling in de gemeenteraad zien.

Tot ziens.

Huis van de Sport

Vandaag was de dag van een heel bijzondere planpresentatie van het project Huis van de Sport. Achter de schermen hebben we de afgelopen maanden hard gewerkt aan dit bijzondere plan. Huis van de Sport is de naam van een plan voor het gebied achter de Haagse Schouwweg, met daarachter sportcomplex Morskwartier en de 3 oktoberhal: ongeveer 400 woningen, 2 middelbare scholen, kantoorruimte, een sporthal met plaats voor 5000 toeschouwers en thuisbasis van de basketballers van Zorg en Zekerheid Leiden, gymzalen, een atletiekbaan, 10 kunstgrasvelden voor voetbal en rugby, 1650 parkeerplaatsen en mogelijk een kunstijsbaan van 400 meter.

Het concept achter dit plan is eenvoudig. De sportvoorzieningen in het huidige complex nemen veel ruimte in beslag. De aanleg van deze voorzieningen kan veel compacter door bijvoorbeeld kunstgrasvelden op hoogte te brengen en daar andere functies zoals parkeren etc. onder aan te brengen. Op die manier kun je het hele sportcomplex in een kleiner gebied aanleggen. Hierdoor komt er ruimte vrij voor de bouw van een groot aantal woningen. De opbrengst van die woningbouw is vervolgens weer voldoende om een enorme extra impuls te geven aan de kwaliteit van de sportvoorzieningen. Kortom een typisch Leidse oplossing om van ons ruimteprobleem een kans te maken.

Het bijzondere aan dit plan is dat het nu eens een keer niet binnen het Leidse Stadhuis is bedacht. Huis van de Sport is een initiatief dat is ontwikkeld door de samenwerking tussen een groot aantal sportorganisaties uit onze stad die samen in dit gebied zo'n 3500 leden hebben. Deze organisaties zijn van mening dat de sport in onze stad een flinke impuls kan gebruiken en hebben daarvoor alles uit de kast gehaald om via dit plan hun droom waar te maken. Als gemeente hebben we het afgelopen jaar de initiatiefnemers geholpen om dit plan zover te ontwikkelen dat het een haalbaar plan lijkt te zijn geworden.

Als ik eerlijk ben maken deze mensen met hun plan ook een beetje mijn droom waar. Wat is er immers mooier voor een wethouder Ruimtelijke Ontwikkeling om inwoners te ondersteunen bij goede plannen die ze zelf hebben bedacht en waar ze zo enthousiast over zijn geworden.

Na de planpresentatie van vandaag breekt de komende tijd een belangrijke fase aan voor de verdere ontwikkeling. Samen met de initiatiefnemers gaan we de bewoners uit de omgeving van het plangebied informeren over deze ontwikkeling. Ik hoop dat de inwoners van de stad de komende tijd net zo enthousiast gaan worden als de initiatiefnemers al zijn.

Tot ziens.

Zumthor

De voormalige Leidse Meelfabriek is een uniek industrieel rijksmonument dat landelijke bekendheid geniet. De huidige eigenaar heeft de ambitie het Meelfabriek complex opnieuw te ontwikkelen. De gemeente Leiden juicht dit initiatief toe en ondersteunt een zorgvuldige ontwikkeling van de Meelfabriek, een markante, gezichtsbepalende locatie aan de rand van de Leidse binnenstad. De Zwitserse architect Peter Zumthor (foto) heeft in opdracht van De Meelfabriek C.V. een Masterplan gemaakt voor de herontwikkeling.

In verband met het feit dat het bestemmingsplan dat deze ontwikkeling mogelijk moet maken een tijd bij de Raad van State heeft gelegen, lag het project lang stil. Aan die stilte gaat nu een einde komen, doordat de Staatsraad onlangs het groene licht heeft gegeven voor de planontwikkeling.

Vanavond had ik een ontmoeting met Peter Zumthor die momenteel voor dit project in Nederland is. Zijn werk kan nu eindelijk echt beginnen. Het was bijzonder om zo'n internationaal bekende en geprezen architect te horen praten over zijn plannen met 'onze' Meelfabriek. Ik weet nu zeker dat dit complex zich de komende jaren tot iets heel bijzonders gaat ontwikkelen.

Tot ziens.

Moskee

Vanavond was ik aanwezig in de sporthal van het Da Vinci college aan de Sumatrastraat. Daar waren een paar honderd mannen van de Marokkaanse moskee bij elkaar in verband met de ramadan. De vrouwen waren in het gebouw aan de Bonairestraat en konden de bijeenkomst via een groot beeldscherm volgen. Voorafgaand aan het gebed heb ik namens de gemeente mijn handtekening gezet onder een overeenkomst voor de realisatie van de nieuwe moskee in Leiden-Noord waarvoor de gemeenteraad dinsdag de weg vrij maakte in het nieuwe bestemmingsplan. In mijn toespraak heb ik nog eens onderstreept dat de bouw van deze moskee vooral mogelijk was dankzij een breed draagvlak in de buurt als gevolg van respect tussen de verschillende inwonersgroepen.

Als alles verder goed gaat, kan de bouw binnen een jaar beginnen.

Tot ziens.

Vogelaar

In Nederland maakt de 2e kamer afspraken met de minister over het aantal woningen dat per jaar moet worden gebouwd om aan de behoefte te voldoen. De minister maakt op haar beurt weer afspraken met de diverse regio's die er uiteindelijk voor zorgen dat de betreffende afspraken ook worden nagekomen. Tenmiste, dat is de bedoeling. Het lukt namelijk niet alle regio's om de afgesproken woningaantallen ook daadwerkelijk gebouwd te krijgen. Onze regio is op landelijk niveau zelfs de slechtst presterende regio.

Dat was voor Minister Vogelaar aanleiding om vandaag naar Leiden te komen voor een goed gesprek met bestuurders van gemeenten en woningcorporaties. De minister was te gast in buurthuis 't Spoortje in Leiden-Noord. Ze kwam juist naar deze wijk omdat de grootste woningbouwopgave in onze stad daar te vinden is. Bovendien kunnen we hier laten zien, waarom het soms moeilijk is om de afgesproken woningbouw binnen de geplande termijnen te realiseren. Gelukkig is er bereidheid bij het ministerie om de gemeente te hulp te komen bij dit soort moeilijke plannen. Die toezegging hebben we in ieder geval gekregen. Bovendien wil zij graag op de hoogte blijven van de ontwikkelingen in deze wijk.

Tot ziens.

Bracol

Op 12 juli 2006 schreef ik op deze plaats voor de eerste keer over het dilemma van het Bracol terrein aan de Rijnkade. Sinds die tijd is er veel gebeurd. De discussie rondom dit terrein bereikte afgelopen week een voorlopig hoogtepunt gedurende de behandeling hiervan in de commissie Ruimte en Bereikbaarheid.

Het betreft hier een binnenterrein aan de Rijnkade met rondom woningbouw. Op het binnenterrein waren van oudsher twee bedrijven (Bracol en Zitman) gevestigd, die in de buurt voor overlast zorgden. Toen Bracol in 1987 als eerste bedrijf besloot te vertrekken uit het gebied, zag de gemeente haar kans schoon om de buurt van toekomstige overlast te verlossen en werd dit bedrijf aangekocht om te zijner tijd een ontwikkeling naar woningbouw mogelijk te maken. De gemeente heeft in 1995 door een lokale architect een bouwplan laten ontwikkelen, maar voordat dit gerealiseerd kon worden, moesten eerst de resterende gronden van het bedrijf Zitman worden aangekocht. Uiteindelijk is dat in 1997 ook gelukt.

In 1998 kwam de gemeente in contact met een projectontwikkelaar, die eigenaar was van het huidige Scheltema-complex. Dit complex wilde de gemeente graag in handen krijgen voor de ontwikkeling van een culturele functie. Gemeente en ontwikkelaar kwamen tot overeenstemming, de gemeente kreeg het Scheltema-complex en daarvoor in de plaats werd met de ontwikkelaar afgesproken dat hij o.a. het Bracol-Zitmanterrein zou krijgen voor de ontwikkeling van een woningbouwproject. Ook de prijs die hij zou moeten betalen is toen bepaald. Om te voorkomen dat de ontwikkelaar opnieuw bedrijfsbebouwing zou ontwikkelen, werd eveneens afgesproken dat de gemeente eerst de procedure rond het bouwplan zou afhandelen en dat de grond vervolgens bouwrijp zou worden geleverd.

Omdat de bestemming van het terrein nog steeds bedrijvigheid was, was woningbouw in strijd met het bestemmingsplan. Om de woningen toch te realiseren werd een artikel 19 procedure gestart. De hoorzitting in het kader van deze procedure heb ik zelf voorgezeten. Ik herinner me dat nog goed. Het werd een lange zitting, waarin we met de omwonenden hebben doorgepraat over de kritiek die zij hadden op het plan. Tijdens die bijeenkomst wisten de bewoners mij ervan te overtuigen dat veel van de kritiek terecht was. Na afloop hebben we daarom besloten dat het hele plan van tafel moest. Een andere architect heeft vervolgens een nieuw plan gemaakt dat aan een belangrijk aantal wensen vanuit de buurt tegemoet kwam. In het kader van de artikel 19 procedure werd dit nieuwe plan door het college vastgesteld. Daar was ik best trots op, het was wat mij betreft een fraai staaltje van onze nieuwe bestuurscultuur, zo dacht ik toen nog. De bewoners hadden niet op alle punten gelijk gekregen, maar het plan was op basis van hun inbreng veel beter geworden.

De wensen van sommige bewoners om op deze plaats helemaal niet te bouwen, was gezien de besluiten van de gemeenteraad met betrekking tot dit terrein onmogelijk. Het college heeft immers een forse opdracht van de gemeenteraad meegekregen om meer nieuwbouwwoningen te bouwen. In een stad als Leiden lukt dat alleen als ook gebieden zoals het Bracol terrein daarvoor in aanmerking kunnen komen. Zo heeft het CDA onlangs nog vragen gesteld over het feit dat Leiden steeds minder gezinnen weet te huisvesten. Dit komt o.a. door het feit dat er onvoldoende eensgezinswonigen zijn. En de SP liet het Leidsch Dagblad vorige week nog schrijven dat de wachttijd voor een woning voor starters maar lieft 11 jaar zou zijn. Willen we die problemen oplossen, dan lijkt het mij logisch dat het college de plannen voor het Bracol terrein doorzet.

Nu het college de artikel 19 procedure helemaal heeft afgerond, kan de bouwvergunning worden afgegeven. Bewoners die dan nog steeds van mening zijn dat het college onvoldoende rekening heeft gehouden met hun wensen, krijgen dan ook de gelegenheid om formeel bezwaar tegen het plan te maken. Maar voor het zover was, moest eerst nog een financieel probleem worden opgelost. De gemeenteraad had destijds namelijk de verkoopprijs van de grond vastgesteld, maar dat was inmiddels alweer bijna 10 jaar geleden. In die periode is de prijs niet meer gestegen, maar de kosten wel. Bovendien hing er destijds ook een prijskaartje aan het uitkopen van de bedrijven. Dat alles maakt nu dat er een extra krediet nodig is om de zaak ook financieel af te ronden. Het college heeft een voorstel aan de commissie gedaan om het verschil bij te passen. En dat voorstel was deze week in de commissie aan de orde.

Mijn verbazing was groot toen bleek dat een groot deel van de sprekers tegen het voorstel was. Men ging volstrekt voorbij aan het feit dat er in het verleden afspraken zijn gemaakt met de projectontwikkelaar en dat deze zijn kant van de afspraken inmiddels netjes was nagekomen. Bovendien ging men volledig voorbij aan het feit dat er door ons college een volstrekt nieuw plan was gemaakt om tegemoet te komen aan de wensen van de buurt. En tenslotte ging men geheel voorbij aan het feit dat de artikel 19 procedure voor dit plan inmiddels door het college was afgerond en dat het haast onbehoorlijk is om zo'n procedure daarna over te gaan doen. Bovendien zal de ontwikkelaar bij een besluit om geen woningen meer te bouwen in dit gebied zeker een forse rekening ten laste van de gemeenschap brengen.

Nog het meest verbaasde me dat partijen die ons steunen bij de bouw van meer woningen, dit plan nu naar de prullenbak verwijzen. In de komende jaren zijn wij voor de bouw van nieuwe woningen immers voor een belangrijk deel afhankelijk van inbreilocaties zoals het Bracol terrein. Als bovenstaande lijn ook voor de toekomstige locaties wordt doorgezet, vrees ik voor de woningzoekenden in onze stad. Een dergelijke besluit voor het Bracol terrein zou in mijn ogen een bizar precedent kunnen scheppen.

De omwonenden van het Bracolterrein begrijp ik heel goed. Zij maken zich boos om het verlies van speelruimte en groen in de wijk. Dat is een te respecteren doel, maar daarbij gaat men voorbij aan het feit dat dit terrein eigenlijk bedoeld was voor de vestiging van bedrijvigheid. Dankzij de inzet van veel gemeenschapsgeld komen er nu nieuwe woningen in plaats van veel grotere bedrijfshallen.

De bewoners zouden het terrein het liefst helemaal niet bebouwen, maar de gemeenteraad heeft meer belangen te behartigen. Voor hen moet de betrouwbaarheid jegens partners en de zorgvuldigheid van besturen natuurlijk een belangrijke rol spelen. Daarnaast ligt bij de gemeenteraad ook een verantwoordelijkheid naar die inwoners die zich niet in deze discussie mengen; de mensen die vaak al jaren zoeken naar een passende woning. Voor deze mensen zijn de nieuwe woningen op het Bracol terrein bestemd. In mijn ogen kan een gemeenteraad, al deze belangen afwegend, niet tot een andere conclusie komen dan dat het collegevoorstel voor het Bracol terrein een goed voorstel is.

Het Leidsch Dagblad schreef de afgelopen week verscheidene malen over dit onderwerp. Daarbij schreven ze ook dat ik mijn politieke lot zou verbinden aan de ontwikkeling van het Bracol terrein. Ik weet niet van wie ze dat hebben vernomen, maar ik heb het zo in ieder geval niet gezegd.

4 oktober gaat de commissie opnieuw praten over de randvoorwaarden die ik mee krijg voor het gesprek met de omwonenden van het gebied. Ik wacht het af.

Tot ziens.

Bob

Vandaag mocht ik het startschot geven voor ‘Leiden Bouwt’. Op het Hooglandse Kerkplein trad eerst Hassan op. Deze rapper en zijn vrienden hadden zelf een tekst geschreven voor ‘Leiden Bouwt’. Daarna mocht ik vertellen hoe in Leiden de komende jaren zo'n 4000 woningen gebouwd gaan worden. De kinderen in het publiek waren echter vooral gekomen voor Bob de Bouwer die met een graafmachine het plein opkwam. Ik mocht een zogenaamde bouwbarometer onthullen die overigens op een knappe manier gemaakt is door de leerlingen van ROC Leiden. Met Bob de Bouwer legde ik daarin de eerste negen bakstenen, als symbool voor de eerste 900 huizen die gebouwd zijn. De woningbouwversnelling is namelijk al twee jaar geleden in gang gezet. Om dit bij de Leidenaren onder de aandacht te brengen is gekozen voor een presentatie tijdens de Open Monumentendagen. Die gaan immers over gebouwen uit het verleden. Met Leiden Bouwt geven we wat meer aandacht aan wonen in de toekomst.

De bouwbarometer krijgt een mooie plaats waar iedereen de komende jaren de vorderingen kan volgen.

Tot ziens.

Ongetemde uitdaging

Het was een bijzondere dag vandaag. Dat begon al met de opening van het academisch jaar vanmorgen in de Pieterskerk. Als gastspreker was deze keer Pieter Winsemius uitgenodigd. Ik schreef op deze plaats vaker in positieve zin over deze man. Dat beeld heeft hij wat mij betreft vandaag nog eens bevestigd. Zijn inleiding boeide van begin tot eind. Ik zal het niet allemaal herhalen want de tekst is integraal op de site van de Universiteit Leiden terug te vinden. Zijn verhaal ging over, wat hij noemde, ongetemde uitdagingen. Grote belangrijke vraagstukken van deze tijd die er werkelijk toe doen maar waarvoor we de oplossing nog niet hebben gevonden. Als voorbeeld noemde hij o.a. de klimaatverandering en de problematiek in de achterstandswijken. Hij sprak over de rol die de Universiteit zou moeten spelen in het opleiden van mensen die in de toekomst de oplossingen voor dit soort ongetemde uitdagingen kunnen bedenken. Het is de moeite waard om zijn tekst er nog eens op na te lezen. Of zelfs terugkijken in streaming video.

Voor mij was het overigens de eerste keer dat ik de Pieterskerk van binnen zag zonder de steigers onder het plafond. Deze zijn recent weggehaald waardoor nu het zicht op het gerestaureerde plafond helemaal zichtbaar is geworden. Het ziet er werkelijk prachtig uit.

Vanavond was ik in Leiden zuid-west voor de eerste informatieavond over een bouwplan op de hoek van de Zoeterwoudseweg en de Vrijheidslaan, de zogenaamde 'Sanderslocatie'. SLS Wonen heeft voor deze locatie een plan gemaakt voor de bouw van 126 woningen voor jonge starters of studenten. Driekamerwoningen met een huur tot 500 euro. Dat zijn de doelgroepen waarvoor we in de stad veel woningen tekort hebben. Wat dat betreft kunnen we niet genoeg van dit soort plannen binnen krijgen.

Vanavond bleek dat de direct omwonenden daar toch heel anders over dachten. Zij kijken op dit moment tegen een vestiging van de Praxis aan van een meter of 10 hoog en dat is heel wat anders dan woonbebouwing die pakweg 3 keer zo hoog is. Veel protest uit de zaal tegen de realisatie van dit plan dus waarbij ik het zo nu en dan zwaar te verduren kreeg. Dat het om mooie architectuur gaat die op 30 tot 40 meter afstand van de woningen komt te staan doet daar niets aan af.

Het dilemma is helder. Als we deze bebouwing doorzetten maken we heel veel startende woningzoekenden die eindelijk een woning kunnen krijgen heel gelukkig, maar zullen de omwonende dat mij absoluut niet in dank afnemen. Doen we helemaal niets, dan is het precies andersom. Dat is vaak het lot van de bestuurder. Het lijkt een ongetemde uitdaging.

Vanavond hebben we goed geluisterd naar de wensen die in de wijk leven met betrekking tot dit bouwplan. De komende tijd gaan we ons best doen om te kijken of we een compromis kunnen vinden, waardoor we beide partijen gelukkig maken. Of dat helemaal lukt weet ik niet. Ik weet wel dat die vrouw in het publiek die riep dat we alles toch al besloten hadden, en dat het plan wel gewoon door zou gaan, geen gelijk zal krijgen.

Tot ziens

Steun

Dit voorjaar heeft het Kabinet bekend gemaakt in welke 40 wijken in Nederland de sociale problematiek zo groot is dat extra steun vanuit het rijk noodzakelijk is om deze wijken er weer bovenop te helpen. Leiden prees zich toen gelukkig niet in de ‘prijzen’ van de prachtwijken te vallen; dankzij de aanpak in onze wijkontwikkelingsplannen ging het blijkbaar goed met onze wijken!

Inmiddels is het Kabinet door gegaan met het maken van plannen voor deze 40 wijken. Daarvoor is veel geld nodig en men heeft zich nu voorgenomen om dit geld te halen uit de reserves van de woningcorporaties. Daarover is nu, ook binnen onze stad, een flinke discussie ontstaan.

Heffingen aan woningcorporaties hebben een lange voorgeschiedenis. Ik zal u daar niet lastig mee vallen. Feit is wel dat de corporaties in het algemeen vaak het verwijt kregen teveel op de centen te zitten en te weinig aandacht hebben voor de problemen in de oude wijken. Inmiddels is naar mijn mening en in ieder geval in onze stad een kentering zichtbaar. Uit alle evaluaties blijkt dat door het beleid in de aandachtswijken resultaten geboekt worden. De variatie aan woningen neemt toe, de leefbaarheid verbetert en mensen komen weer aan het werk. De woningcorporaties hebben zich ontwikkeld en nemen in de steden volop deel aan dit proces. Natuurlijk moet er ook nog veel gebeuren.

Ook de Leidse woningcorporaties hebben een langdurig proces van verzelfstandiging, fusies, kortom veel interne besognes, achter de rug. Nu komen ze weer toe aan waar ze ooit voor werden opgericht: kwalitatief goede woningen bouwen voor diverse lagen van de bevolking, van bijzondere doelgroepen tot middengroepen en studenten.
De hartenkreet van de directeur van De Sleutels van Zijl en Vliet Marjo Visser, die zij onlangs in het Leids Dagblad uitte, ondersteun ik dan ook zeker. Zij vreest dat met de inlevering van donaties ten behoeve van de veertig wijken de herstructurering van Leidse wijken op het spel komt te staan.

Het zou inderdaad een slechte zaak zijn, wanneer een algehele heffing ten behoeve van 40 probleemwijken ten koste zou gaan van de uitvoering van plannen in andere wijken en gemeenten in het land. Dat neemt niet weg, dat ik, net als Bos en Vogelaar, wel wil dat dat gemeenschapsgeld, dat ook bij de Leidse woningcorporaties te vinden is, tijdig benut wordt om de kwaliteit van de woningvoorraad op peil te brengen en te houden en initiatieven in de maatschappelijke sfeer tot uitvoering te brengen. Ik pleit daarom voor een gedifferentieerde aanpak voor de zo betwiste heffing: actieve corporaties die doen wat ze beloven blijven gevrijwaard van een algemene heffing, rijke (veelal regionale) woningcorporaties die er niet in slagen hun overmaat aan vermogen waar dan ook in het land in te zetten, dienen aangeslagen te worden teneinde een bijdrage te leveren aan de verbetering van de 40 wijken in Nederland, die dat het hardste nodig hebben.

Tot ziens.

1000 kavels

Vandaag was ik aanwezig bij het jaarcongres van de Nederlandse Federatie Welstand. Deze federatie is een samenwerkingsverband van de provinciale en lokale welstandscommissies. Doel van dit samenwerkingsverband is het bevorderen van landschaps-, dorps- en stedenschoon in Nederland. Omdat het welstandsbeleid binnen de gemeente Leiden momenteel ook in de schijnwerpers staat leek het me een goede gelegenheid om iets te leren en wat te netwerken.

Het thema van de dag was 'publieke kwaliteit in private handen' en de plaats van samenkomst was Almere waar collega wethouder Adri Duivesteijn (foto) het ambitieuze plan heeft opgevat om per jaar 1000 vrije kavels uit te geven, waarop mensen hun eigen woning mogen bouwen. Meer informatie kunt u vinden op www.ikbouwmijnhuisinalmere.nl.

Volgens een vertegenwoordiger van de gemeente heeft zelfbouw vele voordelen voor de gemeente. 'Je verkoopt een kavel en een jaar later staat er een huis op, bij de gemiddelde projectontwikkelaar duurt dat veel langer.' Wel was het in de ogen van deze vertegenwoordiger noodzakelijk dat de gemeente bij zelfbouw strenge regels maakt met betrekking tot architectuur van de woningen.

Nu hebben we in Leiden ervaring met zelfbouw. Ons project Nieuw Leyden is in Nederland zelfs de grootste locatie voor zelfbouw door particulieren. Wij weten inmiddels dat voorbereidings- en bouwtijd veel langer is dan een jaar en dat mensen die hun eigen woning bouwen zoveel belang hechten aan een mooi ontwerp, dat strikte welstandsregels helemaal niet nodig zijn.

Informatieuitwisseling tussen gemeenten kan zinvol zijn om te voorkomen dat we allemaal in dezelfde valkuilen stappen. Blijkbaar kan er op dat punt nog wel het een en ander verbeteren.

We sloten de bijeenkomst af met een rondrit langs allerlei woonwijken met bijzondere architectuur. In dat opzicht blijft Almere natuurlijk zeker de moeite waard.

Tot ziens.

Twee keer hoera!

Vanmiddag mocht ik uit handen van de voorzitter van de Stichting Industrieel Erfgoed Leiden (STIEL) het jubileumnummer van hun tijdschrijft in ontvangst nemen. STIEL bestond vandaag 20 jaar en gaven ter ere van dit jubileum een feestje in 'Zijlstroom' in Leiderdorp, een zeer toepasselijke plaats voor deze bijeenkomst.

Het bestuur van Stiel had voor deze gelegenheid directeur André van Stigt, van architectenbureau J. van Stigt uitgenodigd. Zijn architectenbureau heeft veel ervaring met hergebruik en restauratie van industriële gebouwen. Onder leiding van dit bureau wordt momenteel hard gewerkt aan de realisatie van het gebouw Nieuwe Energie (zie foto) aan de Langegracht. Naast een nieuwe opvangvoorziening voor dak- en thuislozen realiseert onze corporatie Portaal in dit voormalige textielproductiegebouw ruimte voor jonge communicatiebedrijven en kantoren. Portaal gaat een deel van de kantoorruimte ook gebruiken voor de eigen organisatie. Daar mee laat ze zien vertrouwen te hebben in de toekomst van dit mooie gebouw en haar gebruikers.Voor mij was het leuk om dit verhaal te horen aangezien ik voor mijn wethouderschap als projectleider bij dit project betrokken was. Van Stigt benadrukte overigens nog maar eens dat het behoud van industriele monumenten eigenlijk alleen kansrijk is, wanneer er ook een economisch haalbaar plan voor herbestemming is.

Nieuws was er ook tijdens dit feestje. De voorzitter van STIEL maakte bekend dat er afgelopen week overeenstemming is bereikt tussen STIEL, de eigenaren van het Meelfabriekcomplex en de gemeente over de toekomst van de Leidse Meelfabriek. Als gevolg van deze overeenstemming heeft STIEL haar bezwaren tegen de realisatie van dit plan ingetrokken bij de Raad van State. Dat was nieuws omdat de dreigende sloop van dit complex ooit de aanleiding was van de oprichting van STIEL. Als gevolg van deze stap verwacht ik dat realisatie van de plannen voor dit complex nu niet al te lang meer zal duren. Zoals het er nu uit ziet is ook hier aan de voorwaarde van Van Stigt voldaan, er is immers een economisch haalbaar plan.


STIEL 20 jaar oud en de meelfabriek kan naar verwachting voorlopig verder. Twee keer hoera!

Tot ziens.

Hugo

Na 400 jaar afwezigheid was Hugo de Groot weer even terug in Leiden. In een grote zwarte koets, compleet met boekenkist op het dak, kwam hij vandaag Vreewijk in rijden om mij de sleutels te overhandigen van een nieuw ingerichte modelwoning in het Hugo de Grootstaete.

Toen van Lokhorst dit fraaie gebouw eind 19e eeuw ontworp als Farmaceutisch Laboratorium had hij zich waarschijnlijk ook niet kunnen voorstellen dat dit gebouw ooit eens een woonbestemming zou krijgen. Vanwege het potentiele ontploffingsgevaar van een dergelijke laboratorium is het pand destijds buiten de stad gebouwd. Inmiddels is de omgeving helemaal vol gebouwd en is het dus logisch dat ook de bestemming van dit gebouw daar nu ook op is aangepast. Daarbij zal de momumentale waarde van het pand zoveel mogelijk behouden blijven.

Tot ziens.

Laatste eerste paal

Vanmiddag was ik in de wijk Roomburg om de eerste paal te slaan van het laatste deelplan van deze nieuwe wijk. In oktober 2003 werd voor deze wijk de eerste paal geslagen. Nu, minder dan 4 jaar later, gaat dit project alweer de laatste fase in. In de tussentijd is er een duurzame, kindvriendelijke en autoluwe woonwijk ontstaan met bijna 1000 woningen. Veel van de bewoners van deze nieuwe wijk waren vanmiddag bijeen in een grote partytent op het bouwterrein om dit feit, samen met de kopers van dit laatste deelplan, te vieren.

Ik heb vanmiddag veel tevreden nieuwe bewoners mogen ontmoeten. Veel mensen die vanuit andere locaties in Leiden naar Roomburg gekomen zijn, maar ik heb ook veel mensen gesproken die uit de regio rondom Leiden gekomen zijn. Het overgrote deel van deze mensen heeft elders een, vaak goedkopere, woning achtergelaten. Die woningen komen vervolgens ook weer beschikbaar voor nieuwe bewoners. De vakmensen noemen dit verschijnsel een verhuisketen. Een verhuisketen stopt zodra er jonge starters in een woning gaan wonen, die laten immers zelf geen woning achter. Laatst las ik ergens dat op die manier de gemiddelde verhuisketen voor een wijk als Roomburg ongeveer 2,7 is. Dat wil zeggen dat als gevolg van de bouw van zo'n 1000 woningen ruim 2700, veelal hele betaalbare, woningen beschikbaar komen. Als gemiddeld per woning zo'n 2,3 personen wonen, hebben we als gevolg van de bouw van deze wijk zo'n 6210 mensen uit Leiden en de regio aan een nieuwe woning geholpen. Dat lijkt me de moeite waard.

Tot ziens.

Archeologie

Vanmorgen gesproken met de pers op de bouwplaats aan de Aalmarkt, achter de Stadsgehoorzaal. Dat is momenteel een soort 'speeltuin' voor de archeologen. Gedurende 11 weken liggen de bouwactiviteiten stil om deze wetenschappers in de gelegenheid te stellen om het historische bodemarchief in kaart te brengen. Deze locatie maakt deel uit van een gebied langs de Rijn met een zeer hoge verwachtingswaarde. Voorlopig is er nationale aandacht voor dit onderdeel van het Aalmarktproject. In spanning wachten we af wat er allemaal naar boven komt.

Vanavond was ik met 2 collega wethouders en de gemeentesecretaris bij roei- en Zeilvereniging 'Die Leythe' voor een eerste training als '4 met stuurman'. Het is de bedoeling dat wij op 15 juni uitkomen in de burgerijdag bij de studentenroeivereniging Njord. Om strategische reden kan ik de resultaten van deze eerste training hier niet vermelden.

Tot ziens.

Hoog

Vandaag was het in Nederland Dag van de Bouw. Een dag waarop bouwondernemers op allerlei plaatsen in het land bouwplaatsen openstellen voor het publiek om daarmee in positieve zin interesse te wekken voor de branche.

In Leiden had bouwbedrijf Niersman voor deze gelegenheid het hoogbouwproject Vlietpoort voor het publiek opensteld. Voor het verrichten van deze opening heb ik een vlag uitgehangen boven op deze niewe woontoren. Daarvoor werd ik samen met directeur Mark Niersman, naar mijn gevoel met gevaar voor eigen leven, in een klein bakje onder een bouwkraan tot 70 meter boven de Leidse bodem gehesen. Het uitzicht over de stad was overigens zo indrukwekkend dat ik het bakje weer snel vergeten was.

Ik heb de afgelopen weken veel positieve geluiden gehoord over dit bouwwerk. Het is naar mijn mening een goed voorbeeld van mooie hoogbouwarchitectuur.

Tot ziens.

16 uur

Bijna 16 uur vergaderen had ik achter de rug toen ik vanavond laat de deur van het stadhuis achter me dichttrok. Een uitgebreide collegevergadering en daarna vanaf vier uur in de middag tot middernacht een vergadering met de commissie Ruimte en Bereikbaarheid.

Naast de jaarrekening en het programma voor ruimtelijke investeringen hebben we gesproken over de plannen van het college voor de panden in de Koppenhinksteeg. Eerder schreef ik hier hoe de huidige gebruikers van de kraakpanden en de buurtvereniging Pancras-West recht tegenover elkaar stonden. De afgelopen tijd hebben we een legalisatieplan gemaakt, waarbij we zoveel mogelijk rekening hebben gehouden met de belangen van alle partijen. Bij de behandeling van dit plan vanavond in de commissie bleek dat ook binnen de gemeenteraad de partijen recht tegenover elkaar stonden. Een deel van de raad was van mening dat ons plan veel te ver gaat, terwijl een ander deel van mening is dat we wel wat verder hadden mogen gaan. Je zou die uitkomst kunnen zien als het bewijs dat we een aardig plan hebben gemaakt.

Toch lijkt een kleine meerderheid bereid om de wens van een van de gebruikers, de Linkse Kerk, te honoreren en een terras aan de Hooglandse Kerkgracht toe te staan. Dat zal voor het college, maar zeker voor de wijkvereniging, wel even slikken worden. Binnenkort zal de gemeenteraad een definitief besluit nemen.

Tot ziens.