Oproep

De eindexamens zijn weer begonnen en de gemiddelde buitentemperatuur kruipt langzaam maar zeker omhoog. De zomervakantie komt er weer aan. Voor de gemeente is dat een periode waarin een aantal taken op een lager pitje komen te staan. Ook de wekelijkse vergadering van het college van burgemeester en wethouders komt in die vakantieperiode te vervallen. Alleen voor zeer dringende zaken komen de aanwezige bestuurders bij elkaar. We noemen dat het zomerreces.

Uiteraard gebruik ik die periode om ook zelf met mijn gezin te genieten van een fijne vakantie. In mijn geval is dat niet naar een verre exotische bestemming. Als relatief nieuwe inwoner van Stichtse Vecht, geniet ik nog volop van mijn eigen tuin en de uitstapjes in de omgeving. Ik hoop dat we een mooie zomer krijgen.

Al jaren benut ik een deel van het reces  voor mijn zomerstages. Ik  maak  dan een hele week in mijn agenda vrij voor activiteiten waarvan inwoners vinden dat ik daar als burgemeester meer aandacht aan zou moeten besteden. Die  week  is mijn agenda dus voor u.

Deze zomer doe ik mijn stage in  de week van 15 t/m 19 augustus.  Als u suggesties heeft  voor een zinvolle tijdsbesteding, laat het mij dan weten. Goede ideeën zijn altijd welkom.  Om u een beetje een  beeld te geven schets ik mijn programma van vorig jaar. Tijdens mijn eerste zomerstage in Stichtse Vecht  was ik een dag als stagiair werkzaam bij  onze Universiteit Nyenrode. Ik zat daar aan tafel  bij het college van bestuur, maar assisteerde ook  de tuinman. Ook mocht ik een dag mee als steward op een schip van rederij de Tijd om de recreatieve potentie van de Vecht te zien.

Daarnaast werkte ik in de zorg bij Snavelenburg in Maarssen, was ik terreinknecht op sportpark Daalse Weide (foto), deed ik dagverzorging voor ouderen in Breukelen, was ik badmeester in Kockengen, sorteerde ik goederen bij de kringloopwinkel en stond ik achter de toonbank bij een boekhandel in Breukelen.

Ik  roep  alle  lezers op om ook voor de komende zomerstage weer voorstellen te doen. Wat mij
betreft is alles bespreekbaar. Als er meer voorstellen binnenkomen dan ik in een week kan opnemen, dan zal ik helaas een selectie moeten toepassen. Daarbij kijk ik dan vooral naar de mogelijkheid om een mooi en gevarieerd programma samen te stellen.

U kunt uw voorstellen  voor vrijdag  3 juni naar mij mailen via marc.witteman@stichtsevecht.nl

Tot ziens.

Maatschappelijke stage

U heeft ze misschien de laatste tijd ook gehoord, de spotjes van de uitkeringsorganisatie UWV, waarin men ondernemers  oproept om een werkzoekende  50-plusser in dienst te nemen. Het gaat hier om een campagne die het UWV samen  met  de werkgevers in het midden- en kleinbedrijf  is gestart  om de positie van de oudere werkzoekenden op de arbeidsmarkt te verbeteren. Dat is hard nodig, dus een prima actie.

De gemeente is ook werkgever en heeft zo’n 400 mensen in dienst. Ik heb eigenlijk nooit gemerkt dat leeftijd van een sollicitant voor een gemeente een onderwerp is geweest bij aanname. Ons probleem is meer dat het aantal medewerkers onder de 35 jaar bijna op de vingers van 1 hand te tellen is. De gemiddelde leeftijd van onze medewerkers gaat hard richting 50 jaar.  Dat heeft ook nadelen. De gemeente heeft ook jonge mensen nodig omdat zij soms beter begrijpen wat op terreinen als onderwijs, sport, communicatie, jeugd(zorg) etc. juist voor jonge mensen belangrijk is. Daarom zijn wij juist gestart met een campagne om meer jongeren in dienst te nemen.

Daarvoor hebben wij contact gezocht met een drietal scholen uit onze gemeente die maatschappelijke stages in hun programma hebben. Als gevolg daarvan kregen 13 scholieren uit het voortgezet onderwijs  de afgelopen maanden een kijkje in onze zeer gevarieerde keuken. Waar mogelijk mochten ze  de handen uit de mouwen steken.  Ook konden ze kennis maken met de manier waarop de gemeente op allerlei terrein aanhaakt bij vrijwilligerswerk (en dit ook ondersteunt). Omgekeerd hadden we maatschappelijke stagiaires graag in huis als ‘junior adviseurs’: jonge mensen brengen immers een frisse blik mee op onze organisatie en onze activiteiten.

Vorige week waren de scholieren die bij de gemeente hadden rondgelopen aanwezig bij een afsluitende bijeenkomst. Ze mochten daar hun indrukken, bevindingen en adviezen voor elkaar presenteren.  Ik ben daar ook  aangeschoven. Ik kan u zeggen dat het is gelukt om het beeld wat de jongeren aanvankelijk van de gemeente hadden,  recht te zetten. Men dacht dat er bij de gemeente alleen maar mannen in pakken werken die vooral veel vergaderen. Niet dus. Verder kwamen ze allemaal tot de conclusie dat de inwoners echt centraal staan bij het werk van de gemeente. Ook was hen duidelijk geworden dat de burgemeester niet de baas is in de gemeente. Dat is de gemeenteraad die in de ogen van de jongeren vooral heel lang vergadert.

Toen ik na afloop vroeg wie er bij de gemeente zou willen werken was het aantal handen dat omhoog ging nog wel heel beperkt, maar de eerste indruk is gemaakt. Volgend jaar gaan we opnieuw aan de slag met een volgende groep.

Tot ziens.

Hoofdstad

Burgemeester, dat ben je vooral in je eigen gemeente. Het komt niet zo vaak voor dat je buiten de eigen gemeente een officiële handeling uit mag voeren. Een optreden met gebruik van de ambtsketen is echt zeldzaam. Dat zou zomaar verwarring kunnen scheppen en dat willen we natuurlijk niet. Dat is de reden waarom ik mijn edelmetaal buiten de eigen gemeente alleen mag dragen met toestemming van mijn collega in de gastgemeente.

Bij wijze van hoge uitzondering had ik vorige week maandag, Tweede Pinksterdag, toestemming van de burgemeester van Amsterdam om mijn ambtsketen te dragen in het Concertgebouw in de hoofdstad. Helemaal formeel stond ik daar niet als burgemeester, maar als vertegenwoordiger van de Koning. Voor de fijnproevers onder u, dat is zichtbaar doordat ik onderaan de ambtsketen het rijkswapen draag en niet, zoals gebruikelijk, het gemeentewapen.

Reden voor deze bijzondere toestemming was dan ook de uitreiking van een koninklijke onderscheiding aan Patricia Deiters-Rahusen. Sinds 2003 is ze coördinator en oprichter van het landelijk korennetwerk 'zingen voor je leven' van de stichting Kanker in Beeld. De stichting Kanker in Beeld telt maar liefst 32 koren en 1.000 koorleden. Allen, kanker of ex-kanker patiënten. Het netwerk is opgericht vanuit het vertrouwen dat beeldende en creatieve expressie helpen bij de emotionele verwerking van kanker. Het is aan de deelnemers om te tonen dat leven met kanker niet altijd het einde hoeft te betekenen, maar soms ook het begin is van een nieuw lied, van een symfonie, van een schilderij, van nieuwe energie. Kortom duizenden mensen vinden steun bij hun ziekte als gevolg van het door haar opgerichte netwerk.

Ook de talloze activiteiten die nodig zijn om het netwerk te financieren neemt zij voor haar rekening. Daarbij moet u denken aan tentoonstellingen en benefietconcerten zoals de Oncofonie. Deze werd in 2012 voor de eerste keer gehouden met medewerking van veel bekende artiesten en bracht toen meer dan 100.000 euro op. Maandagavond was de 2^e Oncofonie, dit keer in de grote zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Een mooie gelegenheid om haar voor deze en vele andere prestaties eens goed in het zonnetje te zetten.

De grote zaal van het Concertgebouw zat maandagavond helemaal vol.  Ik was iets eerder naar Amsterdam vertrokken om nog iets van de sfeer mee te krijgen. Daardoor kan ik u vertellen dat deze bijeenkomst voor heel veel mensen een bijzondere gebeurtenis is geweest.

Na afloop mocht ik Patricia voor een gezelschap van vrienden, familie en andere genodigden toespreken. Uit haar reactie was op te maken dat het opnieuw was gelukt om de uitreiking van de onderscheiding voor haar een complete verrassing te laten zijn. Namens onze Koning mocht ik haar de versierselen opspelden die horen bij een ridder in de orde van Oranje Nassau.

Tot ziens.

Geit

Vandaag is het 4 mei. In park Goudestein in Maarssen kwamen vanavond enige honderden inwoners bijeen voor 2 minuten stilte, muziek, gedichten en toespraken. Mijn toespraak kwam op een bijzondere manier tot stand. In de tekst van de toespraak leest u hoe. Deze tekst treft u hier onder aan.

Beste mensen, jongens en meisjes,

Ten eerste fijn dat jullie hier allen aanwezig zijn! Voordat ik begin wil ik jullie vertellen dat deze speech op een bijzondere manier tot stand is gekomen.

Een tijdje geleden besloot ik mijn 4 mei toespraak anders te doen dan normaal. Ik vond dat er iets ontbrak aan de manier van herdenken in onze huidige tijd. Ik besloot het Niftarlake College te benaderen en ik kwam terecht bij de klas A5B. Samen met Tiba, Yorick en Jorn hebben wij deze speech geschreven?

Het is 4 mei. 4 mei is een bijzondere dag. Een dag die draait om het verleden maar ook om het heden. Ieder jaar op 4 mei herdenken we alle slachtoffers – burgers en militairen - die sinds de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen.

Op 5 mei vieren we dat we vrij zijn. De nadruk op deze twee dagen ligt eigenlijk nog altijd op de Tweede Wereldoorlog. Toch zat mij en de scholieren van het Niftarlake hier iets dwars.

In onze huidige maatschappij is de Tweede Wereldoorlog nog wel bekend, maar niet zo bekend als het vroeger was. Sterker nog, de aandacht voor en de herinneringen aan deze periode van angst, onderdrukking en bedreiging worden steeds minder. Natuurlijk is dit te begrijpen, aandacht voor het verleden wordt minder als je zelf niet in angst leeft.

Toch is de vermindering van kennis, interesse en medeleven voor de oorlog wel iets waar we wat mee moeten doen. Je leeft niet alleen voor jezelf en je eigen generatie. Zowel de voorgaande generaties als de toekomstige generaties zijn net zo goed van belang.

Omdat dit punt zo naar voren kwam op mijn bezoek aan het Niftarlake besloten we hier iets mee te doen. Iets wat je zelf als tiener niet hebt meegemaakt in je leven maakt natuurlijk veel minder indruk dan als je het zelf wel heb meegemaakt.

Het hoofddoel van ons was om iedereen het belang van herdenken weer in te laten zien en dichterbij te laten komen.

Het is ook van belang om je te realiseren dat vrijheid niet zomaar iets is. In Nederland is iedereen gewend aan zijn of haar vrijheid. Toch zijn er nog miljoenen mensen op de wereld die nauwelijks tot geen vrijheid hebben. Het is dan dus ook een godsgeschenk dat wij wel over vrijheid beschikken. Voor ons is vrijheid dus logisch maar helaas geldt dit niet voor iedereen op onze aarde.

Iedereen kent de verhalen over de duizenden vluchtelingen die vanwege oorlog huis en haard verlaten en naar Europa komen voor vrijheid. Ook dit lijkt gewoon voor ons, we horen het namelijk bijna iedere dag op het nieuws, maar wanneer  je je realiseert dat deze vluchtelingen niet over vrijheid beschikken besef je eigenlijk pas echt wat vrijheid inhoudt.

Vrijheid is voor ons is zelf je keuzes maken, doen en laten wat je wilt en zelf kiezen achter welke politieke ideeën je bijvoorbeeld staat. Maar voor vluchtelingen of mensen die onderdrukt worden is vrijheid iets heel anders.  

Voor hen is vrijheid zonder gevaar hoeven te leven en jezelf te kunnen zijn, zonder dat je het risico loopt opgepakt te worden.  Voor hen maakt het kiezen van een politieke partij of het stemmen op een associatieverdrag niets uit.

Vrijheid is niet iets wat in een goede definitie te omschrijven valt. Vrijheid houdt voor iedereen iets anders in,  maar komt altijd neer op het kunnen en mogen uiten van jezelf en je gevoelens.

Als je dit koppelt aan wat de mensen in de Tweede Wereldoorlog doormaakten, zie je duidelijk dat zij deze vrijheid ook niet hadden. Je eigen gevoelens uiten, opstaan tegen het regime of leven zoals jezelf wilde leven was voor niemand een optie. Je werd veroordeeld op je huidskleur, afkomst, haarkleur of uiterlijk. Anderen bepaalden wat goed of kwaad zou zijn en jouw eigen mening of vrijheid speelde hierin geen rol.

Na de bevrijding in 1945 werd het gevoel van vrijheid immens. Tegenwoordig is deze vrijheid vanzelfsprekend geworden. En dit is juist het punt waar we voor op moeten passen. Het gevaar van onbewust wording van vrijheid ligt in een klein hoekje en treedt toe zonder dat je het door hebt.

Ik wil dit aan de hand van de volgende metafoor met jullie delen. Sommigen van jullie kennen wellicht het verhaal ‘Neem een Geit’ van Claudia de Breij. In haar gelijknamige boekje vraagt zij zich af:  “Wat is het geheim van een lang en gelukkig leven?”  Zij gaat daarvoor te rade bij diverse oudere mensen van wie zij levenslessen kan meenemen. De adviezen en oplossingen heeft Claudia vastgelegd in honderd  kleine verhaaltjes.  'Neem een geit’ is er één van. Het beschrijft een diepe waarheid.  

Het verhaal gaat over een arme Joodse man die ten einde raad naar een rabbi gaat om advies te vragen. Hij woont in een veel te klein huis met zijn vijf kinderen en zwangere vrouw en wordt gek van de drukte. De rabbi adviseert de man om een geit te nemen. De man verbaast zich hierover maar gaat akkoord met het advies en neemt een geit.

Als blijkt dat de geit alleen maar meer ellende dan geluk brengt doordat hij overal plast en poept, komt de man voor de tweede keer bij de rabbi. Die adviseert  hem om de geit weg te doen. De man volgt het advies op, maar is verward door de uitspraken van de rabbi. Pas later realiseert hij zich wat het idee hierachter was. Zonder de geit is iedereen een stuk gelukkiger met elkaar, er is tenslotte een hele last van hun schouders af. De man beseft zich nu pas hoe gelukkig hij kan zijn met zijn gezin.

De familie van de Joodse man staat voor vrijheid. De geit staat voor onderdrukking van vrijheid. Zowel in het verhaal van Claudia de Breij als in de Tweede Wereldoorlog werd de gewoonte van vrijheid opeens zwaar onderdrukt. Je beseft je pas werkelijk wat vrijheid inhoudt als je het niet meer hebt.

Mijn boodschap aan iedereen is daarom ook: zorg dat wij niet nog een keer een geit in huis hoeven te nemen en dat we ons ook zonder geit kunnen realiseren wat vrijheid en geluk voor ons als individu en maatschappij inhoudt. Wees bewust van je keuzes en gedachtes en geniet van dingen die je echt gelukkig maken.

Bedankt voor jullie aandacht!

Fotowedstrijd

Afgelopen week begon op maandag met een klein feestje. Voor het eerst sinds de gemeentefusie van 2011 zitten alle ambtenaren van Stichtse Vecht bij elkaar op één locatie. Daarmee komt een eind aan de ambtelijke spreiding over de drie voormalige gemeentehuizen. Voor het zover was, moest het gemeentekantoor in Maarssen flink verbouwd worden. Het resultaat mag er zijn. Een nieuw modern ingerichte kantooromgeving waar volgens de laatste inzichten flexibel gewerkt kan worden. De meeste mensen hebben geen vaste werkplekken meer en als je thuis je werk beter kan doen dan is daar ook ruimte voor. In de eerste week van mei gaat ook het college verhuizen naar Goudestein in Maarssen.

Madelaine Kersten

Dinsdagmiddag waren we met het hele college in het Bison Shopping Center in Maarssenbroek. Daar spraken we met de vastgoed-eigenaar over de toekomstige ontwikkelingen van dit grootste winkelcentrum binnen onze gemeente, gevolgd door een rondleiding door het gebied. De ontwikkeling van dit centrum is een van de top-dossiers van ons college. We hadden een aardige discussie over de toekomst van een dergelijk centrum. Zien we hier over 20 jaar vooral pickup-points waar je de pakjes kunt afhalen, die je via internet hebt besteld?

Dinsdag kwam een voorlopig einde aan een lang slepende discussie over de vestiging van een AZC aan de Merwedeweg in Breukelen. De gemeenteraad besloot na een korte discussie het voorstel van het college af te wijzen. Succes voor de inwoners van het naast gelegen Rode Dorp, die er in geslaagd zijn om de gemeenteraad ervan te overtuigen, dat het collegevoorstel niet door moest gaan. De democratie heeft zijn werk gedaan.

Naast een flink aantal andere gesprekken, een bezoek aan een slijterij voor een gesprek over handhaving van de drank en horecawet en een sfeervol diner met de leden van de Rotary Stichtse Vecht, liep ik ook nog 10 kilometer tijdens de Unicefloop in Breukelen. Met een tijd van 54 minuten liep ik krap 1 minuut langzamer dan vorig jaar. Daar kan ik wel mee leven.

Sebastiaan Kilian

Zaterdag was ik even terug in de provincie Flevoland. In Almere gaf minister Van der Steur het startschot voor de nationale veiligheidsdag. Almere was voor dit doel omgebouwd tot de nationale demonstratieplek voor de Nederlandse hulpdiensten. Goed voor een leuk dagje uit voor het hele gezin. Misschien goed om even in de agenda voor volgend jaar te zetten.

De weeksluiting was in de galerie van Peter Leen in Breukelen. Daar hingen de 15 beste foto's die waren geselecteerd uit meer dan 150 foto's van leerlingen van het Broecklandcollege. Zij hadden een opdracht gekregen om het thema kunst op de 'gevoelige plaat' vast te leggen. Ik mocht de twee winnaars bekend maken. Madelaine Kersten en Sebastiaan Kilian vielen in de prijzen. De twee winnende foto's ziet u op deze pagina.

Tot ziens.

Archief

Het referendum heeft de gemoederen de afgelopen week flink bezig gehouden. Terwijl het kabinet nog nadenkt over hoe men de uitkomst zal gaan interpreteren, hebben wij de gemeentelijke stembussen alweer in de opslag gezet en zitten de uitslagen uit Stichtse Vecht in ons archief. We zijn weer klaar voor de volgende verkiezingen, of zouden we voor die tijd nog een referendum krijgen?

Terugkijkend moet ik zeggen, dat ik het best leuk vond. Het referendum voegt mijns inziens best iets toe aan de representatieve democratie. Het is even wennen, maar ik voorspel dat we het over een paar jaar niet meer kwijt willen.

In de voorbereiding stond voor ons centraal dat we een perfecte uitvoering wilden combineren met een hoge opkomst. Achteraf bekeken is dat wel gelukt. Voor de opkomstbevordering maakte we korte filmpjes die goed bekeken werden. Het filmpje dat ik maakte met Jan Roos is zelfs 28.000 keer bekeken. Hoe dan ook, met een opkomst percentage dat met 37,1% flink boven het landelijk gemiddelde lag, was ik best tevreden. Reden genoeg om de 221 vrijwilligers en ambtenaren nog eens te bedanken voor hun medewerking aan dit referendum. Dankzij hun enorme inzet is het allemaal prima verlopen.

De dag na het referendum stond voor mij in het teken van de gemeentelijke archieven. Vroeger misschien een saai onderwerp, maar met de voortschrijding van de technische mogelijkheden wordt het archief steeds interessanter. Nu we de techniek bezitten om onze archieven razendsnel te ontsluiten, nemen ook de mogelijkheden toe om controle op het democratisch bestuur te verbeteren. Kijk maar naar de gevolgen van wikileaks of, heel recent nog, de Panama Papers. Tijdens een landelijk congres over dit onderwerp heb ik veel opgestoken. Met veel ambitie op het gebied van informatievoorziening aan de gemeenteraad en de inwoners ging ik weer naar huis.

Verder was ik deze week te gast bij de Brandweerpost Breukelen, een van de 7 posten binnen onze gemeente. Tijdens de wekelijkse oefenavond ben ik geïnformeerd over de mogelijkheden van het grootste regionale schuimblusvoertuig, de techniek in een moderne ambulance en het nut van het hulpverleningsvoertuig dat op deze post gestationeerd staat. Mooi om te zien hoe de mannen en vrouw van deze post zich enthousiast inzetten voor onze veiligheid.

De week eindigde met een opening van het vernieuwde onderkomen van het Vecht-College, een van de meest bijzondere instellingen in het voortgezet onderwijs binnen onze gemeente. In hun prachtige pand aan het Amsterdam-Rijnkanaal in Breukelen zijn ze klaar voor de toekomst. Ik wens ze veel succes.

Tot ziens.

Jan Roos in Breukelen

Op 6 april kunnen de inwoners van Stichtse Vecht naar de stembus om hun mening te geven over het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraine. In dit filmpje leg ik uit waarom dat belangrijk is.

Referendum

Afgelopen weekend werden bij alle stemgerechtigde inwoners van Stichtse Vecht de oproepingskaarten bezorgd voor het referendum van 6 april aanstaande. Het zijn wel geen gewone verkiezingen, maar de verwachting is dat een flink aantal partijen de komende weken de kiezers gaan bewegen om voor of tegen het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraïne te gaan stemmen. Van mij hoeft u geen stemadvies te verwachten. Als burgemeester sta ik boven de partijen. Mijn belang is vooral dat het referendum goed verloopt en dat iedereen die wil gaan stemmen daarvoor de gelegenheid krijgt. In dat kader doet de gemeente aan opkomstbevordering. Voor dat doel worden tot 6 april ook een aantal youtube-filmpjes gemaakt. Ik zet ze hieronder bij elkaar.

Tot ziens.

Hoogwater

Vanmorgen vroeg ging mijn pikettelefoon en kreeg ik de mededeling dat er als gevolg van aanhoudende hevige regenbuien problemen waren ontstaan in het dorp Kockengen. De eerste woningen in het dorp waren al onder water gelopen. Een realistisch scenario, dat weten we uit 2014, maar....

U begrijpt het waarschijnlijk al, niet snel daarna was ik voorzitter van het gemeentelijke beleidsteam voor een bestuurlijke calamiteitenoefening. Aan tafel zaten alle deskundigen die nodig waren om het probleem op te lossen waaronder de mensen van het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden onder aanvoering van dijkgraaf Patrick Poelman.

De oefening is prima verlopen. Het was goed om te zien dat alle partijen hebben geleerd van de overlastsituatie in 2014. Waterschap en gemeente trokken samen op om ervoor te zorgen dat de overlast voor inwoners zoveel mogelijk beperkt werd. Ik hoop natuurlijk dat een hoogwatersituatie zoals in 2014 zich voorlopig niet meer voor doet, maar mocht dat wel gebeuren dan weet ik nu dat we er klaar voor zijn.

Na afloop zijn we samen nog even de polder ingegaan om de daar geïnstalleerde noodpomp van dichtbij te bekijken.

Tot ziens.

Referendum

Topdossier
Een tijdje geleden hebben we in het college besloten gaan werken met 'topdossiers'. Het gaat om onderwerpen die voor het hele college belangrijk zijn en daarom extra prioriteit en aandacht krijgen. Om de ontwikkelingen binnen deze topdossiers goed te volgen, hebben we afgesproken om voor ieder topdossier een werkbezoek te organiseren.

Afgelopen dinsdag waren we in het kader van het topdossier 'Duurzaamheid' op bezoek bij LomboXnet in Utrecht. Daar namen we o.a. kennis van mogelijkheden van zonne-energie in combinatie met electrisch rijden, leerden we hoe de gemeente Zeist zonder extra kosten al haar gebouwen duurzaam had gemaakt en hoorden we dat Nul op de Meterwoningen steeds populairder worden.

Referendum
Op 6 april aanstaande kunnen alle stemgerechtigde inwoners naar de stembus om hun mening te geven over het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraïne. Als burgemeester ben ik verantwoordelijk voor de voorbereidingen en de uitvoering van dit referendum. Aangezien meer dan 400.000 Nederlanders middels hun handtekening lieten zien dat ze dit referendum belangrijk vinden, vind ik het ook belangrijk om dit goed te organiseren. Dat betekent dat we in Stichtse Vecht hetzelfde aantal stembureaus open hebben als bij verkiezingen en dat we ons best doen om een goede opkomst te krijgen. Een veelbesproken initiatiefnemer van dit referendum, Jan Roos, was afgelopen week in Breukelen om mij daarbij te helpen. Het resultaat daarvan ziet u binnenkort.

Ook ben ik deze week begonnen  met het beantwoorden van vragen van inwoners rondom het referendum. Met vragen kunt u de komende tijd terecht op www.facebook.com/gemeente.stichtsevecht

Politeia
Donderdagavond mocht ik studenten van studievereniging Politeia uit Utrecht toespreken over mijn ervaringen na ruim een jaar burgemeester. Samen met burgemeester Koos Jansen van Zeist en oud- burgemeester Job Cohen van Amsterdam mochten we de studenten staats- en bestuursrecht  een beeld voorhouden van de burgemeester anno 2016. Leuk om te doen en bijzonder om te merken dat je jonge mensen enthousiast kunt maken voor ons werk. Ik deel mijn verhaal ook graag op andere plekken, dus als u een goede gelegenheid weet, laat het me dan weten. Ik kom graag langs.



NL-Doet
Om het belang van vrijwilligerswerk nog eens te onderstrepen was ik vrijdag in de wijk Antilopespoor in Maarssenbroek. In het kader van de aktie NL Doet van het Oranje Fonds heb ik daar geholpen met het aanbrengen van verwijsbordjes. Dit was een initiatief van de Stichting Antilopespoor om de bewegwijzering in deze 'bloemkool' wijk te verbeteren.





Brandweer
Zaterdag was ik tenslotte in Groenekan. Daar deden een aantal brandweerkorpsen uit onze gemeente mee aan een regionale brandweerwedstrijd. Behalve een spannende wedstrijd, is dit natuurlijk ook een uitstekende manier om in een realistische omgeving te laten zien hoe goed men tegenwoordig is voorbereid op calamiteiten. De mensen van onze brandweerpost Maarssen eindigde op de 2e plaats en Kockengen op de 3e plaats zodat ik als trotse burgemeester naar huis kon.

Tot ziens.

Toespraak

Als burgemeester word ik met enige regelmaat gevraagd om ergens een toespraakje te houden. Niet alle toespraken zijn hetzelfde, de een vraagt veel meer voorbereiding dan de andere. Gaat het om een onderwerp dat mij na aan het hart ligt dan kan de voorbereiding beperkt blijven tot een paar notities die de verhaallijn bevatten. Wanneer het onderwerp wat verder van me af staat, of wanneer het een belangrijke toespraak is dan schrijf ik de tekst meestal uit. Soms doe ik dat zelf, maar meestal vraag ik de ambtenaren om een voorzet te doen.

Met betrekking tot de toespraak die ik dit jaar bij de dodenherdenking in Maarssen mag houden, ga ik een heel andere aanpak kiezen. Daarvoor ging ik afgelopen week op bezoek bij een groep 5-VWO leerlingen van het Niftarlake College in Maarssen. In het kader van de les maatschappijleer zullen zij mijn toespraak gaan schrijven. Alhoewel ik natuurlijk altijd zelf verantwoordelijk blijf voor de inhoud van de toespraak, heb ik ze redelijk veel vrijheid gegeven met betrekking tot de inhoud van de tekst. Ik vertrouw erop dat ze daar goed mee om zullen gaan.

Uiteraard blijft 4 mei een dag waarop we de mensen herdenken die waar ook ter wereld zijn omgekomen voor onze vrijheid. Maar daarnaast zie ik een tendens waarop 4 mei steeds meer een dag is waarop we nadenken over het belang van onze vrijheid voor de toekomst. Dat was voor mij de aanleiding om de jonge generatie te vragen mijn tekst te schrijven. Nu de oorlog weer zo dichtbij is, de eenheid in Europa afbrokkelt en het naleven van vluchtelingenverdragen zoveel weerstanden oproept, ben ik benieuwd hoe zij zullen omgaan met het thema van de komende dodenherdenking: 'Vrijheid geef je door.'

Mijn bezoek aan deze 5-VWO groep was deze week overigens niet de enige activiteit in het kader van de vrijheid. Na consultatie met de gemeenteraad zette ik afgelopen maandag mijn handtekening onder mijn aanmelding bij de organisatie 'Mayors for Peace'. Deze internationale organisatie is opgericht in 1982. Destijds was het doel vooral om te komen tot nucleaire ontwapening, maar daarnaast gaat het ook om de aanpak van armoede in de wereld, het vluchtelingenprobleem en de aanpak van schending van mensenrechten.

Sinds de oprichting hebben burgemeesters over de hele wereld hun handtekening gezet onder dit initiatief. Op 1 februari jl. waren meer dan 6.991 gemeenten in 161 landen lid van Mayors for Peace, waarvan 138 Nederlandse gemeenten.

Tot ziens.

Warme aanbeveling

Tijdens een van mijn etentjes bij inwoners van onze gemeente schoof ik onlangs aan bij Ineke Vernimmen en haar echtgenoot (foto). Zij vertelde me dat ze samen met plaatsgenoot Gerda Mensink het initiatief had genomen een boek te schrijven over de veteranen in Stichtse Vecht. Voor dit boek portretteren zij vijftien van de ruim driehonderd veteranen die in onze gemeente wonen. Hun deelname aan militaire uitzendingen varieert van de Tweede Wereldoorlog tot en met  de recente vredesmissie in Mali. 

Ik vond het een mooi initiatief en heb met bewondering geluisterd naar de gedrevenheid waarmee beide dames dit initiatief uitwerken. Gerda en Ineke willen deze veteranen, mannen en vrouwen, die hun werk doen hier ver vandaan, dichterbij brengen met hun verhalen en levenslessen waar wij burgers weer van kunnen leren. Het boek wordt niet verkocht via de boekhandel maar door middel van een crowdfundingcampagne. Hiermee willen de makers extra financiën realiseren waarmee zij boeken kunnen geven aan alle reguliere en schoolbibliotheken in Stichtse Vecht. Zodat uiteindelijk een zo breed mogelijk publiek en met name ook de jeugd zich een beeld kan vormen van het werk van onze veteranen in Stichtse Vecht.

Uiteraard heb ik zelf inmiddels ook mijn steun gegeven aan deze mooie actie. Ik beveel dit sympathieke initiatief echter ook van harte aan bij al mijn lezers: de crowdfundingcampagne loopt tot 26 maart 2016 en met de volgende link komt u op de crowdfundingpagina waar u met een filmpje geïnformeerd wordt en het boek kunt bestellen: www.voordekunst.nl/projecten/4063

Tot ziens.