Welstand

Vanavond was ik aanwezig bij een door de gemeenteraad georganiseerde hoorzitting over het onderwerp welstand.

Volgens de wet moeten bouwplannen van onze inwoners voldoen aan wat die wet noemt 'redelijke eisen van welstand'. Om dat te beoordelen hebben wij een onafhankelijke commissie. De zogenaamde Adviescommissie Ruimtelijke Kwaliteit. Over het welstandstoezicht is in de stad de afgelopen periode veel discussie. Sommige mensen vinden dat we teveel betuttelen, anderen vinden dat we veel strenger moeten zijn. Voor ons is dit aanleiding om eens grondig te kijken naar een herziening van de procedure.

Een groot aantal mensen die bij dit onderwerp betrokken zijn kwamen vanavond hun mening geven over het welstandstoezicht in Leiden. Het werd een geanimeerde avond met een stroom aan suggesties om het allemaal beter, of in ieder geval anders, te doen. Een aardige suggestie kwam van een spreker uit de Merenwijk. Hij stelde voor om bij kleine plannen de buren van de indiener te laten beoordelen of een bouwplan voldoende kwaliteit heeft. Leuke suggestie, behalve natuurlijk voor die mensen die niet met hun buren door 1 deur kunnen...

Ik ben benieuwd welke conclusies de gemeenteraad gaat trekken uit alle ideeen die vanavond voor het voetlicht kwamen. Aan de hand van die conclusies kan ik dan vervolgens aan de slag om samen met onze ambtenaren voorstellen voor een nieuwe aanpak te gaan maken.

Tot ziens

Buikpijn

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste bijdrage in dit dagboek publiceerde. Wees gerust, het feit dat ik een tijdje afwezig was op deze plaats was geen stil protest tegen het feit dat ik me als lid van het Leidse college van B&W niet inhoudelijk mocht mengen in het debat rondom het RijnGouwelijn referendum. Dat het college in deze discussie buiten spel zou staan wist ik immers toen ik bijna een jaar geleden positief reageerde op de vraag of ik in Leiden wethouder wilde worden. Mijn afwezigheid had meer te maken met de nasleep van mijn verhuizing naar Leiden.

Aan de andere kant wil ik wel bekennen dat het voor mij zo nu en dan knap moeilijk was om mijn mond te houden over een onderwerp wat me zo na aan het hart ligt als juist die RijnGouwelijn. Gelukkig kon ik nog wat troost vinden in het feit dat trouwe lezers van mijn dagboek zo af en toe nog eens terug konden bladeren naar de periode voor mijn wethouderschap toen ik als regionaal portefeuillehouder Verkeer & Vervoer nog vrijuit mijn mening kon schrijven over deze lijn. Het voelde dan ook als een bevrijding toen ik gisterenavond, even na negen uur, voor de microfoon van Radio West weer eens mijn mening kon geven over dit onderwerp.

Sinds vanavond weten we dat bijna 70% de inwoners van Leiden deze RijnGouwelijn niet door de historische binnenstad wil hebben. Wat zal ik er van zeggen. Het is een uitspraak van het allerhoogste orgaan binnen onze democratie; de kiezers zelf. Mij past vooral respect voor die uitspraak en de komende tijd zullen we met deze nieuwe werkelijkheid aan de slag moeten. Ons college zal nu aan de slag moeten om het vraagstuk van de mobiliteit binnen onze stad op een andere manier op te lossen. De meest voor de hand liggende oplossing is niet meer beschikbaar. Binnen het college hebben we afgesproken dat we er wel van mogen balen, maar buikpijn krijgen we er niet van. Daar laat ik het dus maar bij.

Tot ziens

Terug

Zo'n verhuizing is toch veel meer werk dan je vooraf inschat. De meeste dozen zijn inmiddels wel uitgepakt en het gewone leven begint zich langzaam te hervatten. Na 45 jaar inwoner van de gemeente Hillegom te zijn geweest wen ik nu langzaam aan het feit dat ik inwoner van Leiden ben geworden. Ook voor KPN was dat even wennen. Verhuizen van het 0252 gebied naar een 071 omgeving is blijkbaar nog niet zo eenvoudig. Alhoewel mijn telefoonverbinding keurig volgens afspraak werd overgezet en de rekening daarvoor de volgende dag op de mat lag, heb ik een kleine twee weken op mijn ADSL breedbandverbinding moeten wachten. Vandaar wat achterstand in mijn dagboek, maar ook in de afhandeling van m'n email aan m.witteman@leiden.nl. Inmiddels zijn we deze week aan het reces begonnen, waardoor ik weer wat tijd heb om de achterstanden in te halen.

Daardoor had ik ook weer wat tijd om wat bij te lezen op de verschillende Leidse sites. Hier viel mijn oog op de site van mijn SP-vrienden. Daar schreef Louk Rademakers een artikel over de ontwikkeling van de Leidse woningvoorraad in de periode 2000 t/m 2006. U kunt het betreffende artikel nalezen op www.evaenlouk.sp.nl/weblog/2007/2

Volgens dit artikel zijn er in de genoemde periode in Leiden 341 woningen gesloopt. De SP beroept zich bij deze cijfers op het CBS. Aangezien ik dit aantal niet goed kon thuisbrengen, heb ik maar even contact opgenomen met de deskundigen binnen onze gemeente. Daar kreeg ik de werkelijke CBS gegevens, waaruit bleek dat naast het feit dat de gegevens over 2006 nog niet zijn gepubliceerd, dat er in de periode 2000 t/m 2005 'slechts' 22 woningen zijn gesloopt. Daarnaast beschrijft het CBS nog een daling van de woningvoorraad van 103 woningen, als gevolg van de samenvoeging van kleinere woningen, maar dat mag je natuurlijk niet onder de noemer sloop meenemen. Misschien is het goed dat Eva en Louk de cijfers nog eens nalopen.

De sloop van woningen is binnen de Leidse politiek vaak aanleiding tot verhitte discussie. Op zich is dat wel terecht, want de sloop van woningen is voor de mensen die er wonen vaak een emotioneel beladen onderwerp. Het is daarom goed dat we elkaar in de Leidse politiek scherp houden op dit onderwerp, maar dat betekent volgens mij niet dat we het onderwerp uit de weg moeten gaan.

Om de kwaliteit van de woningvoorraad in de stad in stand te houden is sloop zelfs noodzakelijk. In de commissie heb ik dat onlangs nog eens uiteengezet met de volgende stelling: Momenteel is de totale woningvoorraad in Leiden ruim 50.000 woningen. Stel nu dat die woningen gemiddeld 100 jaar meegaan. In dat geval zouden we in Leiden gemiddeld per jaar 500 woningen moeten slopen om de kwaliteit van de woningvoorraad een beetje op peil te houden. In de periode van 2000 t/m 2005 hadden dat dus 2500 woningen moeten zijn. Dat is veel meer dan de 22 die echt zijn gesloopt. Door dat geringe aantal is de gemiddelde leeftijd van de woningen in Leiden flink hoger geworden. Omdat de gemiddelde woning in de praktijk nooit 100 jaar meegaat, kun je constateren dat ook de gemiddelde woonkwaliteit er in de afgelopen jaren niet beter op geworden zal zijn. Volgens mij zijn juist de mensen met de laagste huren daar de dupe van. Wat mij betreft moeten we daar iets aan doen.

Binnenkort gaan we de Leidse Woonvisie evalueren. Ik kijk uit naar de discussie die we daarover gaan voeren.

Tot ziens.

Sleutel

Hoera, vandaag hebben we de sleutel gekregen van onze nieuwe woning in Leiden. Daarna zijn we direct doorgegaan naar het stadhuis om ons officieel in te laten schrijven in de gemeentelijke basis administratie als nieuwe inwoners van de stad. Leiden heeft er sinds vandaag 5 inwoners bij. We werden vriendelijk ontvangen en ontvingen net als alle nieuwe inwoners een welkomstpakket. Bovendien mogen we nu stemmen in Leiden op 7 maart aanstaande.

Met deze verhuizing heb ik voldaan aan de eis in de gemeentewet dat een wethouder woont in de gemeente waar hij werkt.

Nu nog de inboedel naar Leiden verhuizen. Dat gaat deze en begin volgende week gebeuren. Reden om mijn dagboekbijdrage de komende dagen kort te houden.

Tot ziens.

Eigenzorg

Gisteren en vandaag is het doek weggehaald dat sinds een jaar de bouwplaats tegenover het station aan het oog onttrok. Het doek dat daar als citypromotie was opgehangen heeft het uiteindelijk moeten afleggen tegen het geweld van de wind die op die plek bijna altijd aanwezig is. Mede vanwege de kosten, al met al heeft dit de stad bijna 2 ton gekost, heeft deze vorm van citypromotie de gemoederen in de stad het afgelopen jaar flink bezig gehouden. Dat was voor TV-West reden om even een cameraman langs te sturen voor een interview op locatie.

Omdat het regende moesten we uitwijken naar binnen. Dat werd het café-restaurant Eigenzorg, tegenover het Centraal Station. Weer zo'n plek waar de tijd stil heeft gestaan. Ook de vriendelijke mevrouw achter de bar, die daar naar eigen zeggen al 31 werkte wist, behalve de prijslijst, geen noemenswaardige veranderingen in het interieur op te noemen.

Deze vrouw gaf me vervolgens haar visie op wat er buiten allemaal gebeurde, of liever gezegd niet gebeurde. Over de rol van de gemeente daarin was ze ook duidelijk. Het moet en het kan allemaal veel beter. De gemiddelde student in Leiden heeft 3 fietsen rond het station staan. Dat alleen al veroorzaakt een groot probleem. Haar mening was helder: 'Als de gemeente daar nu eens tegen op zou treden dan voorkomt ze dat we miljoenen moeten uitgeven aan fietsenstallingen om het overschot op het stationsplein weg te werken.'

Dat is in ieder geval een stelling om als bestuurder van deze stad eens over na te denken. Je hoort vaak kritiek op het aantal externe adviseurs die voor de gemeente werken, maar dit soort adviseurs kunnen we er niet genoeg hebben, en ze zijn nog gratis ook. Bedankt vriendelijke mevrouw van. Eigenzorg.

Tot ziens.

Raad

Vanavond heeft de gemeenteraad het bestemmingsplan Binnenstad II vastgesteld. Voor mij als wethouder van Ruimtelijke Ordening zijn dat belangrijke beslissingen. Zo'n vaststelling vormt een afsluiting van een lange periode waarin ik samen met de betrokken ambtenaren heb gewerkt aan dit plan.

Onderdeel van die voorbereiding vormen de vele besprekingen met inwoners die in zo'n gebied een belang hebben. Als je tijdens de voorbereiding goed luistert naar deze mensen dan kun je over het algemeen behoorlijk tegemoet komen aan de meeste wensen. Dat lukt echter niet in alle gevallen, zodat ook bij de uiteindelijke vaststelling van het plan altijd wel wat mensen overblijven die bezwaar houden tegen onderdelen van het bestemmingsplan. Het is dan aan de gemeenteraad om daar een uitspraak over te doen.

Ook bij het bestemmingsplan dat vanavond op de agenda stond was dat het geval. Mensen die vonden dat het plan onvoldoende rekening hield met hun wensen hebben leden van de gemeenteraad de afgelopen week bestookt met e-mail. Ook ik ontving de afgelopen week veel e-mail over dit onderwerp.

Een mevrouw schreef in haar mail dat ze niet de verwachting had dat haar schrijven nog iets aan het besluit zou veranderen, maar dat ze haar bezwaren toch naar voren wilde brengen. Ik heb haar mail goed gelezen en geantwoord dat ik haar argumenten zou betrekken bij de behandeling van het plan door de gemeenteraad. Bovendien schreef ik haar dat haar mail wel degelijk invloed zou kunnen hebben op de uitkomst van het raadsdebat omdat ik inmiddels heb ervaren dat de Leidse raad wel degelijk bereid is te luisteren naar geluiden uit de stad.

Vanavond besloot de raad het plan op onderdelen aan te passen. Bijna alle aanpassingen waren een rechtstreeks gevolg van reacties die op het bestemmingsplan waren binnengekomen. Ook de mevrouw die mij mailde kreeg voor een deel haar zin.

Tot ziens.

Publiek-Privaat

Overheden kunnen niet alles alleen. Voor de realisatie van grote projecten zijn wij vaak afhankelijk van de daadkracht en deskundigheid van commerciële marktpartijen. Daarbij komt regelmatig de vraag aan de orde of je als gemeente wel voldoende grip op het verloop van zo'n project kunt houden, als je alles uit handen geeft aan zo'n marktpartij. Om dat te voorkomen kun je ervoor kiezen om zo'n project in hechte samenwerking uit te voeren waarbij je als gemeente wel de vinger aan de pols kunt houden, maar ook gebruik kunt maken van de expertise van een marktpartij. Zo'n samenwerking heet Publiek-Private Samenwerking of PPS.

Er is een tijd geweest dat PPS het toverwoord was voor alle problemen. In de loop der tijd is echter gebleken dat de resultaten in de praktijk nogal tegen vallen. Wat mij betreft is dat jammer, want voor de realisatie van ingewikkelde projecten geloof ik persoonlijk erg in dergelijke constructies.

Twijnstra & Gudde is een adviesbureau dat in de praktijk veel bezig is met het begeleiden van dergelijke vormen van samenwerking. Zij komen tot de conclusie dat het verschil in cultuur tussen overheidsorganisaties en het bedrijfsleven wel eens de reden kunnen zijn van het mislukken van PPS projecten. Om dat eens wat beter te onderzoeken zijn zij gestart met een project onder de naam PPStoelendans. In het kader van dit project hebben zij een aantal bestuurders van o.a. gemeenten en provincies verzocht een duo te vormen met mensen uit de top van het bedrijfsleven. Het is de bedoeling dat deze duo's elkaar in de gelegenheid stellen een kijkje in elkaars keuken te nemen om elkaar zodoende beter te leren begrijpen. Deze kennis kan vervolgens worden gebruikt om samenwerkingsprojecten tussen overheid en bedrijfsleven beter te laten verlopen.

Een tijdje geleden hebben de mensen van Twijnstra & Gudde mij verzocht om aan dit project mee te doen. Sinds kort vorm ik een koppel met Willem de Jager, divisie-directeur Vastgoed bij Heijmans NV (foto). Vanmorgen ben ik een ochtend met hem op stap geweest om aanwezig te zijn bij een aantal besluitvormingstrajecten binnen zijn bedrijf. De komende tijd volgen er nog een aantal gelegenheden. Daarnaast zal hij de komende periode met mij meelopen om te zien hoe de besluitvorming bij onze gemeente in zijn werk gaat. Als het goed is leren we zo van elkaar hoe overheid en bedrijfsleven beter samen kunnen werken. Die kennis kan Twijnstra & Gudde weer gebruiken om samenwerkingsverbanden te begeleiden.

Als wij als gemeente op een goede manier willen inspelen op de wensen van onze inwoners, dan kan dat niet zonder samenwerking met deskundige en sterke marktpartijen. Daarom werk ik graag mee aan initiatieven die deze vorm van samenwerking in de toekomst kunnen verbeteren. Vandaar.

Tot ziens.

Kweekvijver

Liesbeth Hesselink, oud-raadslid van de PvdA, heeft vanaf deze week met steun van bijna alle fracties uit de gemeenteraad een Kweekvijver opgezet. Zestien allochtone vrouwen (zie foto)worden door haar ingewijd in de beginselen van de Leidse politiek. Zij is terecht van mening dat de samenstelling van de Leidse gemeenteraad een afspiegeling zou moeten zijn van de Leidse samenleving. Op dit moment zitten er echter geen allochtone vrouwen in de Leidse raad, terwijl toch ruim 6% van de Leidse bevolking allochtoon en vrouw is.

Zij gaat de komende periode met deze mensen een leertraject doen dat bestaat uit zowel een theorie- als een praktijkgedeelte die door elkaar heen lopen. Zo omvat de theorie de grondbeginselen van de gemeentepolitiek en inzicht in de geschiedenis en de belangrijkste organisaties van de stad Leiden. Het praktijkgedeelte omvat het voorbereiden, bijwonen en nabespreken van raads- en commissievergaderingen. Daarnaast gaan de vrouwen op stage, ze lopen dan mee met een raadslid.

Geweldig Liestbeth.

Tot volgende week.

Klimaat

Het stormde flink toen ik vanmorgen naar het stadhuis liep. Zo erg dat ik een rondwandeling die ik vandaag door het gebied van het nieuw aan te wijzen beschermd stadsgezicht zou maken, op het laatste moment niet door kon gaan. Daardoor had ik plotseling twee uur vrij in de agenda.

Van die tijd heb ik gebruik gemaakt om een oude afspraak na te komen. Ik heb de fietsenwinkel van de heer Polanen aan de Oude Rijn 76 bezocht. Hij was onlangs aanwezig bij een informatieavond rond de Koppenhinksteeg en vroeg me toen om eens langs te komen in zijn winkel. Wat een prachtige man, 65 jaar geweest maar de komende 20 jaar is hij absoluut nog niet van plan met werken te stoppen. Niet voor het geld, maar gewoon om dat hij lol heeft in zijn werk, de mensen en zijn hele leven. Hij zit vol met leuke levensverhalen. Loop eens bij hem langs als u op zoek bent naar een goede 2e hands fiets. Nieuwe fietsen verkoopt hij al lang niet meer. Een tip, trek er wat tijd voor uit.

Vanmiddag ben ik op uitnodiging van de milieudienst naar de film geweest. Voor een groot aantal ambtenaren en bestuurders vertoonde zij in het Leidse Trianon de film 'An Inconvenient Truth' van Al Gore. Alle kritiek ten spijt, ik vond het een zeer overtuigende film. De manier waarop hij zijn toeschouwers duidelijk weet te maken dat wij op de verkeerde weg zijn met ons leefmileu getuigd van visie en betrokkenheid. Het is vijf voor twaalf met onze aardbol. Maar het goede nieuws is, het is nog niet te laat. Wanneer we ons milieu serieus nemen moeten we wel snel tot inkeer komen. Nogmaals ik ben diep onder de indruk. Ik weet zeker dat deze film invloed heeft op de manier waarop ik vanaf nu aankijk tegen milieuvraagstukken. Jammer dat deze man niet de kans heeft gekregen om president te worden. De wereld had er zeker anders uit gezien dan nu onder Bush. De film zou iedereen moeten zien, een aanrader dus.

Toen ik vanavond weer naar het station liep stormde het nog steeds, maar op een of andere manier maakte het meer indruk op me. Zou dit nu ook een gevolg zijn van de 'global warming'? Tegenover het station waaide het zeildoek van de boekenplank gevaarlijk heen en weer. Een paar weken geleden begreep ik van de betrokken ambtenaren dat de bevestiging van het huidige doek aan forse slijtage onderhevig is. De storm van vandaag zal dit proces alleen maar versnellen. Deze slijtage is zodanig dat de kans groot is dat we het doek binnenkort in zijn geheel moeten verwijderen. We moeten maar eens nadenken over een commercieel gebruik van de staalconstructie voor de tijd dat deze er nog staat.

Tot morgen, 200 jaar na de Leidse kruitramp van 1807.

Binnenstad II

Vanavond vergaderde de commissie ruimte en bereikbaarheid. Op de agenda stond onder andere de behandeling van het bestemmingsplan binnenstad II en het voorstel voor renovatie en uitbreiding van de Stadsgehoorzaal.

Het was voor mij de eerste keer dat ik een bestemmingsplan mocht verdedigen in de commissie. Voor een wethouder Ruimtelijke Ordening zijn dat toch de krenten uit de pap. Bestemmingsplannen vormen als het ware de basis van mijn portefeuille. Heel veel van mijn werkzaamheden hebben op een of andere manier iets met die plannen te maken. Zo'n discussie vraagt een redelijke kennis van het betreffende gebied en vanavond was voor mij de test of ik de afgelopen maanden voldoende kennis had vergaard. Of me dat is gelukt is niet aan mij om te beoordelen, maar ik had er achteraf wel een goed gevoel bij. We hadden een goede inhoudelijke discussie en vanuit de verschillende fracties werden een aantal zinvolle verbeteringen voorgesteld. Wat dat allemaal precies gaat betekenen zal binnenkort duidelijk worden wanneer de gemeenteraad dit plan gaat vaststellen.

Tot ziens.

Eva van Hoogeveen

Vanmorgen na het kerstreces weer helemaal fris begonnen. Door mijn digitale werkplek thuis heb ik gedurende het reces nog voldoende door kunnen werken om mijn electronische mailbox bij te houden waardoor ik geen achterstanden weg hoefde te werken en ik direct aan de slag kon.

Met John Steegh maakte ik een wandeling in het gebied van de Doelengracht. Morgenavond behandelen we in de commissie het bestemmingsplan binnenstad II en daar bespreken we een woningbouwplan met ondergrondse parkeerplaatsen. De mensen uit de buurt hebben zo hun bedenkingen tegen de omvang van het plan en hebben ons uitgenodigd om de situatie met eigen ogen te komen bekijken. Het was goed dat we even langs zijn gegaan. Dat helpt mij bij de discussie in de commissie.

Onderweg zijn we even binnengelopen in het Hofje van Eva van Hoogeveen aan de Doelengracht. Hier wachtte een verrassing. Achter de poort van dit 16e eeuws hofje gaat werkelijk een geweldige plek schuil. Dit soort verrassingen overkomen mij gelukkig nog met regelmaat binnen de stad. Het wijst mij weer eens op het belang van een zorgvuldige inpassing van nieuwbouw in het historische centrum van de stad.

Vanavond was ik in de Pieterskerk voor de nieuwjaarsreceptie van de gemeente. Daar begon de avond met een uitvoering van het Leids Studentenkoor en Orkest, Collegium Musicum , waarvoor een groot aantal genodigden aanwezig waren. Onder hen Leidse inwoners met als huisnummer 7. Het is in Leiden sinds enige jaren een traditie om elk jaar een groep inwoners uit te nodigen van wie het huisnummer gelijk is aan het jaartal.

Na afloop van de uitvoering gingen de deuren open voor ondernemers, politici en betrokken Leidenaars om met elkaar het glas te heffen op het nieuwe jaar.

Het was voor mij de eerste keer dat ik deze bijeenkomst hier meemaakte dus ik wist niet helemaal wat ik moest verwachten. Achteraf stel ik vast dat het met zo'n 500 gasten een geslaagde avond werd. Met een beetje een ruwe keel van het praten en een boodschappenlijstje aan uitzoekdingen voor de komende tijd ging ik even na middernacht weer naar huis.

Tot ziens.

Zuurkool

Het kerstreces is bijna achter de rug. Ik heb de vrije dagen goed kunnen gebruiken om alvast het nodig inpakwerk te doen voor de verhuizing naar Leiden, eind januari. Voordat maandag het werk weer echt gaat beginnen was ik vandaag in Leiden voor een aantal prettige bijeenkomsten.
Op de eerste plaats viel mij vandaag de eer te beurt om als loco burgemeester de hand te schudden met de heer Muller, een inwoner van Leiden die vandaag maar liefst zijn 101e verjaardag vierde. Als 5e loco burgemeester komt niet zo vaak voor dat ik de burgemeester kan vervangen bij dit soort activiteiten. Zodoende mocht ik vandaag weer eens de ambtsketen dragen.

Vervolgens was ik samen met collega Raymond Keur aanwezig bij de jubileumbijeenkomst van Volkstuinvereniging Ons Buiten in Leiden Noord. 50 jaar bestaat deze vereniging maar liefst en al die jaren zitten ze nog steeds op dezelfde locatie. Dat is voor een volkstuinvereniging redelijk uniek omdat gemeenten nog wel eens de gewoonte hebben om allerlei andere bestemmingen te bedenken voor dergelijke complexen. Bij Ons Buiten was dat dus niet het geval en ook voor de toekomst hebben we geen plannen voor verplaatsing. Voordeel daarvan is dat de mensen ook bereid zijn moeite te doen om het complex mooi te onderhouden. Volkstuinen horen er wat mij betreft helemaal bij in de stad.

Vervolgens was ik aanwezig bij de nieuwjaarsreceptie van mijn eigen PvdA in Leiden. Daar droeg Marije van der Berg de fractievoorzittershamer tijdelijk over aan Henny Keereweer om, in haar eigen woorden, rustig te gaan bevallen. Succes Marije!

Tenslotte was ik vanavond in ons eigen museum 'De Lakenhal' voor een afsluiting van het Rembrandtjaar. Het was een prettig samenzijn met allerlei vrijwilligers die het afgelopen jaar betrokken zijn geweest bij het succesvolle Rembrandt 400 jaar. Lekker eten was er ook, zuurkool met klapstuk en worst zoals de moeder van Rembrandt het 400 jaar geleden al maakte.

Tot volgende week.